ਸ਼੍ਰਵਿष੍ਠਾਖ੍ਯੇ ਤੁ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰੌष੍ਠਪਦ੍ਯਾਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਯੇਚ੍ਚ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਪੂਰ੍ਵਾषਾਢਾਸ਼੍ਰਯੇ ਦਿਨੇ
ਸ੍ਰਵਿਸ਼ਠਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਤੇ, ਫਿਰ ਭਾਦੋਂ ਦੀ ਅਮਾਵਸ ਤੇ, ਪੂਰਵਾਅਸ਼ਾਢਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਸ਼੍ਵਯੁਜ੍ਯਾਂ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਾਯਸਂ ਚ ਨਵੋਦਨਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਤੇਨੈਵ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛਤਭਿषਗ੍ਦਿਨੇ
ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪਾਯਸ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਫਸਲ ਦਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਤਭਿਸ਼ਕ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਕृਤਿਕਾਯੋਗੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦੀਪਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षੇ ਤਥਾਰ੍ਦ੍ਰਾਯਾਂ ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯੇਚ੍ਛਿਵਮ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀਵੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਆਰਦਰਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤੇषੁ ਕਾਲੇषੁ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਤ੍ਸਵਮੇਵ ਵਾ ਆਸ੍ਥਾਨਂ ਵਾ ਮਹਾਪੂਜਾਮਧਿਕਂ ਵਾ ਸਮਰ੍ਚਨਮ੍
ਜੇਕਰ ਉਹਨਾਂ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਕੋਈ ਕਰ ਨਾ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਉਤਸਵ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਆਸਥਾਨ ਬਣਾਉਣ, ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਰਚਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਆਵृਤ੍ਤੇ ऽਪਿ ਚ ਕਲ੍ਯਾਣੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੇष੍ਵਪਿ ਕਰ੍ਮਸੁ ਦੌਰ੍ਮਨਸ੍ਯੇ ਦੁਰਾਚਾਰੇ ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਦੁष੍ਟਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਚੰਗੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਜੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਦਾਸੀ, ਗਲਤ ਕੰਮ, ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਮੰਦੀ ਦਿੱਖ ਹੋਵੇ,
ਉਤ੍ਪਾਤੇ ਵਾਸ਼ੁਭੇਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਰੋਗੇ ਵਾ ਪ੍ਰਬਲੇ ऽਥ ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਪੂਜਾਜਪਧ੍ਯਾਨਹੋਮਦਾਨਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਃ
ਜਾਂ ਕੋਈ ਉਤਪਾਤ, ਅਸ਼ੁਭ ਘਟਨਾ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਪੂਜਾ, ਜਪ, ਧਿਆਨ, ਹਵਨ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਨੁਗੁਣਾਃ ਕਾਰ੍ਯਾਃ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਪੂਰ੍ਵਿਕਾਃ ਸ਼ਿਵਾਨਲੇ ਚ ਵਿਹਤੇ ਪੁਨਸ੍ਸਨ੍ਧਾਨਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਹ ਕਰਮ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯ ਏਵਂ ਸ਼ਰ੍ਵਧਰ੍ਮਿष੍ਠੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਨਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯਤਃ ਤਸ੍ਯੈਕਜਨ੍ਮਨਾ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਸ਼ਰਵ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿੱਤ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਇਕ ਜਨਮ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਤਦ੍ਯਥੋਤ੍ਤਰਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕੇषੁ ਯਃ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਕਂਠਨਾਥਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨਮਾਦ੍ਯਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਇਹ ਕਰਮ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਿੱਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਕੰਠਨਾਥ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਨ੍ਨਰਃ ਕਾਲਾਂਤਰੇਚ੍ਯੁਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੌਮਂ ਕੌਮਾਰਮੇਵ ਚ
ਉਥੇ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਵੱਡੀਆਂ ਮੌਜਾਂ ਮਾਣ ਕੇ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਉਮਾ ਜਾਂ ਕੌਮਾਰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵੈष੍ਣਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਤਤ੍ਰੋषਿਤ੍ਵਾ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ਯਥੋਦਿਤਾਨ੍
ਵੈਸ਼ਣਵ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰੁਦ੍ਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੌਜਾਂ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਗਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਤੀਤ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨਪਞ੍ਚਕਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਕਣ੍ਠਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੈਵਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੰਜ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਧਚਰ੍ਯਾਰਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦ੍ਵਿਰਾਵृਤ੍ਤ੍ਯੈਵਮੇਵ ਤੁ ਪਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਆਧੀ ਰਸਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਪਿੱਛੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਧਾਰ੍ਧਚਰਿਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਦੇਹੀ ਦੇਹਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਪਰਮ੍ ਅਂਡਾਂਤਂ ਵੋਰ੍ਧ੍ਵਮਵ੍ਯਕ੍ਤਮਤੀਤ੍ਯ ਭੁਵਨਦ੍ਵਯਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਹ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ, ਅੰਡ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਅਤੇ ਦੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਵਿਆਕਤ ਉਪਰਲੇ ਸਥਾਨ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੌਰੁषਂ ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਥਾਨਮਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਅਨੇਕਯੁਗਸਾਹਸ੍ਰਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨਨੇਕਧਾ
ਉਥੇ, ਪੌਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਰੌਦ੍ਰ ਸਥਾਨ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੌਜਾਂ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੁਲੇ ਮਹਤਿ ਜਾਯਤੇ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਪੂਰ੍ਵਸਂਸ੍ਕਾਰਵਸ਼ੇਨ ਸ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਵੀ ਪਿਛਲੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼ੁਧਰ੍ਮਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮਰਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਦ੍ਧਰ੍ਮਗੌਰਵਾਦੇਵ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਸ਼ੂ ਵਰਗੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਧਰਮ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੋਗਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਪਦਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੈਸ੍ਸਾਰ੍ਧਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਦਯੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਵਿਦਯੇਸ਼ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਈ ਸੁਖ ਪੜਦੇ ਪੜਦੇ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਅਣ੍ਡਸ੍ਯਾਂਤਰ੍ਬਹਿਰ੍ਵਾਥ ਸਕृਦਾਵਰ੍ਤਤੇ ਪੁਨਃ ਤਤੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਂ ਪਰਾਂ ਭਕ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਯ ਚ
ਅੰਡ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਂ ਬਾਹਰ, ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਸਾਧਰ੍ਮ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨ ਭੂਯੋ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਤੇ ਯਸ਼੍ਚਾਤੀਵ ਸ਼ਿਵੇ ਭਕ੍ਤੋ ਵਿषਯਾਸਕ੍ਤਚਿਤ੍ਤਵਤ੍
ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ।
ਸ਼ਿਵਦਰ੍ਮਾਨਸੋ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵਾਪਿ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਏਕਾਵृਤ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਰਾਵृਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਰਾਵृਤ੍ਤੋ ਨਿਵਰ੍ਤਕਃ
ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ ਕਰੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਪੁਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤੀ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵਧਰ੍ਮਾਧਿਕਾਰਵਾਨ੍ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ੍ਛਿਵਾਸ਼੍ਰਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਹੇਤੁਨਾ
ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਾਰਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮੇ ਮਤਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰੇਯਸੇ ਚੇਤ੍ਕृਤੋਦ੍ਯਮਃ ਨਾਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਬਂਧਯਿष੍ਯਾਮੋ ਵਯਂ ਕੇਚਨ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਜੇ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਤੇ ਕੋਈ ਜ਼ਬਰ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੇ।
ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧੇਭ੍ਯੋ ऽਤਿਵਾਦੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯੈਤਨ੍ਨ ਰੋਚਤੇ ਰੋਚਤੇ ਵਾ ਪਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਸਂਸ੍ਕਾਰਗੌਰਵਾਤ੍
ਜਬਰ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਤਕਰਾੜ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਪਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਪਸੰਦ ਆ ਜਾਵੇ।
ਸਂਸਾਰਕਾਰਣਂ ਯੇषਾਂ ਨ ਪ੍ਰਰੋਢੁਮਲਂ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਨੁਗੁਣਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਮृਸ਼੍ਯੈਤਦਸ਼ੇषਤਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਲੈਣ।
ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮੇ ऽਧਿਕੁਰ੍ਵੀਤ ਯਦੀਚ੍ਛੇਚ੍ਛਿਵਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਵੇ।
ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਦੇਵ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸਮਂ ਮਯਾ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨਾਂ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਨਿਤ੍ਯਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਤਥਾ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਹੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਸ਼ਿਵ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਦੱਸੇ ਨਿੱਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਸੁਣ ਲਏ ਹਨ।
ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮਾਧਿਕਾਰਿਣਾਮ੍ ਕਾਮ੍ਯਮਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਚੇਤ੍ਕਰ੍ਮ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ ਦੇ ਹਕਦਾਰਾਂ ਲਈ, ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਵੀ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਉਹ ਦੱਸੋ।
ਅਸ੍ਤ੍ਯੈਹਿਕਫਲਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦਾਮੁष੍ਮਿਕਫਲਂ ਤਥਾ ਐਹਿਕਾਮੁष੍ਮਿਕਞ੍ਚਾਪਿ ਤਚ੍ਚ ਪਞ੍ਚਵਿਧਂ ਪੁਨਃ
ਕੁਝ ਕਰਮ ਇੱਥੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਅੱਗੇ; ਤੇ ਕੁਝ ਦੋਵੇਂ ਥਾਂ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਮਯਂ ਕਰ੍ਮ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰ੍ਮ ਤਪੋ ਮਯਮ੍
ਕੁਝ ਕਰਮ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹਨ, ਕੁਝ ਤਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹਨ।