ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਸਮਯੋਨ੍ਨਿਦ੍ਰੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰਤਿਸੁਗਂਧਿਭਿਃ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਸ਼ਿਵਯੋਃ ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਾਰਭੇਤ ਪੁਰੋਦਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਰਮਨਿषੇਵਿਣਾਮ੍ ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਮਾਰ੍ਗੇਣ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਵਿਧਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਨੈਮਿਤਿਕ ਵਿਧੀਆਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਪਿ ਚ ਮਾਸੇषੁ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰੁਭਯੋਰਪਿ ਅष੍ਟਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਪਰ੍ਵਾਣਿ ਚ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਠਵੀਂ ਤੇ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਵੀ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਚੈਵ ਗ੍ਰਹਣੇषੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਮਹਤੀ ਪੂਜਾ ਹ੍ਯਧਿਕਾ ਵਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਅਯਨ, ਵਿਸ਼ੁਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਗ੍ਰਹਣਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਾਸਿਮਾਸਿ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕੂਰ੍ਚਂ ਪ੍ਰਸਾਧ੍ਯ ਤੁ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਂ ਤੇਨ ਪਿਬੇਚ੍ਛੇषਮੁਪੋषਿਤਃ
ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਕੂਰਚਾ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਦੇਵੋ, ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਪੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਦੋषਾਣਾਮਤੀਵ ਮਹਤਾਮਪਿ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਕੂਰ੍ਚਸ੍ਯ ਪਾਨਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਹਤਿਆ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਬ੍ਰਹਮਕੂਰਚਾ ਪੀਣ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪੌषੇ ਪੁष੍ਯਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨੀਰਾਜਨਂ ਵਿਭੋਃ ਮਾਘੇ ਮਘਾਖ੍ਯੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਘृਤਕਂਬਲਮ੍
ਪੌਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਿਆ ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਨੀਰਾਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਤੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਕੰਬਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਫਾਲ੍ਗੁਨੇ ਚੋਤ੍ਤਰਾਨ੍ਤੇ ਵੈ ਪ੍ਰਾਰਭੇਤ ਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍ ਚੈਤ੍ਰੇ ਚਿਤ੍ਰਾਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਦੋਲਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ
ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਉੱਤਰਾਂਤ 'ਤੇ, ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚਿਤਰਾ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਠੀਕ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਡੋਲਾ ਤਿਉਹਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ਾਖਾਯਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁष੍ਪਮਹਾਲਯਮ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਮੂਲਾਖ੍ਯਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਸ਼ੀਤਕੁਮ੍ਭਂ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍
ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਦਿਨ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮੂਲ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆषਾਢੇ ਚੋਤ੍ਤਰਾषਾਢੇ ਪਵਿਤ੍ਰਾਰੋਪਣਂ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰਾਵਣੇ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਨ੍ਯਾਪਿ ਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਅਸ਼ਾਢ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰਾਅਸ਼ਾਢਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਆਮ ਮੰਡਲ ਵੀ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਵਿष੍ਠਾਖ੍ਯੇ ਤੁ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰੌष੍ਠਪਦ੍ਯਾਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਯੇਚ੍ਚ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਪੂਰ੍ਵਾषਾਢਾਸ਼੍ਰਯੇ ਦਿਨੇ
ਸ੍ਰਵਿਸ਼ਠਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਤੇ, ਫਿਰ ਭਾਦੋਂ ਦੀ ਅਮਾਵਸ ਤੇ, ਪੂਰਵਾਅਸ਼ਾਢਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਸ਼੍ਵਯੁਜ੍ਯਾਂ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਾਯਸਂ ਚ ਨਵੋਦਨਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਤੇਨੈਵ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛਤਭਿषਗ੍ਦਿਨੇ
ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪਾਯਸ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਫਸਲ ਦਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਤਭਿਸ਼ਕ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਕृਤਿਕਾਯੋਗੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦੀਪਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षੇ ਤਥਾਰ੍ਦ੍ਰਾਯਾਂ ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯੇਚ੍ਛਿਵਮ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀਵੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਆਰਦਰਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤੇषੁ ਕਾਲੇषੁ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਤ੍ਸਵਮੇਵ ਵਾ ਆਸ੍ਥਾਨਂ ਵਾ ਮਹਾਪੂਜਾਮਧਿਕਂ ਵਾ ਸਮਰ੍ਚਨਮ੍
ਜੇਕਰ ਉਹਨਾਂ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਕੋਈ ਕਰ ਨਾ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਉਤਸਵ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਆਸਥਾਨ ਬਣਾਉਣ, ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਰਚਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਆਵृਤ੍ਤੇ ऽਪਿ ਚ ਕਲ੍ਯਾਣੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੇष੍ਵਪਿ ਕਰ੍ਮਸੁ ਦੌਰ੍ਮਨਸ੍ਯੇ ਦੁਰਾਚਾਰੇ ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਦੁष੍ਟਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਚੰਗੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਜੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਦਾਸੀ, ਗਲਤ ਕੰਮ, ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਮੰਦੀ ਦਿੱਖ ਹੋਵੇ,
ਉਤ੍ਪਾਤੇ ਵਾਸ਼ੁਭੇਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਰੋਗੇ ਵਾ ਪ੍ਰਬਲੇ ऽਥ ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਪੂਜਾਜਪਧ੍ਯਾਨਹੋਮਦਾਨਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਃ
ਜਾਂ ਕੋਈ ਉਤਪਾਤ, ਅਸ਼ੁਭ ਘਟਨਾ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਪੂਜਾ, ਜਪ, ਧਿਆਨ, ਹਵਨ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਨੁਗੁਣਾਃ ਕਾਰ੍ਯਾਃ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਪੂਰ੍ਵਿਕਾਃ ਸ਼ਿਵਾਨਲੇ ਚ ਵਿਹਤੇ ਪੁਨਸ੍ਸਨ੍ਧਾਨਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਹ ਕਰਮ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯ ਏਵਂ ਸ਼ਰ੍ਵਧਰ੍ਮਿष੍ਠੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਨਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯਤਃ ਤਸ੍ਯੈਕਜਨ੍ਮਨਾ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਸ਼ਰਵ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿੱਤ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਇਕ ਜਨਮ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਤਦ੍ਯਥੋਤ੍ਤਰਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕੇषੁ ਯਃ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਕਂਠਨਾਥਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨਮਾਦ੍ਯਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਇਹ ਕਰਮ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਿੱਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਕੰਠਨਾਥ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਨ੍ਨਰਃ ਕਾਲਾਂਤਰੇਚ੍ਯੁਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੌਮਂ ਕੌਮਾਰਮੇਵ ਚ
ਉਥੇ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਵੱਡੀਆਂ ਮੌਜਾਂ ਮਾਣ ਕੇ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਉਮਾ ਜਾਂ ਕੌਮਾਰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵੈष੍ਣਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਤਤ੍ਰੋषਿਤ੍ਵਾ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ਯਥੋਦਿਤਾਨ੍
ਵੈਸ਼ਣਵ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰੁਦ੍ਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੌਜਾਂ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਗਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਤੀਤ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨਪਞ੍ਚਕਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਕਣ੍ਠਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੈਵਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੰਜ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਧਚਰ੍ਯਾਰਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦ੍ਵਿਰਾਵृਤ੍ਤ੍ਯੈਵਮੇਵ ਤੁ ਪਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਆਧੀ ਰਸਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਪਿੱਛੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਧਾਰ੍ਧਚਰਿਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਦੇਹੀ ਦੇਹਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਪਰਮ੍ ਅਂਡਾਂਤਂ ਵੋਰ੍ਧ੍ਵਮਵ੍ਯਕ੍ਤਮਤੀਤ੍ਯ ਭੁਵਨਦ੍ਵਯਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਹ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ, ਅੰਡ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਅਤੇ ਦੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਵਿਆਕਤ ਉਪਰਲੇ ਸਥਾਨ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੌਰੁषਂ ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਥਾਨਮਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਅਨੇਕਯੁਗਸਾਹਸ੍ਰਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨਨੇਕਧਾ
ਉਥੇ, ਪੌਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਰੌਦ੍ਰ ਸਥਾਨ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੌਜਾਂ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੁਲੇ ਮਹਤਿ ਜਾਯਤੇ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਪੂਰ੍ਵਸਂਸ੍ਕਾਰਵਸ਼ੇਨ ਸ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਵੀ ਪਿਛਲੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼ੁਧਰ੍ਮਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮਰਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਦ੍ਧਰ੍ਮਗੌਰਵਾਦੇਵ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਸ਼ੂ ਵਰਗੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਧਰਮ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੋਗਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਪਦਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੈਸ੍ਸਾਰ੍ਧਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਦਯੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਵਿਦਯੇਸ਼ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਈ ਸੁਖ ਪੜਦੇ ਪੜਦੇ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਅਣ੍ਡਸ੍ਯਾਂਤਰ੍ਬਹਿਰ੍ਵਾਥ ਸਕृਦਾਵਰ੍ਤਤੇ ਪੁਨਃ ਤਤੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਂ ਪਰਾਂ ਭਕ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਯ ਚ
ਅੰਡ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਂ ਬਾਹਰ, ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਸਾਧਰ੍ਮ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨ ਭੂਯੋ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਤੇ ਯਸ਼੍ਚਾਤੀਵ ਸ਼ਿਵੇ ਭਕ੍ਤੋ ਵਿषਯਾਸਕ੍ਤਚਿਤ੍ਤਵਤ੍
ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ।