ਵੈਵਾਹੋਗ੍ਨਿਭਵਂ ਵਾਪਿ ਪਕ੍ਵਂ ਸ਼ੁਚਿ ਸੁਗਂਧਿ ਚ ਕਪਿਲਾਯਾਃ ਸ਼ਕृਚ੍ਛਸ੍ਤਂ ਗृਹੀਤਂ ਗਗਨੇ ਪਤਤ੍
ਵਿਆਹ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਆਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਭਸਮ ਜਾਂ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੀ ਗੋਬਰ, ਉਹ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਂ ਨਾਤਿਕਠਿਨਂ ਨ ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧਂ ਨ ਸ਼ੋषਿਤਮ੍ ਉਪਰ੍ਯਧਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਤ੍ਪਤਿਤਂ ਯਦਿ
ਉਹ ਨਾ ਗਿੱਲੀ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਸਖਤ, ਨਾ ਬਦਬੂਦਾਰ, ਨਾ ਸੁੱਕੀ ਹੋਵੇ; ਉਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੇ ਡਿੱਗੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਿਂਡੀਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਿਵਾਗ੍ਨ੍ਯਾਦੌ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਨ੍ਮੂਲਮਂਤ੍ਰਤਃ ਅਪਕ੍ਵਮਤਿਪਾਕ੍ਵਂ ਚ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਸਿਤਂ ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਬਣਾਕੇ, ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੋ; ਕੱਚੀ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਪੱਕੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਚਿੱਟੀ ਭਸਮ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਦਾਯ ਵਾ ਸਮਾਲੋਡ੍ਯ ਭਸ੍ਮਾਧਾਰੇ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ਤੈਜਸਂ ਦਾਰਵਂ ਵਾਪਿ ਮृਨ੍ਮਯਂ ਸ਼ੈਲਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਮਿਲਾ ਕੇ, ਭਸਮ-ਧਾਰਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ; ਚਾਹੇ ਧਾਤੂ ਦੀ, ਲੱਕੜ ਦੀ, ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੀ ਹੋਵੇ।
ਅਨ੍ਯਦ੍ਵਾ ਸ਼ੋਭਨਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਭਸ੍ਮਾਧਾਰਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ ਸਮੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸ਼ੁਭੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਧਨਵਦ੍ਭਸ੍ਮ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਸਮ-ਧਾਰਣੀ ਤਿਆਰ ਕਰੋ; ਚੰਗੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਭ ਮਿਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਭਸਮ ਰੱਖੋ।
ਨ ਚਾਯੁਕ੍ਤਕਰੇ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨੈਵਾਸ਼ੁਚਿਤਲੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ਨ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਚ੍ਚ ਨੀਚਾਂਗੈਰ੍ਨੋਪੇਕ੍ਸ਼ੇਤ ਨ ਲਂਘਯੇਤ੍
ਉਹ ਅਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿਓ, ਨਾ ਅਸ਼ੁਧ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖੋ; ਨੀਚ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਛੂਹੋ, ਨਾ ਉਲਾਹਣਾ ਕਰੋ, ਨਾ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖੋ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਸਿਤਮਾਦਾਯ ਵਿਨਿਯੁਂਜੀਤ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਃ ਕਾਲੇषੂਕ੍ਤੇषੁ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਨਾਯੋਗ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਭਸਮ ਲੈ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੋ; ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿਓ।
ਭਸ੍ਮਸਂਗ੍ਰਹਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵੇ ऽਨੁਦ੍ਵਾਸਿਤੇ ਸਤਿ ਉਦ੍ਵਾਸਨੇ ਕृਤੇ ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚਣ੍ਡਭਸ੍ਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ
ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਭਸਮ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ; ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੀਖੀ ਭਸਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯੇ ਕृਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਛਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਮਾਰ੍ਗਤਃ ਸ੍ਵਸੂਤ੍ਰੋਕ੍ਤਪ੍ਰਕਾਰਾਦ੍ਵਾ ਬਲਿਕਰ੍ਮ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਿਵ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸੂਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਲੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਵਿਦ੍ਯਾਸਨਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਪ੍ਰਲਿਪ੍ਤੇ ਤੁ ਮਣ੍ਦਲੇ ਵਿਦ੍ਯਾਕੋਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਯਜੇਤ੍ਪੁष੍ਪਾਦਿਭਿਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਫਿਰ, ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਆਸਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਪੇ ਹੋਏ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਦਿਆ-ਭੰਡਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਵਿਦ੍ਯਾਯਾਃ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੁਰੋਰਪਿ ਚ ਮਣ੍ਡਲਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਸਨਵਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਾਦ੍ਯੈ ਗੁਰੁਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਚੌਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਚੌਕ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਬਣਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋਨੁਪੂਜਯੇਤ੍ਪੂਜ੍ਯਾਨ੍ ਭੋਜਯੇਚ੍ਚ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਤਤਸ੍ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਭੁਂਜੀਤ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮਨ੍ਨਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਫਿਰ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣਾ ਤੇ ਭੁੱਖਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਚ ਵਾ ਦੇਵੇ ਤਚ੍ਛੇषਂ ਚਾਤ੍ਮਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੋ ਨ ਲੋਭੇਨ ਨ ਚਣ੍ਡਾਯ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਜੋ ਭੋਜਨ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਬਚ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯਾਦਿ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯੇष ਸਮੋ ਵਿਧਿਃ ਨ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿਵੋਸ੍ਮੀਤਿ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਚੰਦਨ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ; ਪਰ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ 'ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ' ਵਾਲਾ ਵਿਚਾਰ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਚਮ੍ਯ ਸ਼ਿਵਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਹृਦਯੇ ਮੂਲਮੁਚ੍ਚਰੇਤ੍ ਕਾਲਸ਼ੇषਂ ਨਯੇਦ੍ਯੋਗ੍ਯੈਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕਥਾਦਿਭਿਃ
ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਚਾ ਸਮਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਾਰਤਾ ਆਦਿ ਵਿਚ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਪੂਰ੍ਵਾਂਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਜਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ ਸ਼ਿਵਯੋਃ ਸ਼ਯਨਂ ਤ੍ਵੇਕਂ ਕਲ੍ਪਯੇਦਤਿਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਰਾਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬੀਤ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਵਿਛੌਣੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਂਬਰਾਲੇਪਪੁष੍ਪਮਾਲਾਦਿਕਂ ਤਥਾ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਪਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ, ਕਪੜੇ, ਲੇਪ, ਫੁੱਲ ਮਾਲਾ ਆਦਿ, ਚਾਹੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਨੋਹਰ ਬਣਾਕੇ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਤੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਾਦਮੂਲੇ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਸ੍ਵਪੇਤ੍ ਗृਹਸ੍ਥੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਦਨ੍ਯੇ ऽਪਿ ਤੁ ਕੇਵਲਾਃ
ਫਿਰ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੂषਸਮਯਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਾਤ੍ਰਾਮਾਦ੍ਯਾਮੁਦੀਰਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਨਸਾਂ ਦੇਵਂ ਸਾਂਬਂ ਸਗਣਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਦਿਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਮਾਤਰਾ ਉਚਾਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਵਿਨਾਸੀ ਸ਼ਿਵ, ਉਮਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਗਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਦੇਸ਼ਕਾਲੋਚਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੌਚਾਦ੍ਯਮਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ ਸ਼ਂਖਾਦਿਨਿਨਦੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਦੇਵਂ ਦੇਵੀਂ ਚ ਬੋਧਯੇਤ੍
ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਮੁਤਾਬਕ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਆਦਿ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਖ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾਈ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਸਮਯੋਨ੍ਨਿਦ੍ਰੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰਤਿਸੁਗਂਧਿਭਿਃ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਸ਼ਿਵਯੋਃ ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਾਰਭੇਤ ਪੁਰੋਦਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਰਮਨਿषੇਵਿਣਾਮ੍ ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਮਾਰ੍ਗੇਣ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਵਿਧਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਨੈਮਿਤਿਕ ਵਿਧੀਆਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਪਿ ਚ ਮਾਸੇषੁ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰੁਭਯੋਰਪਿ ਅष੍ਟਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਪਰ੍ਵਾਣਿ ਚ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਠਵੀਂ ਤੇ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਵੀ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਚੈਵ ਗ੍ਰਹਣੇषੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਮਹਤੀ ਪੂਜਾ ਹ੍ਯਧਿਕਾ ਵਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਅਯਨ, ਵਿਸ਼ੁਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਗ੍ਰਹਣਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਾਸਿਮਾਸਿ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕੂਰ੍ਚਂ ਪ੍ਰਸਾਧ੍ਯ ਤੁ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਂ ਤੇਨ ਪਿਬੇਚ੍ਛੇषਮੁਪੋषਿਤਃ
ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਕੂਰਚਾ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਦੇਵੋ, ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਪੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਦੋषਾਣਾਮਤੀਵ ਮਹਤਾਮਪਿ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਕੂਰ੍ਚਸ੍ਯ ਪਾਨਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਹਤਿਆ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਬ੍ਰਹਮਕੂਰਚਾ ਪੀਣ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪੌषੇ ਪੁष੍ਯਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨੀਰਾਜਨਂ ਵਿਭੋਃ ਮਾਘੇ ਮਘਾਖ੍ਯੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਘृਤਕਂਬਲਮ੍
ਪੌਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਿਆ ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਨੀਰਾਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਤੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਕੰਬਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਫਾਲ੍ਗੁਨੇ ਚੋਤ੍ਤਰਾਨ੍ਤੇ ਵੈ ਪ੍ਰਾਰਭੇਤ ਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍ ਚੈਤ੍ਰੇ ਚਿਤ੍ਰਾਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਦੋਲਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ
ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਉੱਤਰਾਂਤ 'ਤੇ, ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚਿਤਰਾ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਠੀਕ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਡੋਲਾ ਤਿਉਹਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ਾਖਾਯਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁष੍ਪਮਹਾਲਯਮ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਮੂਲਾਖ੍ਯਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਸ਼ੀਤਕੁਮ੍ਭਂ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍
ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਦਿਨ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮੂਲ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆषਾਢੇ ਚੋਤ੍ਤਰਾषਾਢੇ ਪਵਿਤ੍ਰਾਰੋਪਣਂ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰਾਵਣੇ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਨ੍ਯਾਪਿ ਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਅਸ਼ਾਢ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰਾਅਸ਼ਾਢਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਆਮ ਮੰਡਲ ਵੀ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।