ਰਕ੍ਤਂ ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਾਲੇਪਂ ਮਾਲ੍ਯਭੂषਨਭੂषਿਤਮ੍ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਂ ਸੋਪਵੀਤਂ ਤ੍ਰਿਮੇਖਲਮ੍
ਲਾਲ ਰੰਗ, ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਤੇ ਲਾਲ ਲੇਪ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਭ ਸੁਭ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ, ਜਨੇਉ ਤੇ ਤਿੰਨ ਕਮਰਬੰਦ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਨ੍ਤਂ ਸ੍ਰੁਕ੍ਸ੍ਰੁਵੌ ਚ ਦਧਾਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕਰੇ ਤੋਮਰਂ ਤਾਲਵृਂਤਂ ਚ ਘृਤਪਾਤ੍ਰਂ ਤਥੇਤਰੈਃ
ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਮਚਾ ਤੇ ਕਟੋਰਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਰਛਾ, ਤਾਲ ਪੱਤਾ ਦਾ ਪੱਖਾ, ਘੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਧਨ ਫੜੇ ਹੋਏ।
ਜਾਤਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵੈਵਮਾਕਾਰਂ ਜਾਤਕਰ੍ਮ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਨਾਲਾਪਨਯਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯ ਸੂਤਕਮ੍
ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਜਨਮ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਨਮ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਨਾਂ ਰੱਖਣ ਦੀ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਸ਼ਿਵਾਗ੍ਨਿਰੁਚਿਨਾਮਾਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾਹੁਤਿਪੁਰਸ੍ਸਰਮ੍ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਵਿਸਰ੍ਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੌਲੋਪਨਯਨਾਦਿਕਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ, ਮੁੰਡਨ ਅਤੇ ਜਨੇਉ ਆਦਿ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਪ੍ਤੋਰ੍ਯਾਮਾਵਸਾਨਾਨ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਕਾਰਮਸ੍ਯ ਤੁ ਆਜ੍ਯਧਾਰਾਦਿਹੋਮਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਿष੍ਟਕृਤਂ ਤਤਃ
ਅਪਤੋਰੀਆਮ ਯਜਨਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਲਈ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਘੀ ਨਾਲ ਹੋਮ ਅਤੇ ਸਵਿਸ਼ਟਕ੍ਰਿਤ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਮਿਤ੍ਯਨੇਨ ਬੀਜੇਨ ਪਰਿषਿਂਚੇਤ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵੇਸ਼ਾਨਾਂ ਲੋਕੇਸ਼ਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
'ਰਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਪਰਿਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਜਾਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਧੂਪਦੀਪਾਦਿਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਹ੍ਨਿਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਕृਤ੍ਯਵਿਤ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਆਦਿ ਦੀ ਸਿਧੀ ਲਈ, ਵਿਦਵਾਨ ਅੱਗ ਜਗਾਉਣ।
ਸਾਧਯਿਤ੍ਵਾਜ੍ਯਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਪੁਨਰੇਵ ਚ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾਸਨਂ ਵਹ੍ਨੌ ਤਤ੍ਰਾਵਾਹ੍ਯ ਯਥਾਪੁਰਾ
ਘੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮੱਗਰੀ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਸਨ ਲਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵਂ ਦੇਵੀਂ ਚ ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਣਾਂਤਮਾਚਰੇਤ੍ ਅਥ ਵਾ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮੋਕ੍ਤਂ ਤੁ ਵਹ੍ਨਿਕਰ੍ਮ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਪਣਮ੍
ਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਪੂਰਨ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਰਮੀ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚ ਤਤ੍ਰਾਪਰੋ ਵਿਧਿਃ ਸ਼ਿਵਾਗ੍ਨੇਰ੍ਭਸ੍ਮਸਂਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵਂ ਤੁ ਵਾ
ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝ ਕੇ ਰਸਮ ਕਰੇ; ਉਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਿਵ ਅੱਗ ਦੀ ਭਸਮ ਜਾਂ ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਤੋਂ ਆਈ ਭਸਮ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵੈਵਾਹੋਗ੍ਨਿਭਵਂ ਵਾਪਿ ਪਕ੍ਵਂ ਸ਼ੁਚਿ ਸੁਗਂਧਿ ਚ ਕਪਿਲਾਯਾਃ ਸ਼ਕृਚ੍ਛਸ੍ਤਂ ਗृਹੀਤਂ ਗਗਨੇ ਪਤਤ੍
ਵਿਆਹ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਆਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਭਸਮ ਜਾਂ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੀ ਗੋਬਰ, ਉਹ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਂ ਨਾਤਿਕਠਿਨਂ ਨ ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧਂ ਨ ਸ਼ੋषਿਤਮ੍ ਉਪਰ੍ਯਧਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਤ੍ਪਤਿਤਂ ਯਦਿ
ਉਹ ਨਾ ਗਿੱਲੀ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਸਖਤ, ਨਾ ਬਦਬੂਦਾਰ, ਨਾ ਸੁੱਕੀ ਹੋਵੇ; ਉਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੇ ਡਿੱਗੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਿਂਡੀਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਿਵਾਗ੍ਨ੍ਯਾਦੌ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਨ੍ਮੂਲਮਂਤ੍ਰਤਃ ਅਪਕ੍ਵਮਤਿਪਾਕ੍ਵਂ ਚ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਸਿਤਂ ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਬਣਾਕੇ, ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੋ; ਕੱਚੀ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਪੱਕੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਚਿੱਟੀ ਭਸਮ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਦਾਯ ਵਾ ਸਮਾਲੋਡ੍ਯ ਭਸ੍ਮਾਧਾਰੇ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ਤੈਜਸਂ ਦਾਰਵਂ ਵਾਪਿ ਮृਨ੍ਮਯਂ ਸ਼ੈਲਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਮਿਲਾ ਕੇ, ਭਸਮ-ਧਾਰਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ; ਚਾਹੇ ਧਾਤੂ ਦੀ, ਲੱਕੜ ਦੀ, ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੀ ਹੋਵੇ।
ਅਨ੍ਯਦ੍ਵਾ ਸ਼ੋਭਨਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਭਸ੍ਮਾਧਾਰਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ ਸਮੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸ਼ੁਭੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਧਨਵਦ੍ਭਸ੍ਮ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਸਮ-ਧਾਰਣੀ ਤਿਆਰ ਕਰੋ; ਚੰਗੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਭ ਮਿਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਭਸਮ ਰੱਖੋ।
ਨ ਚਾਯੁਕ੍ਤਕਰੇ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨੈਵਾਸ਼ੁਚਿਤਲੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ਨ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਚ੍ਚ ਨੀਚਾਂਗੈਰ੍ਨੋਪੇਕ੍ਸ਼ੇਤ ਨ ਲਂਘਯੇਤ੍
ਉਹ ਅਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿਓ, ਨਾ ਅਸ਼ੁਧ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖੋ; ਨੀਚ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਛੂਹੋ, ਨਾ ਉਲਾਹਣਾ ਕਰੋ, ਨਾ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖੋ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਸਿਤਮਾਦਾਯ ਵਿਨਿਯੁਂਜੀਤ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਃ ਕਾਲੇषੂਕ੍ਤੇषੁ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਨਾਯੋਗ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਭਸਮ ਲੈ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੋ; ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿਓ।
ਭਸ੍ਮਸਂਗ੍ਰਹਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵੇ ऽਨੁਦ੍ਵਾਸਿਤੇ ਸਤਿ ਉਦ੍ਵਾਸਨੇ ਕृਤੇ ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚਣ੍ਡਭਸ੍ਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ
ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਭਸਮ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ; ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੀਖੀ ਭਸਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯੇ ਕृਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਛਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਮਾਰ੍ਗਤਃ ਸ੍ਵਸੂਤ੍ਰੋਕ੍ਤਪ੍ਰਕਾਰਾਦ੍ਵਾ ਬਲਿਕਰ੍ਮ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਿਵ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸੂਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਲੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਵਿਦ੍ਯਾਸਨਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਪ੍ਰਲਿਪ੍ਤੇ ਤੁ ਮਣ੍ਦਲੇ ਵਿਦ੍ਯਾਕੋਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਯਜੇਤ੍ਪੁष੍ਪਾਦਿਭਿਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਫਿਰ, ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਆਸਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਪੇ ਹੋਏ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਦਿਆ-ਭੰਡਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਵਿਦ੍ਯਾਯਾਃ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੁਰੋਰਪਿ ਚ ਮਣ੍ਡਲਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਸਨਵਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਾਦ੍ਯੈ ਗੁਰੁਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਚੌਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਚੌਕ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਬਣਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋਨੁਪੂਜਯੇਤ੍ਪੂਜ੍ਯਾਨ੍ ਭੋਜਯੇਚ੍ਚ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਤਤਸ੍ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਭੁਂਜੀਤ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮਨ੍ਨਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਫਿਰ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣਾ ਤੇ ਭੁੱਖਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਚ ਵਾ ਦੇਵੇ ਤਚ੍ਛੇषਂ ਚਾਤ੍ਮਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੋ ਨ ਲੋਭੇਨ ਨ ਚਣ੍ਡਾਯ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਜੋ ਭੋਜਨ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਬਚ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯਾਦਿ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯੇष ਸਮੋ ਵਿਧਿਃ ਨ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿਵੋਸ੍ਮੀਤਿ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਚੰਦਨ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ; ਪਰ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ 'ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ' ਵਾਲਾ ਵਿਚਾਰ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਚਮ੍ਯ ਸ਼ਿਵਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਹृਦਯੇ ਮੂਲਮੁਚ੍ਚਰੇਤ੍ ਕਾਲਸ਼ੇषਂ ਨਯੇਦ੍ਯੋਗ੍ਯੈਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕਥਾਦਿਭਿਃ
ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਚਾ ਸਮਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਾਰਤਾ ਆਦਿ ਵਿਚ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਪੂਰ੍ਵਾਂਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਜਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ ਸ਼ਿਵਯੋਃ ਸ਼ਯਨਂ ਤ੍ਵੇਕਂ ਕਲ੍ਪਯੇਦਤਿਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਰਾਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬੀਤ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਵਿਛੌਣੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਂਬਰਾਲੇਪਪੁष੍ਪਮਾਲਾਦਿਕਂ ਤਥਾ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਪਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ, ਕਪੜੇ, ਲੇਪ, ਫੁੱਲ ਮਾਲਾ ਆਦਿ, ਚਾਹੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਨੋਹਰ ਬਣਾਕੇ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਤੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਾਦਮੂਲੇ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਸ੍ਵਪੇਤ੍ ਗृਹਸ੍ਥੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਦਨ੍ਯੇ ऽਪਿ ਤੁ ਕੇਵਲਾਃ
ਫਿਰ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੂषਸਮਯਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਾਤ੍ਰਾਮਾਦ੍ਯਾਮੁਦੀਰਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਨਸਾਂ ਦੇਵਂ ਸਾਂਬਂ ਸਗਣਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਦਿਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਮਾਤਰਾ ਉਚਾਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਵਿਨਾਸੀ ਸ਼ਿਵ, ਉਮਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਗਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਦੇਸ਼ਕਾਲੋਚਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੌਚਾਦ੍ਯਮਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ ਸ਼ਂਖਾਦਿਨਿਨਦੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਦੇਵਂ ਦੇਵੀਂ ਚ ਬੋਧਯੇਤ੍
ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਮੁਤਾਬਕ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਆਦਿ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਖ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾਈ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।