ਤੇ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਦਾਕਾਲਂ ਹਰਸ੍ਯ ਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਕਾਨ੍ਤਿਮਦ੍ਰੂਪਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਾਗਾਰ੍ਦ੍ਰਭਾਵਤਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹਰ ਜੀ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੂਪ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਅ ਤੇ ਤਿਆਗ ਨਾਲ ਨਰਮ ਹੋਇਆ ਮਨ—
ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਵੈ ਜਗਤਿ ਖ੍ਯਾਤਿਸ਼੍ਸ਼ਿਵਮਰ੍ਚਯਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼ਿਵੈਕਾਹਿਤਮਾਨਸਃ
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀਰਤਾ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ—
ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਵਿਧਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਦੀਚ੍ਛੇਚ੍ਛਿਵਮਾਤ੍ਮਨਃ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਜੀਵਿਤਂ ਯਾਤਿ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਯਾਤਿ ਯੌਵਨਮ੍
ਜੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਪੂਜਾ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਦਗੀ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੋਵੇਂ ਜਲਦੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਵ੍ਯਾਧਿਰਭ੍ਯੇਤਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਜ੍ਯਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ ਯਾਵਨ੍ਨਾਯਾਤਿ ਮਰਣਂ ਯਾਵਨ੍ਨਾਕ੍ਰਮਤੇ ਜਰਾ
ਬੀਮਾਰੀ ਵੀ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਾਵਨ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਵੈਕਲ੍ਯਂ ਤਾਵਤ੍ਪੂਜਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਨ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਚਨਤੁਲ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮੋ ऽਨ੍ਯੋ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਜਦ ਤੱਕ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤਦ ਤੱਕ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਪੂਜਾ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ਪੂਜਨੀਯਸ੍ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਦ੍ਵਾਰਯਾਗਂ ਜਵਨਿਕਾਂ ਪਰਿਵਾਰਬਲਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਯਤਨ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਰਸਮ, ਪਰਦਾ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ।
ਨਿਤ੍ਯੋਤ੍ਸਵਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪ੍ਰਸਾਦੇ ਯਦਿ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਹਵਿਰ੍ਨਿਵੇਦਨਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਨੁਚਰੋ ऽਪਿ ਵਾ
ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਤਸਵ ਮਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਹੋ ਸਕੇ, ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹਵਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਚਾਹੇ ਆਪ ਕਰੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਸੇਵਕ।
ਪ੍ਰਸਾਦਪਰਿਵਾਰੇਭ੍ਯੋ ਬਲਿਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯ ਸਹ ਵਾਦਿਤ੍ਰੈਸ੍ਤਦਾਸ਼ਾਭਿਮੁਖਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਕਿਰਪਾ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਭੇਟਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਫਿਰ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਸ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਂ ਧੂਪਂ ਚ ਦੀਪਞ੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਦਨ੍ਨਂ ਜਲੈਃ ਸਹ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਪੀਠੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਬਲਿਮੁਦਙ੍ਮੁਖਃ
ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਾ, ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਂ ਪੀਠ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਦੇਵੇ ਯਤ੍ਤਦਨ੍ਨਾਦਿਕਂ ਪੁਰਾ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਾਵਸ਼ੇषਂ ਵਾ ਚਣ੍ਡਾਯ ਵਿਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ, ਜੇ ਬਚੀਆਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਚੰਡਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਹੁਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੂਜਾਸ਼ੇषਂ ਸਮਾਪਯੇਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯੋਗਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਯਾਵਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜਪਂ ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਹਵਨ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਰਸਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯੋਤ੍ਸਵਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸਨੇ ਵਿਪੁਲੇ ਤੈਜਸੇ ਪਾਤ੍ਰੇ ਰਕ੍ਤਪਦ੍ਮੋਪਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਉਤਸਵ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰਾਵਾਹ੍ਯ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਰੋਪ੍ਯਃ ਤਤ੍ਪਾਤ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯਾਲਂਕृਤਸ੍ਯ ਚ
ਉਥੇ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪਾਤਰ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਵਪੁषਾ ਤੇਨ ਦੀਪ੍ਤਯष੍ਟਿਧਰਸ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਾਸਾਦਪਰਿਵਾਰੇਭ੍ਯੋ ਬਹਿਰ੍ਮਂਗਲਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ
ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਆਕਾਰ ਉਸ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਲਾਠੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਮੰਦਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ।
ਨृਤ੍ਯਗੇਯਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹ ਦੀਪਧ੍ਵਜਾਦਿਭਿਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤ੍ਰਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਦ੍ਰੁਤਂ ਚਾਵਿਲਮ੍ਬਿਤਮ੍
ਨੱਚਣ, ਗਾਉਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੀਵੇ, ਝੰਡੇ ਆਦਿ ਲੈ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਨਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼, ਨਾ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ।
ਮਹਾਪੀਠਂ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਤ੍ਰਿਃਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਯੋਗਤਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥੋ ਯਜਮਾਨਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਆਦਾਯਾਭ੍ਯਂਤਰਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦ੍ਵਾਸਯੇਤ੍ ਤਤਃ
ਮਹਾਂ ਪੀਠ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੇਰ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਅਸਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵੋਦਿਤਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਆਦਾਯ ਚਾष੍ਟਪੁष੍ਪਾਣਿ ਪੂਜਾਮਥ ਸਮਾਪਯੇਤ੍
ਘੁੰਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਅੱਠ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਥਾਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੁਣ੍ਡੇ ਵਾ ਸ੍ਥਂਡਿਲੇ ऽਪਿ ਵਾ ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਵਾ ਹ੍ਯਾਯਸੇ ਪਾਤ੍ਰੇ ਮृਨ੍ਮਯੇ ਵਾ ਨਵੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਵੇਦੀ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਚੰਗੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ।
ਆਧਾਯਾਗ੍ਨਿਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਸਂਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਰਾਧ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਹੋਮਕਰ੍ਮ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਅੱਗ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਗਾ ਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਣ੍ਡਂ ਦ੍ਵਿਹਸ੍ਤਮਾਨਂ ਵਾ ਹਸ੍ਤਮਾਤ੍ਰਮਥਾਪਿ ਵਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਵਾ ਚਤੁਰਸ੍ਰਂ ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵੇਦਿਂ ਚ ਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਅੱਗ ਦਾ ਖੱਡ ਦੋ ਹੱਥ ਚੌੜਾ ਜਾਂ ਇੱਕ ਹੱਥ ਚੌੜਾ, ਗੋਲ ਜਾਂ ਚੌਕੋਣ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਵੇਦੀ ਤੇ ਮੰਡਲ ਵੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਣ੍ਡਂ ਵਿਸ੍ਤਾਰਵਨ੍ਨਿਮ੍ਨਂ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ऽष੍ਟਦਲਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ ਚਤੁਰਂਗੁਲਮੁਤ੍ਸੇਧਂ ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵ੍ਯਂਗੁਲਮੇਵ ਵਾ
ਖੱਡ ਚੌੜਾ ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਹੋਵੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਚਾਰ ਉਂਗਲ ਉੱਚਾ, ਜਾਂ ਦੋ ਉਂਗਲ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵਿਤਸ੍ਤਿਦ੍ਵਿਗੁਣੋਨ੍ਨਤ੍ਯਾ ਨਾਭਿਮਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ ਮਧ੍ਯਂ ਚ ਮਧ੍ਯਮਾਂਗੁਲ੍ਯਾ ਮਧ੍ਯਮੋਤ੍ਤਮਪਰ੍ਵਣੋਃ
ਉਸ ਦੀ ਉਚਾਈ ਦੋ ਵਿਤਸਤ ਚੌੜਾਈ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ, ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਵਿਚਕਾਰ ਮੱਧਮ ਉਂਗਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਮੱਧ ਤੇ ਉੱਪਰਲੇ ਜੋੜ ਵਿਚ ਮਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਂਗੁਲੈਃ ਕਥ੍ਯਤੇ ਸਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਭਿਃ ਕਰਃ ਮੇਖਲਾਨਾਂ ਤ੍ਰਯਂ ਵਾਪਿ ਦ੍ਵਯਮੇਕਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੱਥ ਚੌਬੀ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ 'ਤੇ ਤਿੰਨ, ਦੋ ਜਾਂ ਇੱਕ ਮੇਖਲਾ (ਕਮਰਪੱਟਾ) ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾਸ਼ੋਭਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਮਿष੍ਟਂ ਮृਦਾ ਸ੍ਥਿਰਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਪਤ੍ਰਵਦ੍ਯੋਨਿਂ ਗਜਾਧਾਰਵਦੇਵ ਵਾ
ਜਿਵੇਂ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗੇ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਚੰਗਾ, ਹਲਕਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਸ਼ਵੱਥ ਪੱਤੇ ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਵਾਂਗ।
ਮੇਖਲਾਮਧ੍ਯਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ऽਪਿ ਵਾ ਸ਼ੋਭਨਾਮਗ੍ਨਿਤਃ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨਿਮ੍ਨਾਮੁਨ੍ਮੀਲਿਕਾਂ ਸ਼ਨੈਃ
ਮੇਖਲਾ ਵਿਚਕਾਰ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਪੱਛਮ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੇਠਾਂ, ਹੌਲੀ ਖੁੱਲੀ ਹੋਵੇ।
ਅਗ੍ਰੇਣ ਕੁਣ੍ਡਾਭਿਮੁਖੀਂ ਕਿਂਚਿਦੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮੇਖਲਾਮ੍ ਨੋਤ੍ਸੇਧਨਿਯਮੋ ਵੇਦ੍ਯਾਃ ਸਾ ਮਾਰ੍ਦੀ ਵਾਥ ਸੈਕਤੀ
ਮੇਖਲਾ ਅੱਗ ਦੇ ਖੱਡ ਵੱਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖੁੱਲੀ ਛੱਡੀ ਜਾਵੇ; ਵੇਦੀ ਦੀ ਉਚਾਈ ਲਈ ਕੋਈ ਪੱਕਾ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਨਰਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰੇਤ ਵਾਲੀ।
ਮਂਡਲਂ ਗੋਸ਼ਕृਤ੍ਤੋਯੈਰ੍ਮਾਨਂ ਪਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨੋਦਿਤਮ੍ ਕੁਣ੍ਡਂ ਚ ਮृਨ੍ਮਯਂ ਵੇਦਿਮਾਲਿਪੇਦ੍ਗੋਮਯਾਂਬੁਨਾ
ਗੋ-ਛਪੜ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਪਾਤਰ ਦੀ ਮਾਪ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ। ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਖੱਡ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਗੋ-ਛਪੜ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਤਾਪਯੇਤ੍ਪਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਯੇਦਨ੍ਯਦਂਭਸਾ ਸ੍ਵਸੂਤ੍ਰੋਕ੍ਤਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਕੁਣ੍ਡਾਦੌ ਵਿਲ੍ਲਿਖੇਤ੍ਤਤਃ
ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਵੇ। ਆਪਣੇ ਸੂਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਖੱਡ ਤੇ ਹੋਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾਏ ਜਾਣ।
ਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਲ੍ਪਯੇਦ੍ਦਰ੍ਭੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਵਾ ਵਹ੍ਨਿਵਿष੍ਟਰਮ੍ ਅਰ੍ਚਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਹੋਮਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਸਾਧਯੇਤ੍
ਇਲਾਕਾ ਛਿੜਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੱਗ ਲਈ ਬੈਠਕ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਾਈ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਤੇ ਹੋਮ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਲਨੀਯਾਨਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣ੍ਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੋਧਯੇਤ੍ ਮਣਿਜਂ ਕਾष੍ਠਜਂ ਵਾਥ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਗਾਰਸਮ੍ਭਵਮ੍
ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਧੋਣੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਰਤਨ ਦੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਲੱਕੜ ਦੀ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਆਈ ਹੋਵੇ।