ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

षਡਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਵਾ ਦੇਵਂ ਸੂਕ੍ਤਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤੋ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਹ੍ਯਲਬ੍ਧੋ ਲਬ੍ਧ ਏਵ ਚ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਸੁਕਤ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਜਿਹੜਾ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਲਬ੍ਧਾਲ੍ਲਬ੍ਧ ਏਵਾਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਗੇਨ ਵਾ ਤੇਨ ਸਹਂਸੇਨ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਇੱਥੇ ਜਿਸ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਹੰਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੂਕ੍ਤਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਏਕਕਾਲਂ ਦ੍ਵਿਕਾਲਂ ਵਾ ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਵਾ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਦਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੁਕਤ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਹਰ ਵੇਲੇ।

ਯੇ ऽਰ੍ਚਯਂਤਿ ਮਹਾਦੇਵਂ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਜ੍ਞਾਨੇਨਾਤ੍ਮਸਹਾਯੇਨ ਨਾਰ੍ਚਿਤੋ ਭਗਵਾਞ੍ਛਿਵਃ

ਜੋ ਲੋਕ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਮਹਾਂਈਸ਼ਵਰ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਸ ਚਿਰਂ ਸਂਸਰਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਸਾਰੇ ਦੁਃਖਸਾਗਰੇ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਮੂਢੋ ਨਾਰ੍ਚਯਤੇ ਸ਼ਿਵਮ੍

ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਨਸਾਨੀ ਜਨਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਮੂਰਖ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

ਨਿष੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਜ੍ਜਨ੍ਮ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਨ ਭਵੇਦ੍ਯਤਃ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਯੇ ऽਰ੍ਚਯਨ੍ਤਿ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍

ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇਹ ਔਖਾ ਮਿਲਿਆ ਇਨਸਾਨੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—

ਤੇषਾਂ ਹਿ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ਭਵਭਕ੍ਤਿਪਰਾ ਯੇ ਚ ਭਵਪ੍ਰਣਤਚੇਤਸਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਭਵਨਾਥ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਵਨਾਥ ਅੱਗੇ ਨਿਵੇ ਹਨ।

ਭਵਸਂਸ੍ਮਰਣੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਨ ਤੇ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਭਾਗਿਨਃ ਭਵਨਾਨਿ ਮਨੋਜ੍ਞਾਨਿ ਵਿਭ੍ਰਮਾਭਰਣਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ

ਜੋ ਭਵਨਾਥ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦੇ। ਸੋਹਣੇ ਘਰ, ਮੋਹ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਸਤਰੀਆਂ—

ਧਨਂ ਚਾਤृਪ੍ਤਿਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਵਿਧੇਃ ਫਲਮ੍ ਯੇ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯੇ

ਅਤੇ ਉਹ ਧਨ, ਜੋ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਵ ਪੂਜਾ ਦੇ ਫਲ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਤੇ ਦੇਵਲੋਕ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਤੇ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਦਾਕਾਲਂ ਹਰਸ੍ਯ ਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਕਾਨ੍ਤਿਮਦ੍ਰੂਪਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਾਗਾਰ੍ਦ੍ਰਭਾਵਤਾ

ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹਰ ਜੀ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੂਪ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਅ ਤੇ ਤਿਆਗ ਨਾਲ ਨਰਮ ਹੋਇਆ ਮਨ—

ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਵੈ ਜਗਤਿ ਖ੍ਯਾਤਿਸ਼੍ਸ਼ਿਵਮਰ੍ਚਯਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼ਿਵੈਕਾਹਿਤਮਾਨਸਃ

ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀਰਤਾ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ—

ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਵਿਧਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਦੀਚ੍ਛੇਚ੍ਛਿਵਮਾਤ੍ਮਨਃ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਜੀਵਿਤਂ ਯਾਤਿ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਯਾਤਿ ਯੌਵਨਮ੍

ਜੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਪੂਜਾ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਦਗੀ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੋਵੇਂ ਜਲਦੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—

ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਵ੍ਯਾਧਿਰਭ੍ਯੇਤਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਜ੍ਯਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ ਯਾਵਨ੍ਨਾਯਾਤਿ ਮਰਣਂ ਯਾਵਨ੍ਨਾਕ੍ਰਮਤੇ ਜਰਾ

ਬੀਮਾਰੀ ਵੀ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਯਾਵਨ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਵੈਕਲ੍ਯਂ ਤਾਵਤ੍ਪੂਜਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਨ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਚਨਤੁਲ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮੋ ऽਨ੍ਯੋ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ

ਜਦ ਤੱਕ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤਦ ਤੱਕ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਪੂਜਾ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ।

ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ਪੂਜਨੀਯਸ੍ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਦ੍ਵਾਰਯਾਗਂ ਜਵਨਿਕਾਂ ਪਰਿਵਾਰਬਲਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍

ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਯਤਨ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਰਸਮ, ਪਰਦਾ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ।

ਨਿਤ੍ਯੋਤ੍ਸਵਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪ੍ਰਸਾਦੇ ਯਦਿ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਹਵਿਰ੍ਨਿਵੇਦਨਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਨੁਚਰੋ ऽਪਿ ਵਾ

ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਤਸਵ ਮਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਹੋ ਸਕੇ, ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹਵਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਚਾਹੇ ਆਪ ਕਰੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਸੇਵਕ।

ਪ੍ਰਸਾਦਪਰਿਵਾਰੇਭ੍ਯੋ ਬਲਿਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯ ਸਹ ਵਾਦਿਤ੍ਰੈਸ੍ਤਦਾਸ਼ਾਭਿਮੁਖਃ ਸ੍ਥਿਤਃ

ਕਿਰਪਾ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਭੇਟਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਫਿਰ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਸ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪੁष੍ਪਂ ਧੂਪਂ ਚ ਦੀਪਞ੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਦਨ੍ਨਂ ਜਲੈਃ ਸਹ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਪੀਠੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਬਲਿਮੁਦਙ੍ਮੁਖਃ

ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਾ, ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਂ ਪੀਠ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਤਤੋ ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਦੇਵੇ ਯਤ੍ਤਦਨ੍ਨਾਦਿਕਂ ਪੁਰਾ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਾਵਸ਼ੇषਂ ਵਾ ਚਣ੍ਡਾਯ ਵਿਨਿਵੇਦਯੇਤ੍

ਫਿਰ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ, ਜੇ ਬਚੀਆਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਚੰਡਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਹੁਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੂਜਾਸ਼ੇषਂ ਸਮਾਪਯੇਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯੋਗਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਯਾਵਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜਪਂ ਤਤਃ

ਜਦੋਂ ਹਵਨ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਰਸਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਨਿਤ੍ਯੋਤ੍ਸਵਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸਨੇ ਵਿਪੁਲੇ ਤੈਜਸੇ ਪਾਤ੍ਰੇ ਰਕ੍ਤਪਦ੍ਮੋਪਸ਼ੋਭਿਤੇ

ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਉਤਸਵ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।

ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰਾਵਾਹ੍ਯ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਰੋਪ੍ਯਃ ਤਤ੍ਪਾਤ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯਾਲਂਕृਤਸ੍ਯ ਚ

ਉਥੇ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪਾਤਰ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਵਪੁषਾ ਤੇਨ ਦੀਪ੍ਤਯष੍ਟਿਧਰਸ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਾਸਾਦਪਰਿਵਾਰੇਭ੍ਯੋ ਬਹਿਰ੍ਮਂਗਲਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ

ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਆਕਾਰ ਉਸ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਲਾਠੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਮੰਦਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ।

ਨृਤ੍ਯਗੇਯਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹ ਦੀਪਧ੍ਵਜਾਦਿਭਿਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤ੍ਰਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਦ੍ਰੁਤਂ ਚਾਵਿਲਮ੍ਬਿਤਮ੍

ਨੱਚਣ, ਗਾਉਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੀਵੇ, ਝੰਡੇ ਆਦਿ ਲੈ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਨਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼, ਨਾ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ।

ਮਹਾਪੀਠਂ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਤ੍ਰਿਃਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਯੋਗਤਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥੋ ਯਜਮਾਨਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਆਦਾਯਾਭ੍ਯਂਤਰਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦ੍ਵਾਸਯੇਤ੍ ਤਤਃ

ਮਹਾਂ ਪੀਠ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੇਰ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਅਸਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੇ।

ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵੋਦਿਤਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਆਦਾਯ ਚਾष੍ਟਪੁष੍ਪਾਣਿ ਪੂਜਾਮਥ ਸਮਾਪਯੇਤ੍

ਘੁੰਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਅੱਠ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਅਥਾਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੁਣ੍ਡੇ ਵਾ ਸ੍ਥਂਡਿਲੇ ऽਪਿ ਵਾ ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਵਾ ਹ੍ਯਾਯਸੇ ਪਾਤ੍ਰੇ ਮृਨ੍ਮਯੇ ਵਾ ਨਵੇ ਸ਼ੁਭੇ

ਹੁਣ ਮੈਂ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਵੇਦੀ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਚੰਗੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ।

ਆਧਾਯਾਗ੍ਨਿਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਸਂਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਰਾਧ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਹੋਮਕਰ੍ਮ ਸਮਾਚਰੇਤ੍

ਅੱਗ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਗਾ ਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਕੁਣ੍ਡਂ ਦ੍ਵਿਹਸ੍ਤਮਾਨਂ ਵਾ ਹਸ੍ਤਮਾਤ੍ਰਮਥਾਪਿ ਵਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਵਾ ਚਤੁਰਸ੍ਰਂ ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵੇਦਿਂ ਚ ਮਣ੍ਡਲਮ੍

ਅੱਗ ਦਾ ਖੱਡ ਦੋ ਹੱਥ ਚੌੜਾ ਜਾਂ ਇੱਕ ਹੱਥ ਚੌੜਾ, ਗੋਲ ਜਾਂ ਚੌਕੋਣ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਵੇਦੀ ਤੇ ਮੰਡਲ ਵੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।