ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਤਿਰਹਸ੍ਯਂ ਤੇ ਸ਼ृਣੁ ਕृष੍ਣ ਵਚੋ ਮਮ ਵੇਦੈਸ਼੍ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵੇਦਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸੁਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍

ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਵੈਦਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੈਦਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਖੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨੋ ਵਾ ਸੁਰਾਪੋ ਵਾ ਸ੍ਤੇਯੀਵਾ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ ਮਾਤृਹਾ ਪਿਤृਹਾ ਵਾਪਿ ਵੀਰਹਾ ਭ੍ਰੂਣਹਾਪਿ ਵਾ

ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕਤਲ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਹੋਵੇ, ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਓ ਦਾ ਕਤਲ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਵੀਰ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਭ੍ਰੂਣ ਹਤਿਆ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ—

ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਮਨ੍ਤ੍ਰਕਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਂ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍ ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਵਰ੍षੈਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਜੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰਮ ਕਾਰਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪਤਿਤੋ ऽਪਿ ਯਜੇਚ੍ਛਿਵਮ੍ ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨਾਪਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਹਾਰੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ

ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਪਤਿਤ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਭਗਤ ਹੈ, ਭਿਖਿਆ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।

ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਸੁਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਤੁ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯਦਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਬ੍ਭਕ੍ਸ਼ਾ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵ੍ਰਤਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਤੇषਾਮੇਤੈਰ੍ਵ੍ਰਤੈਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਿਵਲੋਕਸਮਾਗਮਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਠਿਨ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ।

ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣੈਵ ਯਃ ਸ਼ਿਵਂ ਸਕृਦਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਸੋਪਿ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਛਿਵਸ੍ਥਾਨਂ ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗੌਰਵਾਤ੍

ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮਾਣ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਪਾਂਸਿ ਯਜ੍ਞਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਸ਼ਿਵਮੂਰ੍ਤ੍ਯਰ੍ਚਨਸ੍ਯੈਤੇ ਕੋਟ੍ਯਂਸ਼ੇਨਾਪਿ ਨੋ ਸਮਾਃ

ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਤਪ, ਯਜ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਾਨ ਵੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਲੱਖਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।

ਬਦ੍ਧੋ ਵਾਪ੍ਯਥ ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਚੇਤ੍ ਪੂਜਯਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਭਕ੍ਤੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ

ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਗਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਅਰੁਦ੍ਰੋ ਵਾ ਸਰੁਦ੍ਰੋ ਵਾ ਸੂਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ਿਵਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਯਃ ਸਕृਤ੍ਪਤਿਤੋ ਵਾਪਿਮੂਢੋ ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਰਃ

ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਸੁਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਰੂਰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

षਡਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਵਾ ਦੇਵਂ ਸੂਕ੍ਤਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤੋ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਹ੍ਯਲਬ੍ਧੋ ਲਬ੍ਧ ਏਵ ਚ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਸੁਕਤ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਜਿਹੜਾ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਲਬ੍ਧਾਲ੍ਲਬ੍ਧ ਏਵਾਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਗੇਨ ਵਾ ਤੇਨ ਸਹਂਸੇਨ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਇੱਥੇ ਜਿਸ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਹੰਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੂਕ੍ਤਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਏਕਕਾਲਂ ਦ੍ਵਿਕਾਲਂ ਵਾ ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਵਾ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਦਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੁਕਤ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਹਰ ਵੇਲੇ।

ਯੇ ऽਰ੍ਚਯਂਤਿ ਮਹਾਦੇਵਂ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਜ੍ਞਾਨੇਨਾਤ੍ਮਸਹਾਯੇਨ ਨਾਰ੍ਚਿਤੋ ਭਗਵਾਞ੍ਛਿਵਃ

ਜੋ ਲੋਕ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਮਹਾਂਈਸ਼ਵਰ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਸ ਚਿਰਂ ਸਂਸਰਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਸਾਰੇ ਦੁਃਖਸਾਗਰੇ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਮੂਢੋ ਨਾਰ੍ਚਯਤੇ ਸ਼ਿਵਮ੍

ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਨਸਾਨੀ ਜਨਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਮੂਰਖ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

ਨਿष੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਜ੍ਜਨ੍ਮ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਨ ਭਵੇਦ੍ਯਤਃ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਯੇ ऽਰ੍ਚਯਨ੍ਤਿ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍

ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇਹ ਔਖਾ ਮਿਲਿਆ ਇਨਸਾਨੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—

ਤੇषਾਂ ਹਿ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ਭਵਭਕ੍ਤਿਪਰਾ ਯੇ ਚ ਭਵਪ੍ਰਣਤਚੇਤਸਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਭਵਨਾਥ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਵਨਾਥ ਅੱਗੇ ਨਿਵੇ ਹਨ।

ਭਵਸਂਸ੍ਮਰਣੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਨ ਤੇ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਭਾਗਿਨਃ ਭਵਨਾਨਿ ਮਨੋਜ੍ਞਾਨਿ ਵਿਭ੍ਰਮਾਭਰਣਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ

ਜੋ ਭਵਨਾਥ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦੇ। ਸੋਹਣੇ ਘਰ, ਮੋਹ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਸਤਰੀਆਂ—

ਧਨਂ ਚਾਤृਪ੍ਤਿਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਵਿਧੇਃ ਫਲਮ੍ ਯੇ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯੇ

ਅਤੇ ਉਹ ਧਨ, ਜੋ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਵ ਪੂਜਾ ਦੇ ਫਲ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਤੇ ਦੇਵਲੋਕ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਤੇ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਦਾਕਾਲਂ ਹਰਸ੍ਯ ਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਕਾਨ੍ਤਿਮਦ੍ਰੂਪਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਾਗਾਰ੍ਦ੍ਰਭਾਵਤਾ

ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹਰ ਜੀ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੂਪ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਅ ਤੇ ਤਿਆਗ ਨਾਲ ਨਰਮ ਹੋਇਆ ਮਨ—

ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਵੈ ਜਗਤਿ ਖ੍ਯਾਤਿਸ਼੍ਸ਼ਿਵਮਰ੍ਚਯਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼ਿਵੈਕਾਹਿਤਮਾਨਸਃ

ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀਰਤਾ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ—

ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਵਿਧਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਦੀਚ੍ਛੇਚ੍ਛਿਵਮਾਤ੍ਮਨਃ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਜੀਵਿਤਂ ਯਾਤਿ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਯਾਤਿ ਯੌਵਨਮ੍

ਜੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਪੂਜਾ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਦਗੀ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੋਵੇਂ ਜਲਦੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—

ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਵ੍ਯਾਧਿਰਭ੍ਯੇਤਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਜ੍ਯਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ ਯਾਵਨ੍ਨਾਯਾਤਿ ਮਰਣਂ ਯਾਵਨ੍ਨਾਕ੍ਰਮਤੇ ਜਰਾ

ਬੀਮਾਰੀ ਵੀ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਯਾਵਨ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਵੈਕਲ੍ਯਂ ਤਾਵਤ੍ਪੂਜਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਨ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਚਨਤੁਲ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮੋ ऽਨ੍ਯੋ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ

ਜਦ ਤੱਕ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤਦ ਤੱਕ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਪੂਜਾ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ।

ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ਪੂਜਨੀਯਸ੍ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਦ੍ਵਾਰਯਾਗਂ ਜਵਨਿਕਾਂ ਪਰਿਵਾਰਬਲਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍

ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਯਤਨ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਰਸਮ, ਪਰਦਾ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ।

ਨਿਤ੍ਯੋਤ੍ਸਵਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪ੍ਰਸਾਦੇ ਯਦਿ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਹਵਿਰ੍ਨਿਵੇਦਨਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਨੁਚਰੋ ऽਪਿ ਵਾ

ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਤਸਵ ਮਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਹੋ ਸਕੇ, ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹਵਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਚਾਹੇ ਆਪ ਕਰੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਸੇਵਕ।

ਪ੍ਰਸਾਦਪਰਿਵਾਰੇਭ੍ਯੋ ਬਲਿਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯ ਸਹ ਵਾਦਿਤ੍ਰੈਸ੍ਤਦਾਸ਼ਾਭਿਮੁਖਃ ਸ੍ਥਿਤਃ

ਕਿਰਪਾ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਭੇਟਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਫਿਰ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਸ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪੁष੍ਪਂ ਧੂਪਂ ਚ ਦੀਪਞ੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਦਨ੍ਨਂ ਜਲੈਃ ਸਹ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਪੀਠੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਬਲਿਮੁਦਙ੍ਮੁਖਃ

ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਾ, ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਂ ਪੀਠ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਤਤੋ ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਦੇਵੇ ਯਤ੍ਤਦਨ੍ਨਾਦਿਕਂ ਪੁਰਾ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਾਵਸ਼ੇषਂ ਵਾ ਚਣ੍ਡਾਯ ਵਿਨਿਵੇਦਯੇਤ੍

ਫਿਰ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ, ਜੇ ਬਚੀਆਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਚੰਡਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।