ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤਰਂ ਕृष੍ਣ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੇ ਸ਼ਿਵੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਸਂਦੇਹਸ੍ਤਯਾ ਭਕ੍ਤੋ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਸ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਗਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਮਂਤ੍ਰਜਪੋ ਧ੍ਯਾਨਂ ਹੋਮੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤਪਃਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਦਾਨਮਧ੍ਯਯਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਭਾਵਾਰ੍ਥਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸ਼ਿਵ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਪ, ਧਿਆਨ, ਹੋਮ, ਯਜ, ਤਪ, ਪਾਠ, ਦਾਨ ਤੇ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਅੰਦਰਲੀ ਭਾਵਨਾ ਲਈ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਭਾਵਹੀਨੋ ਨਰਸ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਨ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਭਾਵਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਨਸ੍ਸਰ੍ਵਮਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਸ਼ਤੈਸ੍ਤਥਾ ਮਾਸੋਪਵਾਸੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਕਿਂ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ, ਸੈਂਕੜੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਯਜ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਅਭਕ੍ਤਾ ਮਾਨਵਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਿਂਲ੍ਲੋਕੇ ਗਿਰਿਗੁਹਾਸੁ ਚ ਤਪਂਤਿ ਚਾਲ੍ਪਭੋਗਾਰ੍ਥਂ ਭਕ੍ਤੋ ਭਾਵੇਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ। ਪਰ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭਾਵਨਾ ਵਾਲੀ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇ ਵੈ ਯੋਗਿਨਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਰਾਜਸਂ ਸਿਦ੍ਧਿਦਂ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਕਰ੍ਮਿਣੋ ਰਜਸਾਵृਤਾਃ
ਜੋ ਕਰਮ ਸਤੋਗੁਣ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋਗੀਆਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਸਤੋਗੁਣ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਰਜੋਗੁਣ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਸਫਲਤਾ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸੁਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਮੋਗੁਣਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ਐਹਿਕਾਰ੍ਥਂ ਯਜਨ੍ਤੀਸ਼ਂ ਨਰਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ऽਪਿ ਤਾਦृਸ਼ਾਃ
ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਹੋਰ ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਤਮੋਗੁਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਨੀਆਵੀ ਲਾਭ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਮਸਂ ਰਾਜਸਂ ਵਾਪਿ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਂ ਭਾਵਮੇਵ ਚ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਜਾਦ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਭਦ੍ਰਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤਮਸੀ, ਰਜਸੀ ਜਾਂ ਸਤੋਗੁਣੀ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁੱਖ-ਚੈਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤਃ ਪਾਪਾਰ੍ਣਵਾਤ੍ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਨੌਰਿਵ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯੁਪਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਰਜਸਾ ਤਮਸਾ ਚ ਕਿਮ੍
ਭਗਤੀ ਤਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਾਂਗ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਰਜੋਗੁਣ ਜਾਂ ਤਮੋਗੁਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਤ੍ਯਜੋ ਵਾਧਮੋ ਵਾਪਿ ਮੂਰ੍ਖੋ ਵਾ ਪਤਿਤੋ ऽਪਿ ਵਾ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚੇਤ੍ਕृष੍ਣ ਪੂਜ੍ਯਸ੍ਸਰ੍ਵਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਅੰਤਜਨ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ, ਮੂਰਖ ਜਾਂ ਪਤਿਤ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਭਕ੍ਤ੍ਯੈਵ ਸ਼ਿਵਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਅਭੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਕ੍ਵਚਿਦਪਿ ਫਲਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਤਸ੍ਤਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਤਿਰਹਸ੍ਯਂ ਤੇ ਸ਼ृਣੁ ਕृष੍ਣ ਵਚੋ ਮਮ ਵੇਦੈਸ਼੍ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵੇਦਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸੁਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਵੈਦਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੈਦਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਖੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨੋ ਵਾ ਸੁਰਾਪੋ ਵਾ ਸ੍ਤੇਯੀਵਾ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ ਮਾਤृਹਾ ਪਿਤृਹਾ ਵਾਪਿ ਵੀਰਹਾ ਭ੍ਰੂਣਹਾਪਿ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕਤਲ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਹੋਵੇ, ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਓ ਦਾ ਕਤਲ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਵੀਰ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਭ੍ਰੂਣ ਹਤਿਆ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ—
ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਮਨ੍ਤ੍ਰਕਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਂ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍ ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਵਰ੍षੈਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰਮ ਕਾਰਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪਤਿਤੋ ऽਪਿ ਯਜੇਚ੍ਛਿਵਮ੍ ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨਾਪਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਹਾਰੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਪਤਿਤ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਭਗਤ ਹੈ, ਭਿਖਿਆ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਸੁਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਤੁ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯਦਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਬ੍ਭਕ੍ਸ਼ਾ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵ੍ਰਤਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਤੇषਾਮੇਤੈਰ੍ਵ੍ਰਤੈਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਿਵਲੋਕਸਮਾਗਮਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਠਿਨ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣੈਵ ਯਃ ਸ਼ਿਵਂ ਸਕृਦਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਸੋਪਿ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਛਿਵਸ੍ਥਾਨਂ ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗੌਰਵਾਤ੍
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮਾਣ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਪਾਂਸਿ ਯਜ੍ਞਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਸ਼ਿਵਮੂਰ੍ਤ੍ਯਰ੍ਚਨਸ੍ਯੈਤੇ ਕੋਟ੍ਯਂਸ਼ੇਨਾਪਿ ਨੋ ਸਮਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਤਪ, ਯਜ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਾਨ ਵੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਲੱਖਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।
ਬਦ੍ਧੋ ਵਾਪ੍ਯਥ ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਚੇਤ੍ ਪੂਜਯਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਭਕ੍ਤੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਗਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਰੁਦ੍ਰੋ ਵਾ ਸਰੁਦ੍ਰੋ ਵਾ ਸੂਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ਿਵਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਯਃ ਸਕृਤ੍ਪਤਿਤੋ ਵਾਪਿਮੂਢੋ ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਰਃ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਸੁਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਰੂਰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
षਡਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਵਾ ਦੇਵਂ ਸੂਕ੍ਤਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤੋ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਹ੍ਯਲਬ੍ਧੋ ਲਬ੍ਧ ਏਵ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਸੁਕਤ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਜਿਹੜਾ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਲਬ੍ਧਾਲ੍ਲਬ੍ਧ ਏਵਾਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਗੇਨ ਵਾ ਤੇਨ ਸਹਂਸੇਨ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇੱਥੇ ਜਿਸ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਹੰਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੂਕ੍ਤਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਏਕਕਾਲਂ ਦ੍ਵਿਕਾਲਂ ਵਾ ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਵਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਦਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੁਕਤ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਹਰ ਵੇਲੇ।
ਯੇ ऽਰ੍ਚਯਂਤਿ ਮਹਾਦੇਵਂ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਜ੍ਞਾਨੇਨਾਤ੍ਮਸਹਾਯੇਨ ਨਾਰ੍ਚਿਤੋ ਭਗਵਾਞ੍ਛਿਵਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਮਹਾਂਈਸ਼ਵਰ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਸ ਚਿਰਂ ਸਂਸਰਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਸਾਰੇ ਦੁਃਖਸਾਗਰੇ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਮੂਢੋ ਨਾਰ੍ਚਯਤੇ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਨਸਾਨੀ ਜਨਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਮੂਰਖ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨਿष੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਜ੍ਜਨ੍ਮ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਨ ਭਵੇਦ੍ਯਤਃ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਯੇ ऽਰ੍ਚਯਨ੍ਤਿ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇਹ ਔਖਾ ਮਿਲਿਆ ਇਨਸਾਨੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤੇषਾਂ ਹਿ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ਭਵਭਕ੍ਤਿਪਰਾ ਯੇ ਚ ਭਵਪ੍ਰਣਤਚੇਤਸਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਭਵਨਾਥ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਵਨਾਥ ਅੱਗੇ ਨਿਵੇ ਹਨ।
ਭਵਸਂਸ੍ਮਰਣੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਨ ਤੇ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਭਾਗਿਨਃ ਭਵਨਾਨਿ ਮਨੋਜ੍ਞਾਨਿ ਵਿਭ੍ਰਮਾਭਰਣਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਭਵਨਾਥ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦੇ। ਸੋਹਣੇ ਘਰ, ਮੋਹ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਸਤਰੀਆਂ—
ਧਨਂ ਚਾਤृਪ੍ਤਿਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਵਿਧੇਃ ਫਲਮ੍ ਯੇ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯੇ
ਅਤੇ ਉਹ ਧਨ, ਜੋ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਵ ਪੂਜਾ ਦੇ ਫਲ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਤੇ ਦੇਵਲੋਕ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।