ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ੈਵੈਰ੍ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਿਸ੍ਸੇਵਿਤਦ੍ਵਿਜੈਃ ਏਵਮਂਤਰ੍ਬਹਿਰ੍ਵਾਥਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤੈਃ

ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ, ਮਹੇਸ਼ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ।

ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ਼ਿਲਾਮਯੇ ਦਾਂਤੇ ਦਾਰਵੇ ਚੇष੍ਟਕਾਮਯੇ ਕੇਵਲਂ ਮृਨ੍ਮਯੇ ਵਾਪਿ ਪੁਣ੍ਯਾਰਣ੍ਯੇ ऽਥ ਵਾ ਗਿਰੌ

ਚਾਹੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਲੱਕੜ ਦੇ, ਇੱਟਾਂ ਦੇ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਿੱਟੀ ਦੇ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ।

ਨਦ੍ਯਾਂ ਦੇਵਾਲਯੇ ऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਦੇਸ਼ੇ ਵਾਥ ਗृਹੇ ਸ਼ੁਭੇ ਆਢ੍ਯੋ ਵਾਥ ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਵਾ ਸ੍ਵਕਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਵਂਚਯਨ੍ ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਰ੍ਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤੈਰੇਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵਂ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍

ਨਦੀ ਵਿੱਚ, ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ, ਕਿਸੇ ਖੇਤਰ ਜਾਂ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ—ਚਾਹੇ ਅਮੀਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਰੀਬ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਨੂੰ ਨਾ ਭੁਲਦੇ ਹੋਏ, ਸਿਰਫ਼ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਅਥਾਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚੇਚ੍ਛਿਵਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਨ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਭਾਵਵਸ਼੍ਯੋ ਯਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਨਿਆਂ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ।

ਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤੈਰਪਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਰਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯਦਿ ਨ ਤਤ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭਕ੍ਤਿਰੇਵਾਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍

ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਵੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤੀ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ।

ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰੇਣ ਸ਼ਿਵਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯਤ੍ਕृਤਮ੍ ਅਲ੍ਪੇ ਮਹਤਿ ਵਾ ਤੁਲ੍ਯਂ ਫਲਮਾਢ੍ਯਦਰਿਦ੍ਰਯੋਃ

ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਧ—ਉਸਦਾ ਫਲ ਅਮੀਰ ਤੇ ਗਰੀਬ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।

ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦਲ੍ਪਵਿਤ੍ਤੋਪਿ ਮਾਨਵਃ ਮਹਾਵਿਭਵਸਾਰੋਪਿ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਃ

ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਘੱਟ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਕਰਮ ਕਰੇ; ਪਰ ਜੇਕਰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਾ ਕਰੇ।

ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮਪਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵੇ ਭਕ੍ਤਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਨ ਤੇਨ ਫਲਭਾਕ੍ਸ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਰੇਵਾਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍

ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਫਲ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤੀ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ।

ਨ ਤਤ੍ਤਪੋਭਿਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰੈਰ੍ਨ ਚ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਹਾਮਖੈਃ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਛਿਵਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਮ੍

ਕੋਈ ਵੀ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਯਜਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਇਲਾਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਭਗਤੀ ਦੇ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ।

ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤਰਂ ਕृष੍ਣ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੇ ਸ਼ਿਵੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਸਂਦੇਹਸ੍ਤਯਾ ਭਕ੍ਤੋ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਸ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਗਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵਮਂਤ੍ਰਜਪੋ ਧ੍ਯਾਨਂ ਹੋਮੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤਪਃਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਦਾਨਮਧ੍ਯਯਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਭਾਵਾਰ੍ਥਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਸ਼ਿਵ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਪ, ਧਿਆਨ, ਹੋਮ, ਯਜ, ਤਪ, ਪਾਠ, ਦਾਨ ਤੇ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਅੰਦਰਲੀ ਭਾਵਨਾ ਲਈ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਭਾਵਹੀਨੋ ਨਰਸ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਨ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਭਾਵਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਨਸ੍ਸਰ੍ਵਮਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਸ਼ਤੈਸ੍ਤਥਾ ਮਾਸੋਪਵਾਸੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਕਿਂ ਪੁਨਃ

ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ, ਸੈਂਕੜੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਯਜ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?

ਅਭਕ੍ਤਾ ਮਾਨਵਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਿਂਲ੍ਲੋਕੇ ਗਿਰਿਗੁਹਾਸੁ ਚ ਤਪਂਤਿ ਚਾਲ੍ਪਭੋਗਾਰ੍ਥਂ ਭਕ੍ਤੋ ਭਾਵੇਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ। ਪਰ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭਾਵਨਾ ਵਾਲੀ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇ ਵੈ ਯੋਗਿਨਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਰਾਜਸਂ ਸਿਦ੍ਧਿਦਂ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਕਰ੍ਮਿਣੋ ਰਜਸਾਵृਤਾਃ

ਜੋ ਕਰਮ ਸਤੋਗੁਣ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋਗੀਆਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਸਤੋਗੁਣ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਰਜੋਗੁਣ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਸਫਲਤਾ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਅਸੁਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਮੋਗੁਣਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ਐਹਿਕਾਰ੍ਥਂ ਯਜਨ੍ਤੀਸ਼ਂ ਨਰਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ऽਪਿ ਤਾਦृਸ਼ਾਃ

ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਹੋਰ ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਤਮੋਗੁਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਨੀਆਵੀ ਲਾਭ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਤਾਮਸਂ ਰਾਜਸਂ ਵਾਪਿ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਂ ਭਾਵਮੇਵ ਚ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਜਾਦ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਭਦ੍ਰਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ

ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤਮਸੀ, ਰਜਸੀ ਜਾਂ ਸਤੋਗੁਣੀ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁੱਖ-ਚੈਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਯਤਃ ਪਾਪਾਰ੍ਣਵਾਤ੍ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਨੌਰਿਵ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯੁਪਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਰਜਸਾ ਤਮਸਾ ਚ ਕਿਮ੍

ਭਗਤੀ ਤਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਾਂਗ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਰਜੋਗੁਣ ਜਾਂ ਤਮੋਗੁਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।

ਅਨ੍ਤ੍ਯਜੋ ਵਾਧਮੋ ਵਾਪਿ ਮੂਰ੍ਖੋ ਵਾ ਪਤਿਤੋ ऽਪਿ ਵਾ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚੇਤ੍ਕृष੍ਣ ਪੂਜ੍ਯਸ੍ਸਰ੍ਵਸੁਰਾਸੁਰੈਃ

ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਅੰਤਜਨ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ, ਮੂਰਖ ਜਾਂ ਪਤਿਤ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਭਕ੍ਤ੍ਯੈਵ ਸ਼ਿਵਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਅਭੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਕ੍ਵਚਿਦਪਿ ਫਲਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਤਸ੍ਤਤਃ

ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।

ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਤਿਰਹਸ੍ਯਂ ਤੇ ਸ਼ृਣੁ ਕृष੍ਣ ਵਚੋ ਮਮ ਵੇਦੈਸ਼੍ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵੇਦਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸੁਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍

ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਵੈਦਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੈਦਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਖੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨੋ ਵਾ ਸੁਰਾਪੋ ਵਾ ਸ੍ਤੇਯੀਵਾ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ ਮਾਤृਹਾ ਪਿਤृਹਾ ਵਾਪਿ ਵੀਰਹਾ ਭ੍ਰੂਣਹਾਪਿ ਵਾ

ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕਤਲ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਹੋਵੇ, ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਓ ਦਾ ਕਤਲ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਵੀਰ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਭ੍ਰੂਣ ਹਤਿਆ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ—

ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਮਨ੍ਤ੍ਰਕਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਂ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍ ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਵਰ੍षੈਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਜੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰਮ ਕਾਰਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪਤਿਤੋ ऽਪਿ ਯਜੇਚ੍ਛਿਵਮ੍ ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨਾਪਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਹਾਰੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ

ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਪਤਿਤ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਭਗਤ ਹੈ, ਭਿਖਿਆ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।

ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਸੁਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਤੁ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯਦਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਬ੍ਭਕ੍ਸ਼ਾ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵ੍ਰਤਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਤੇषਾਮੇਤੈਰ੍ਵ੍ਰਤੈਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਿਵਲੋਕਸਮਾਗਮਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਠਿਨ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ।

ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣੈਵ ਯਃ ਸ਼ਿਵਂ ਸਕृਦਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਸੋਪਿ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਛਿਵਸ੍ਥਾਨਂ ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗੌਰਵਾਤ੍

ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮਾਣ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਪਾਂਸਿ ਯਜ੍ਞਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਸ਼ਿਵਮੂਰ੍ਤ੍ਯਰ੍ਚਨਸ੍ਯੈਤੇ ਕੋਟ੍ਯਂਸ਼ੇਨਾਪਿ ਨੋ ਸਮਾਃ

ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਤਪ, ਯਜ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਾਨ ਵੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਲੱਖਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।

ਬਦ੍ਧੋ ਵਾਪ੍ਯਥ ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਚੇਤ੍ ਪੂਜਯਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਭਕ੍ਤੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ

ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਗਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।