ਭਾਂਡਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਪਤ੍ਰਾਣ੍ਯਪਿ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਸਾਰੇ ਸੁੰਦਰ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਪਤਲੇ ਵੀ ਰੱਖੇ ਜਾਣ।
ਆਲਯਂ ਚ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਰਾਜਾਵਸਥਵਤ੍ਕਲ੍ਪ੍ਯਂ ਸ਼ਿਲ੍ਪਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮਹੇਸ਼, ਸ਼ਿਵ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਆਲਿਆ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਲਪ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਉਚ੍ਚਪ੍ਰਾਕਾਰਸਂਭਿਨ੍ਨਂ ਭੂਧਰਾਕਾਰਗੋਪੁਰਮ੍ ਅਨੇਕਰਤ੍ਨਸਂਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਹੇਮਦ੍ਵਾਰਕਪਾਟਕਮ੍
ਉੱਚੀਆਂ ਚਾਰਦੀਵਾਰੀਆਂ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਤਪ੍ਤਜਾਂਬੂਨਦਮਯਂ ਰਤ੍ਨਸ੍ਤਮ੍ਭਸ਼ਤਾਵृਤਮ੍ ਮੁਕ੍ਤਾਦਾਮਵਿਤਾਨਾਢ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਰੁਮਦ੍ਵਾਰਤੋਰਣਮ੍
ਤਪਤ ਜੰਬੂ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਸੈਂਕੜੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਖੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਲਾਲ ਮੂੰਗਿਆਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਤੋਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋਵੇ।
ਚਾਮੀਕਰਮਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਮੁਕੁਟੈਃ ਕੁਮ੍ਭਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਘੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਇਲਾਹੀ ਤਾਜਾਂ ਨਾਲ।
ਰਾਜਨ੍ਯਾਰ੍ਹਨਿਵਾਸੈਸ਼੍ਚ ਰਾਜਵੀਥ੍ਯਾਦਿਸ਼ੋਭਿਤੈਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਸ਼ਿਖਰੈਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਸ਼੍ਚ ਸਮਂਤਤਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਮਾਰਗਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ।
ਆਸ੍ਥਾਨਸ੍ਥਾਨਵਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਿਤੈਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਵਿਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਚ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਾਲਂਕृਤਪ੍ਰਾਂਤਮਂਤਰਾਵਰਣੈਰਿਵ
ਚੰਗੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਤੇ ਥਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਥਾਪਤ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਣ।
ਉਤ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਨृਤ੍ਯਗੇਯਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ ਵੇਣੁਵੀਣਾਵਿਦਗ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਨੱਚਣ ਤੇ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਰਦ ਜੋ ਬਾਂਸਰੀ ਤੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਹਨ।
ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਭਿਰ੍ਵੀਰੈਰ੍ਗਜਵਾਜਿਰਥਾਨ੍ਵਿਤੈਃ ਅਨੇਕਪੁष੍ਪਵਾਟੀਭਿਰਨੇਕੈਸ਼੍ਚ ਸਰੋਵਰੈਃ
ਵੀਰ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਅਨੇਕ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ।
ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਭਿਰਨੇਕਾਭਿਰ੍ਦਿਗ੍ਵਿਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ ਵੇਦਵੇਦਾਂਤਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੈਸ਼੍ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਾਯਣੈਃ
ਕਈ ਲੰਬੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਵੇਦ, ਵੇਦਾਂਤ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਰਮਰਤੈਰ੍ਭਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ ਸ਼ਾਂਤੈਃ ਸ੍ਮਿਤਮੁਖੈਃ ਸ੍ਫੀਤੈਃ ਸਦਾਚਾਰਪਰਾਯਣੈਃ
ਉਹ ਭਗਤ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰਮਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤ, ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਤੇ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸ਼ੈਵੈਰ੍ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਿਸ੍ਸੇਵਿਤਦ੍ਵਿਜੈਃ ਏਵਮਂਤਰ੍ਬਹਿਰ੍ਵਾਥਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤੈਃ
ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ, ਮਹੇਸ਼ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ਼ਿਲਾਮਯੇ ਦਾਂਤੇ ਦਾਰਵੇ ਚੇष੍ਟਕਾਮਯੇ ਕੇਵਲਂ ਮृਨ੍ਮਯੇ ਵਾਪਿ ਪੁਣ੍ਯਾਰਣ੍ਯੇ ऽਥ ਵਾ ਗਿਰੌ
ਚਾਹੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਲੱਕੜ ਦੇ, ਇੱਟਾਂ ਦੇ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਿੱਟੀ ਦੇ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ।
ਨਦ੍ਯਾਂ ਦੇਵਾਲਯੇ ऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਦੇਸ਼ੇ ਵਾਥ ਗृਹੇ ਸ਼ੁਭੇ ਆਢ੍ਯੋ ਵਾਥ ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਵਾ ਸ੍ਵਕਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਵਂਚਯਨ੍ ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਰ੍ਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤੈਰੇਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵਂ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਨਦੀ ਵਿੱਚ, ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ, ਕਿਸੇ ਖੇਤਰ ਜਾਂ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ—ਚਾਹੇ ਅਮੀਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਰੀਬ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਨੂੰ ਨਾ ਭੁਲਦੇ ਹੋਏ, ਸਿਰਫ਼ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਥਾਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚੇਚ੍ਛਿਵਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਨ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਭਾਵਵਸ਼੍ਯੋ ਯਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਨਿਆਂ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤੈਰਪਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਰਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯਦਿ ਨ ਤਤ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭਕ੍ਤਿਰੇਵਾਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍
ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਵੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤੀ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰੇਣ ਸ਼ਿਵਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯਤ੍ਕृਤਮ੍ ਅਲ੍ਪੇ ਮਹਤਿ ਵਾ ਤੁਲ੍ਯਂ ਫਲਮਾਢ੍ਯਦਰਿਦ੍ਰਯੋਃ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਧ—ਉਸਦਾ ਫਲ ਅਮੀਰ ਤੇ ਗਰੀਬ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦਲ੍ਪਵਿਤ੍ਤੋਪਿ ਮਾਨਵਃ ਮਹਾਵਿਭਵਸਾਰੋਪਿ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਘੱਟ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਕਰਮ ਕਰੇ; ਪਰ ਜੇਕਰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਾ ਕਰੇ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮਪਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵੇ ਭਕ੍ਤਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਨ ਤੇਨ ਫਲਭਾਕ੍ਸ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਰੇਵਾਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਫਲ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤੀ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਨ ਤਤ੍ਤਪੋਭਿਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰੈਰ੍ਨ ਚ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਹਾਮਖੈਃ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਛਿਵਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਯਜਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਇਲਾਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਭਗਤੀ ਦੇ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤਰਂ ਕृष੍ਣ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੇ ਸ਼ਿਵੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਸਂਦੇਹਸ੍ਤਯਾ ਭਕ੍ਤੋ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਸ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਗਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਮਂਤ੍ਰਜਪੋ ਧ੍ਯਾਨਂ ਹੋਮੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤਪਃਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਦਾਨਮਧ੍ਯਯਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਭਾਵਾਰ੍ਥਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸ਼ਿਵ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਪ, ਧਿਆਨ, ਹੋਮ, ਯਜ, ਤਪ, ਪਾਠ, ਦਾਨ ਤੇ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਅੰਦਰਲੀ ਭਾਵਨਾ ਲਈ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਭਾਵਹੀਨੋ ਨਰਸ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਨ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਭਾਵਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਨਸ੍ਸਰ੍ਵਮਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਸ਼ਤੈਸ੍ਤਥਾ ਮਾਸੋਪਵਾਸੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਕਿਂ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ, ਸੈਂਕੜੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਯਜ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਅਭਕ੍ਤਾ ਮਾਨਵਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਿਂਲ੍ਲੋਕੇ ਗਿਰਿਗੁਹਾਸੁ ਚ ਤਪਂਤਿ ਚਾਲ੍ਪਭੋਗਾਰ੍ਥਂ ਭਕ੍ਤੋ ਭਾਵੇਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ। ਪਰ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭਾਵਨਾ ਵਾਲੀ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇ ਵੈ ਯੋਗਿਨਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਰਾਜਸਂ ਸਿਦ੍ਧਿਦਂ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਕਰ੍ਮਿਣੋ ਰਜਸਾਵृਤਾਃ
ਜੋ ਕਰਮ ਸਤੋਗੁਣ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋਗੀਆਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਸਤੋਗੁਣ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਰਜੋਗੁਣ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਸਫਲਤਾ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸੁਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਮੋਗੁਣਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ਐਹਿਕਾਰ੍ਥਂ ਯਜਨ੍ਤੀਸ਼ਂ ਨਰਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ऽਪਿ ਤਾਦृਸ਼ਾਃ
ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਹੋਰ ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਤਮੋਗੁਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਨੀਆਵੀ ਲਾਭ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਮਸਂ ਰਾਜਸਂ ਵਾਪਿ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਂ ਭਾਵਮੇਵ ਚ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਜਾਦ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਭਦ੍ਰਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤਮਸੀ, ਰਜਸੀ ਜਾਂ ਸਤੋਗੁਣੀ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁੱਖ-ਚੈਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤਃ ਪਾਪਾਰ੍ਣਵਾਤ੍ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਨੌਰਿਵ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯੁਪਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਰਜਸਾ ਤਮਸਾ ਚ ਕਿਮ੍
ਭਗਤੀ ਤਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਾਂਗ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਰਜੋਗੁਣ ਜਾਂ ਤਮੋਗੁਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਤ੍ਯਜੋ ਵਾਧਮੋ ਵਾਪਿ ਮੂਰ੍ਖੋ ਵਾ ਪਤਿਤੋ ऽਪਿ ਵਾ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚੇਤ੍ਕृष੍ਣ ਪੂਜ੍ਯਸ੍ਸਰ੍ਵਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਅੰਤਜਨ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ, ਮੂਰਖ ਜਾਂ ਪਤਿਤ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।