ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਚ ਸ੍ਤਵਂ ਚਾਤ੍ਮਸਮਰ੍ਪਣਮ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਪਨਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਨਯਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਨਾ, ਨਮਸਕਾਰ, ਸਤੁਤੀ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਸਮਰਪਣ ਤੇ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਅਰਜ਼ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਾਂਜਲਿਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮੁਦ੍ਰਾਂ ਯਥਾਵਿਧਿ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯੇਦ੍ਦੇਵਮੁਦ੍ਵਾਸ੍ਯਾਤ੍ਮਨਿ ਚਿਂਤਯੇਤ੍
ਅਰਘਾ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੋੜੀ ਮুদ্রਾ ਬਣਾਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਮਾਫੀ ਮੰਗ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਦ੍ਯਾਦਿਮੁਖਵਾਸਾਂਤਮਰ੍ਘ੍ਯਾਦ੍ਯਂ ਚਾਤਿਸਂਕਟੇ ਪੁष੍ਪਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਮਾਤ੍ਰਂ ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭਾਵਪੁਰਸ੍ਸਰਮ੍
ਜੇ ਬਹੁਤ ਤੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੁੰਹ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਅਰਘਾ ਤੱਕ, ਭਾਵ ਨਾਲ, ਮੁੱਖ ਰਸਮਾਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਤੈਵ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਭਾਵਨੇ ਸੁਕृਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਅਸਂਪੂਜ੍ਯ ਨ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਸ਼ਿਵਮਾਪ੍ਰਾਣਸਂਚਰਾਤ੍
ਇੰਨਾ ਹੀ ਕਰਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬਿਨਾ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਦਿ ਪਾਪਸ੍ਤੁ ਭੁਂਜੀਤ ਸ੍ਵੈਰਂ ਤਯ੍ਸ ਨ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਪ੍ਰਮਾਦੇਨ ਤੁ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਚੇਤ੍ਤਦੁਦ੍ਗੀਰ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਾਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਜੇ ਭੁੱਲ ਕੇ ਖਾਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਤਨ ਨਾਲ ਉਗਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਗੁਣਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਦੇਵਂ ਦੇਵੀਮੁਪੋष੍ਯ ਚ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਯੁਤਮਭ੍ਯਸ੍ਯੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਪੁਰਸ੍ਸਰਮ੍
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ, ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਰੇਦ੍ਯੁਸ਼੍ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਵਰ੍ਣਾਦ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਾਯ ਚ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਾਯ ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਪੂਜਾਂ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦਾਨ ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਕ੍ਤਂ ਚਾਤ੍ਰ ਪੂਜਾਯਾਃ ਕਮਲੋਪਭਯਾਦਿਵ ਯਤ੍ਤਦਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮਾਸਾਨ੍ਨ ਤੁ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਜੋ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਹੁਣ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਹਵਿਰ੍ਨਿਵੇਦਨਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੀਪਦਾਨਾਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਵਰਣਾਭ੍ਯਰ੍ਚਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨੀਰਾਜਨੇ ऽਥ ਵਾ
ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਦੀਵਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਵਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਨੀਰਾਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ।
ਤਤ੍ਰੇਸ਼ਾਨਾਦਿਸਦ੍ਯਾਂਤਂ ਰੁਦ੍ਰਾਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਂਤਮੇਵ ਚ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਵਾ ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਥਮਾਵਰਣੇ ਜਪੇਤ੍
ਉਥੇ, ਪਹਿਲੇ ਆਵਰਨ ਵਿੱਚ, ਈਸ਼ਾਨ ਤੋਂ ਸਦਿਆੰਤ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਅਸਤ੍ਰਾਂਤ ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਦੇ ਮੰਤਰ ਜਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਐਸ਼ਾਨ੍ਯਾਂ ਪੂਰ੍ਵਭਾਗੇ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਤਥਾ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਚ ਤਥਾਗ੍ਨੇਯ੍ਯਾਮੈਸ਼ਾਨ੍ਯਾਂ ਨੈਰृਤੇ ਤਥਾ
ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ, ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਉੱਤਰ, ਪੱਛਮ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ, ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵੀ—
ਵਾਯਵ੍ਯਾਂ ਪੁਨਰੈਸ਼ਾਨ੍ਯਾਂ ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ ਗਰ੍ਭਾਵਰਣਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਂਘਾਤਮੇਵ ਵਾ
—ਪੱਛਮੀ-ਉੱਤਰ, ਫੇਰ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ, ਚਾਰੋ ਪਾਸਿਆਂ, ਫਿਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਵਰਨ ਜਾਂ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹृਦਯਾਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਪਰ੍ਯਂਤਮਥਵਾਪਿ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਤਦ੍ਬਹਿਃ ਪੂਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਯਮਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋ ਯਜੇਤ੍
ਹਿਰਦੇ ਮੰਤਰ ਤੋਂ ਅਸਤ੍ਰ ਮੰਤਰ ਤੱਕ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਯਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ।
ਵਰੁਣਂ ਵਾਰੁਣੇ ਭਾਗੇ ਧਨਦਂ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਬੁਧਃ ਈਸ਼ਮੈਸ਼ੇ ऽਨਲਂ ਸ੍ਵੀਯੇ ਨੈਰृਤੇ ਨਿਰृਤਿਂ ਯਜੇਤ੍
ਪੱਛਮ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਕੁਬੇਰ, ਬੁਧ; ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਅੱਗ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ।
ਮਾਰੁਤੇ ਮਾਰੁਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਨੈਰृਤੇ ਵਿਧਿਮੈਸ਼੍ਵਰੇ ਬਹਿਃਪਦ੍ਮਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਾਦ੍ਯਾਨ੍ਯਬ੍ਜਾਂਤਾਨ੍ਯਾਯੁਧਾਨ੍ਯਪਿ
ਪੱਛਮੀ-ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਵਾਯੂ, ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਈਸ਼ਵਰ; ਕਮਲ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਵਜਰ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਮਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ।
ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਰੂਪਾਣ੍ਯਾਸ਼ਾਸੁ ਲੋਕੇਸ਼ਾਨਾਂ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਯਜੇਤ੍ ਦੇਵਂ ਦੇਵੀਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਵਰਣਦੇਵਤਾਃ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਲੜੀਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ; ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਆਵਰਨਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ।
ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਪੁਟਾ ਧ੍ਯੇਯਾਃ ਸਮਾਸੀਨਾ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ ਸਰ੍ਵਾਵਰਣਦੇਵਾਨਾਂ ਸ੍ਵਾਭਿਧਾਨੈਰ੍ਨਮੋਯੁਤੈਃ
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੀਏ; ਸਾਰੇ ਆਵਰਨਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੀਏ।
ਪੁष੍ਪੈਃ ਸਂਪੂਜਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਗਰ੍ਭਾਵਰਣਮੇਵਾਪਿ ਯਜੇਤ੍ਸ੍ਵਾਵਰਣੇਨ ਵਾ
ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ, ਸਭ ਨੂੰ ਲੜੀਵਾਰ ਨਮਨ ਕਰੀਏ; ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਵਰਨ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਵਰਨ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ।
ਯੋਗੇ ਧ੍ਯਾਨੇ ਜਪੇ ਹੋਮੇ ਵਾਹ੍ਯੇ ਵਾਭ੍ਯਂਤਰੇ ऽਪਿ ਵਾ ਹਵਿਸ਼੍ਚ षਡ੍ਵਿਧਂ ਦੇਯਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਮੁਦ੍ਗਾਨ੍ਨਮੇਵ ਚ
ਯੋਗ, ਧਿਆਨ, ਜਪ, ਹੋਮ, ਚਾਹੇ ਬਾਹਰਲੇ ਜਾਂ ਅੰਦਰਲੇ, ਭੇਟ ਛੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ, ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਮੂੰਗ ਦੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਾਯਸਂ ਦਧਿਸਂਮਿਸ਼੍ਰਂ ਗੌਡਂ ਚ ਮਧੁਨਾਪ੍ਲੁਤਮ੍ ਏਤੇष੍ਵੇਕਮਨੇਕਂ ਵਾ ਨਾਨਾਵ੍ਯਂਜਨਸਂਯੁਤਮ੍
ਦੁੱਧ ਤੇ ਦਹੀਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਚਾਵਲ, ਗੁੜ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਜਾਂ ਕਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ।
ਗੁਡਖਂਡਨ੍ਵਿਤਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਥਿਤਂ ਦਧਿ ਚੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣ੍ਯਪੂਪਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਸ੍ਵਾਦੁਮਂਤਿ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਗੁੜ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਥਿਆ ਹੋਇਆ ਵਧੀਆ ਦਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਿੱਠਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਿਵੇਂ ਅਪੂਪ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ।
ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯਂ ਪਾਨੀਯਂ ਚਾਤਿਸ਼ੀਤਲਮ੍ ਮृਦੁ ਏਲਾਰਸਾਕ੍ਤਂ ਚ ਖਣ੍ਡਂ ਪੂਗਫਲਸ੍ਯ ਚ
ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਬਹੁਤ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ, ਨਰਮ, ਇਲਾਇਚੀ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦਾ ਟੁਕੜਾ।
ਦਲਾਨਿ ਨਾਗਵਲ੍ਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਖਦਿਰਾਦਿਭਿਃ ਗੌਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਾਨਿ ਵਿਹਿਤਾਨਿ ਸ਼ਿਵਾਨਿ ਚ ਸ਼ੈਲਮੇਵ ਸਿਤਂ ਚੂਰ੍ਣਂ ਨਾਤਿਰੂਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਦੂषਿਤਮ੍
ਨਾਗਵੱਲੀ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਖਦਿਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਚਿੱਟੇ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਸ਼ੁਭ; ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਚੂਰਨ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਕਰੜਾ, ਨਾ ਗੰਦਾ।
ਕਰ੍ਪੂਰਂ ਚਾਥ ਕਂਕੋਲਂ ਜਾਤ੍ਯਾਦਿ ਚ ਨਵਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਆਲੇਪਨਂ ਚਨ੍ਦਨਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮੂਲਕਾष੍ਠਂਰਜੋਮਯਮ੍
ਕਪੂਰ, ਕੰਗਣ, ਨਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਜਾਇਫਲ ਆਦਿ; ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਚੰਦਨ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਜੜ੍ਹ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਚੂਰਨ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ।
ਕਸ੍ਤੂਰਿਕਾ ਕੁਂਕੁਮਂ ਚ ਰਸੋ ਮृਗਮਦਾਤ੍ਮਕਃ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸੁਰਭੀਣ੍ਯੇਵ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ
ਕਸਤੂਰੀ, ਕੇਸਰ, ਤੇ ਮ੍ਰਿਗਮਦ ਦਾ ਰਸ; ਸੁਗੰਧਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਫੁੱਲ।
ਨਿਰ੍ਗਂਧਾਨ੍ਯੁਗ੍ਰਗਂਧਾਨਿ ਦੂषਿਤਾਨ੍ਯੁषਿਤਾਨਿ ਚ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾਨਿ ਨ ਦੇਯਾਨਿ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਚਨੇ
ਬਿਨਾ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਗੰਧ ਵਾਲੇ, ਸੜੇ-ਗਲੇ, ਬੇਕਾਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਡਿੱਗੇ ਫੁੱਲ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਮृਦੂਨ੍ਯੇਵ ਤਪਨੀਯਮਯਾਨਿ ਚ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਵਲਯਕਲ੍ਪਾਨਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਕਪੜੇ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਹਨ, ਕੁਝ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਗਹਣੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਕਰ੍ਪੂਰਨਿਰ੍ਯਾਸਾਗੁਰੁਚਨ੍ਦਨੈਃ ਆਧੂਪਿਤਾਨਿ ਪੁष੍ਪੌਘੈਰ੍ਵਾਸਿਤਾਨਿ ਸਮਂਤਤਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਪੂਰ, ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਰਾਲ, ਅਗਰ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਕਰ੍ਪੂਰਕਾष੍ਠਗੁਗ੍ਗੁਲੁਚੂਰ੍ਣਿਕੈਃ ਘृਤੇਨ ਮਧੁਨਾ ਚੈਵ ਸਿਦ੍ਧੋ ਧੂਪਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਪੂਰ, ਲੱਕੜ, ਗੁਗਲ ਦੇ ਚੂਰਨ, ਘਿਉਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਧੂਪ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਪਿਲਾਸਮ੍ਭਵੇਨੈਵ ਘृਤੇਨਾਤਿਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦੀਪਿਤਾ ਦੀਪਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤਾਃ ਕਰ੍ਪੂਰਸਂਯੁਤਾਃ
ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸੁਗੰਧੀ ਘਿਉਂ ਨਾਲ, ਕਪੂਰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸਦਾ ਜਲ ਰਹੇ ਦੀਵੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।