ਗਂਗਾਯਾਂ ਮਾਘਮਾਸੇ ਤੁ ਤਥਾਕੁਂਭਗਤੇ ਰਵੌ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਵਾ ਪਿਂਡਦਾਨਂ ਵਾ ਤਿਲੋਦਕਮਥਾਪਿਵਾ
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਕੁੰਭ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਦ, ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਜਾਂ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਵਂਸ਼ਦ੍ਵਯਪਿਤ੍ਃਣਾਂ ਚ ਕੁਲਕੋਟ੍ਯੁਦ੍ਧਰਂ ਵਿਦੁਃ ਕृष੍ਣਵੇਣ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤਿ ਮੀਨਗੇ ਚ ਗੁਰੌ ਰਵੌ
ਇਹ ਕੰਮ ਅਨੇਕ ਪਿਢ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਚੁਕਦੇ ਹਨ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਵੇਣੀ ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਮੀਨ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਚ ਤਨ੍ਮਾਸਿ ਸ੍ਨਾਨਮਿਂਦ੍ਰਪਦਪ੍ਰਦਮ੍ ਗਂਗਾਂ ਵਾ ਸਹ੍ਯਜਾਂ ਵਾਪਿ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਸੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਹਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਉਸ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਦਰਜੇ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਜਾਂ ਸਹਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕਾਲਕृਤਪਾਪਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਪ੍ਰਦਾਨ੍ਯੇਵ ਸਂਤਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਪੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਜਿਹੇ ਖੇਤਰ ਹਨ ਜੋ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਮ੍ਰਪਰ੍ਣੀ ਵੇਗਵਤੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਫਲਪ੍ਰਦੇ ਤਯੋਸ੍ਤੀਰੇ ਹਿ ਸਂਤ੍ਯੇਵ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦਾਨਿ ਚ
ਤਾਮਰਪਰਨੀ ਅਤੇ ਵੇਗਵਤੀ ਨਦੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਅਜਿਹੇ ਖੇਤਰ ਹਨ ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਤਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪੁਣ੍ਯਦਾਨਿ ਚ ਭੂਰਿਸ਼ਃ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਵਸਨ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਾਦृਸ਼ਂ ਚ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰ ਹਨ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਥੋਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਦਾਚਾਰੇਣ ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਸਦਾ ਭਾਵਨਯਾਪਿ ਚ ਵਸੇਦ੍ਦਯਾਲੁਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵੈ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਨੇਕ ਵਿਵਹਾਰ ਨਾਲ, ਦਇਆਲੂ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬਹੁਧਾ ऋਦ੍ਧਿਮृਚ੍ਛਤਿ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਮਹਦਣ੍ਵਪਿ ਜਾਯਤੇ
ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਨੇਕਾਈ ਬਹੁਤ ਵਧੇਰੇ ਰਿਸ਼ਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਜੀਵਨਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਕ੍ਸ਼ਯਮੇष੍ਯਤਿ ਪੁਣ੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਦਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਕਾਯਿਕਂ ਵਾਚਿਕਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੇਕਰ ਜੀਵਨ ਲਈ ਨੇਕਾਈ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨੇਕਾਈ ਨੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੋਲੀ ਦਾ।
ਮਾਨਸਂ ਚ ਤਥਾ ਪਾਪਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਨਾਸ਼ਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਮਾਨਸਂ ਵਜ੍ਰਲੇਪਂ ਤੁ ਕਲ੍ਪਕਲ੍ਪਾਨੁਗਂ ਤਥਾ
ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਵੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਨ ਦਾ ਪਾਪ, ਵਜਰ ਦੀ ਪਰਤ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਾਦੇਵ ਹਿ ਤਨ੍ਨਸ਼੍ਯੇਨ੍ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਨਾਸ਼ਮृਚ੍ਛਤਿ ਵਾਚਿਕਂ ਜਪਜਾਲੇਨ ਕਾਯਿਕਂ ਕਾਯਸ਼ੋषਣਾਤ੍
ਮਨ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਨਾਸ ਸਿਰਫ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਬੋਲੀ ਦਾ ਪਾਪ ਜਪ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਦਾ ਪਾਪ ਤਪ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਾਦ੍ਧਨਕृਤਂ ਨਸ਼੍ਯੇਨ੍ਨਾ ऽਨ੍ਯਥਾਕਲ੍ਪਕੋਟਿਭਿਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪਾਪੇਨ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਵृਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵੇਣ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਧਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕਈ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਪੂਰਵਲੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਨੇਕਾਈ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬੀਜਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਵृਦ੍ਧ੍ਯਂਸ਼ੋ ਭੋਗਾਂਸ਼ਃ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਯੋਃ ਜ੍ਞਾਨਨਾਸ਼੍ਯੋ ਹਿ ਬੀਜਾਂਸ਼ੋ ਵृਦ੍ਧਿਰੁਕ੍ਤਪ੍ਰਕਾਰਤਃ
ਬੀਜ, ਵਾਧਾ ਅਤੇ ਭੋਗ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਨੇਕਾਈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਹਨ; ਬੀਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਧਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ।
ਭੋਜਾਂਸ਼ੋ ਭੋਗਨਾਸ਼੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਪੁਣ੍ਯਕੋਟਿਭਿਃ ਬੀਜਪ੍ਰਰੋਹੇ ਨष੍ਟੇ ਤੁ ਸ਼ੇषੋ ਭੋਗਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਭੋਗ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੀ ਨੇਕਾਈ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਬੀਜ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਭੋਗ ਲਈ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੂਜਯਾ ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਦਾਨਤਃ ਤਪੋਧਿਕ੍ਯਾਚ੍ਚ ਕਾਲੇਨ ਭੋਗਃ ਸਹ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ਨृਣਾਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਮਕृਤ੍ਵੈਵ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂਸ੍ਸੁਖਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਨਾ ਕਰਕੇ ਵੱਸਣ।
ਸਦਾਚਾਰਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਸ਼ੁ ਯੇਨ ਲੋਕਾਞ੍ਜਯੇਦ੍ਬੁਧਃ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਮਯਾਨ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਨਾਰਕਦਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸਿਖਾਉ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਨਰਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਦਾਚਾਰਯੁਤੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ ਵੇਦਾਚਾਰਯੁਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਹ੍ਯੇਤੈਰੇਕੈਕਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਪ੍ਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਅਲ੍ਪਾਚਾਰੋਲ੍ਪਵੇਦਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਰਾਜਸੇਵਕਃ ਕਿਂਚਿਦਾਚਾਰਵਾਨ੍ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਕृषਿਵਾਣਿਜ੍ਯਕृਤ੍ਤਯਾ
ਜਿਸ ਦੇ ਅਚਰਨ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਘੱਟ ਹੈ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਅਚਰਨ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਸ਼ ਹੈ, ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ ਕਰ੍षਕਃ ਅਸੂਯਾਲੁਃ ਪਰਦ੍ਰੋਹੀ ਚਂਡਾਲਦ੍ਵਿਜ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸਾਨ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਿਵੀਪਾਲਕੋ ਰਾਜਾ ਇਤਰੇਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਮਤਾਃ ਧਾਨ੍ਯਾਦਿਕ੍ਰਯਵਾਨ੍ਵੈਸ਼੍ਯ ਇਤਰੋ ਵਣਿਗੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਧਾਨ ਆਦਿ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜਾ ਵਪਾਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਵੈਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਉਚ੍ਯਤੇ ਕਰ੍षਕੋ ਵृषਲੋ ਜ੍ਞੇਯ ਇਤਰੇ ਚੈਵ ਦਸ੍ਯਵਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਸਾਨ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਲ ਜਾਣੋ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਯੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੋ ਹ੍ਯੁषਃਪ੍ਰਾਚੀਮੁਖਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯੇਦ੍ਦੇਵਪੂਰ੍ਵਕਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਾਨਰ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨਾਯਂ ਚ ਵ੍ਯਯਮੇਵ ਚ
ਸਵੇਰੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਕਰਤਵਾਂ, ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੇ ਤਰੀਕੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੇ ਖਰਚ ਬਾਰੇ ਸੋਚੇ।
ਆਯੁਰ੍ਦ੍ਵੇषਸ਼੍ਚ ਮਰਣਂ ਪਾਪਂ ਭਾਗ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਃ ਪੁष੍ਟਿਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਨਦਿਕ੍ਫਲਮ੍
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਮਰ, ਵੈਰ, ਮੌਤ, ਪਾਪ, ਕਿਸਮਤ, ਬਿਮਾਰੀ, ਪੋਸ਼ਣ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਉਠਣ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਸ਼ਾਂਤ੍ਯਾਯਾਮੋषਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਯਾਮਾਰ੍ਧਂ ਸਂਧਿਰੁਚ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਕਾਲੇ ਤੁ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰੇ ਵਿਸृਜੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਉਸ਼ਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਧਾ ਯਾਮ ਸੰਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਠ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮਿਆ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ਾਬ ਤੇ ਪਖਾਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਾਦ੍ਦੂਰਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਬਾਹ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਵृਤਸ੍ਤਥਾ ਉਦਙ੍ਮੁਖਃ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਬਂਧੇ ऽਨ੍ਯਦਿਙ੍ਮੁਖਃ
ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਜਾ ਕੇ, ਬਾਹਰਲੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਅੰਦਰ ਜਾਵੇ; ਜੇ ਰੋਕ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰ ਲਵੇ।
ਜਲਾਗ੍ਨਿਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦੀਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਾਭਿਮੁਖ੍ਯਤਃ ਲਿਂਗਂ ਪਿਧਾਯ ਵਾਮੇਨ ਮੁਖਮਨ੍ਯੇਨ ਪਾਣਿਨਾ
ਜਲ, ਅੱਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਢੱਕੋ।
ਮਲਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਚੋਤ੍ਥਾਯ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਚ੍ਚੈਵ ਤਨ੍ਮਲਮ੍ ਉਦ੍ਧृਤੇਨ ਜਲੇਨੈਵ ਸ਼ੌਚਂ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਲਾਦ੍ਬਹਿਃ
ਪਖਾਣਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਠ ਜਾਵੇ ਤੇ ਉਸ ਗੰਦ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੇ; ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸਫਾਈ ਕਰੇ।
ਅਥਵਾ ਦੇਵਪਿਤ੍ਰਾਰ੍षਤੀਰ੍ਥਾਵਤਰਣਂ ਵਿਨਾ ਸਪ੍ਤ ਵਾ ਪਞ੍ਚ ਵਾ ਤ੍ਰੀਨ੍ਵਾ ਗੁਦਂ ਸਂਸ਼ੋਧਯੇਨ੍ਮृਦਾ
ਜੇ ਦੇਵ, ਪਿਤਰ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਗੁਦਾ ਨੂੰ ਸੱਤ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸਾਫ ਕਰ ਲਵੇ।
ਲਿਂਗੇ ਕਰ੍ਕੋਟਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਗੁਦੇ ਪ੍ਰਸृਤਿਰਿष੍ਯਤੇ ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਪਦ੍ਧਸ੍ਤਸ਼ੌਚਂ ਗਣ੍ਡੂषਮष੍ਟਕਮ੍
ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਫਾਈ ਲਈ ਕਰਕੋਟਾ ਜਿੰਨੀ ਮਾਤਰਾ ਲਓ; ਗੁਦਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫਾਈ ਕਰੋ। ਫਿਰ ਉਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਧੋਵੋ ਤੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਗਰਾਰੇ ਕਰੋ।
ਯੇਨ ਕੇਨ ਚ ਪਤ੍ਰੇਣ ਕਾष੍ਠੇਨ ਚ ਜਲਾਦ੍ਬਹਿਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਰ੍ਜਨੀਂ ਦਂਤਧਾਵਨਮੀਰਿਤਮ੍
ਕਿਸੇ ਵੀ ਬਰਤਨ ਜਾਂ ਲੱਕੜ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਸਫਾਈ ਕਰੋ; ਤਰਜਨੀ ਉਂਗਲ ਨਾ ਵਰਤੋ; ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।