ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਅष੍ਟਪਤ੍ਰਾਣਿ ਤਸ੍ਯਾਹੁਰਣਿਮਾਦਿਗੁਣਾष੍ਟਕਮ੍ ਕੇਸਰਾਣਿ ਚ ਵਾਮਾਦ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰਾਵਾਮਾਦਿਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ

ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਅੱਠ ਪੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਅੱਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ; ਕੇਸਰਾਂ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ।

ਬੀਜਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਤਾ ਏਵ ਸ਼ਕ੍ਤਯੋਂਤਰ੍ਮਨੋਨ੍ਮਨੀਃ ਕਰ੍ਣਿਕਾਪਰਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਨਾਲਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਮ੍

ਉਸਦੇ ਬੀਜ ਵੀ ਉਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ, ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਨਮਨੀ ਤੱਕ; ਕਰਣਿਕਾ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਵੈਰਾਗ, ਨਾਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।

ਕਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਰ੍ਣਿਕਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਮਣ੍ਡਲੇ ਤ੍ਰਿਮਣ੍ਡਲੋਪਰ੍ਯਾਤ੍ਮਾਦਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰਿਤਯਮਾਸਨਮ੍

ਕੰਦਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਕਰਣਿਕਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਤਿੰਨ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਚੱਕਰਾਂ ਦੇ ਉਪਰ, ਤਿੰਨ ਤੱਤ—ਆਤਮਾ ਆਦਿ—ਆਸਨ ਹਨ।

ਸਰ੍ਵਾਸਨੋਪਰਿ ਸੁਖਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤਰਣਾਸ੍ਤृਤਮ੍ ਆਸਨਂ ਕਲ੍ਪਯੇਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍

ਸਾਰੇ ਆਸਨਾਂ ਦੇ ਉਪਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ, ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਆਸਨ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।

ਆਵਾਹਨਂ ਸ੍ਥਾਪਨਂ ਚ ਸਨ੍ਨਿਰੋਧਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਬਧ੍ਵਾ ਮੁਦ੍ਰਾਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍

ਆਵਾਹਨ, ਸਥਾਪਨਾ, ਸੰਨਿਰੋਧ, ਨਿਰੀਖਣ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੂਦਰਾਂ ਬੰਨ ਕੇ।

ਪਾਦ੍ਯਮਾਚਮਨਂ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਗਂਧਂ ਪੁष੍ਪਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ ਧੂਪਂ ਦੀਪਂ ਚ ਤਾਂਬੂਲਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਥ ਸ੍ਵਾਪਯੇਚ੍ਛਿਵੌ

ਫਿਰ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਆਚਮਨ, ਅਰਘ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ ਤੇ ਤਾਂਬੂਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਦਿਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਥਵਾ ਪਰਿਕਲ੍ਪ੍ਯੈਵਮਾਸਨਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮੇਵ ਚ ਸਕਲੀਕृਤ੍ਯ ਮੂਲੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਭਿਸ਼੍ਚਾਪਰੈਸ੍ਤਥਾ

ਜਾਂ, ਆਸਨ ਤੇ ਮੂਰਤੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਕੇ, ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਕਰਕੇ,

ਆਵਾਹਯੇਤ੍ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਂ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਦੇਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਲਮਕ੍ਸ਼ਰਮ੍

ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਰਵੋਚ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਆਵਾਹਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਅਡੋਲ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।

ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਯਂ ਪਰਮ੍

ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਸਰਵੋਚ ਹੈ।

ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦृਸ਼੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਮਵ੍ਯਯਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਂਦ੍ਰਵਿष੍ਣੁਰੁਦ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰਪਿ ਦੇਵੈਰਗੋਚਰਮ੍

ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਰੁਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।

ਦੇਵਸਾਰਂ ਚ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਰਗੋਚਰਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਆਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਰਹਿਤਂ ਭੇषਜਂ ਭਵਰੋਗਿਣਾਮ੍

ਵਿਦਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਚਕਾਰ, ਨਾ ਅੰਤ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਦਵਾਈ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵਤਤ੍ਤ੍ਵਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਥਂ ਜਗਤਿ ਸ੍ਥਿਰਮ੍ ਪਞ੍ਚੋਪਚਾਰਵਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਜਯੇਲ੍ਲਿਂਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਮੂਲ ਤੱਤ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੰਜ ਤਰੀਕੇ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਦੇ ਕੇ ਉੱਤਮ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਲਿਂਗਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ੍ਨਾਨਕਾਲੇ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿਮਂਗਲਮ੍

ਲਿੰਗ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਮੇਂ ਜੈਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਰੀਤੀਆਂ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯਘृਤਕ੍ਸ਼ੀਰਦਧਿਮਧ੍ਵਾਦਿਪੂਰ੍ਵਕੈਃ ਮੂਲੈਃ ਫਲਾਨਾਂ ਸਾਰੈਸ਼੍ਚ ਤਿਲਸਰ੍षਪਸਕ੍ਤੁਭਿਃ

ਗਊ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ—ਘੀ, ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਮਿੱਠਾ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਫਲਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ, ਮਿੱਠਾ, ਤਿਲ, ਸਰੋਂ ਅਤੇ ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ

ਬੀਜੈਰ੍ਯਵਾਦਿਭਿਸ਼੍ਸ਼ਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣੈਰ੍ਮਾषਾਦਿਸਂਭਵੈਃ ਸਂਸ੍ਨਾਪ੍ਯਾਲਿਪ੍ਯ ਪਿष੍ਟਾਦ੍ਯੈਃ ਸ੍ਨਾਪਯੇਦੁष੍ਣਵਾਰਿਭਿਃ

ਚੰਗੇ ਬੀਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਜੋ, ਮਾਂਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੀਆਂ ਪਿਸੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਪਿਸਤੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਘਰ੍षਯੇਦ੍ਵਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਲੇਪਗਂਧਾਪਨੁਤ੍ਤਯੇ ਪੁਨਃ ਸਂਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਸਲਿਲੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਯੁਪਚਾਰਤਃ

ਬਿਲਵ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਰਗੜ ਕੇ ਲੇਪ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਦੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਹਟਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਅਗਲੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਸੁਗਂਧਾਮਲਕਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧਰਿਦ੍ਰਾਂ ਚ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਤਤਃ ਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯ ਸਲਿਲੈਰ੍ਲਿਂਗਂ ਬੇਰਮਥਾਪਿ ਵਾ

ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲਾ ਆਵਲਾ ਅਤੇ ਹਲਦੀ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਗਂਧਤੋਯੇਨ ਕੁਸ਼ਪੁष੍ਪੋਦਕੇਨ ਚ ਹਿਰਣ੍ਯਰਤ੍ਨਤੋਯੈਸ਼੍ਚ ਮਂਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍

ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ, ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ-ਸੰਚਾਰਿਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਸਂਭਵੇ ਤੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਾਂ ਯਥਾਸਂਭਵਸਂਭृਤੈਃ ਕੇਵਲੈਰ੍ਮਂਤ੍ਰਤੋਯੈਰ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਪਯੇਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸ਼ਿਵਮ੍

ਜੇਕਰ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਮੰਤਰ-ਸੰਚਾਰਿਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵੀ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਕਲਸ਼ੇਨਾਥ ਸ਼ਂਖੇਨ ਵਰ੍ਧਨ੍ਯਾ ਪਾਣਿਨਾ ਤਥਾ ਸਕੁਸ਼ੇਨ ਸਪੁष੍ਪੇਣ ਸ੍ਨਾਪਯੇਨ੍ਮਂਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍

ਫਿਰ ਕਲਸ਼, ਸ਼ੰਖ, ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ, ਜਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਵਮਾਨੇਨ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਨੀਲੇਨ ਤ੍ਵਰਿਤੇਨ ਚ ਲਿਂਗਸੂਕ੍ਤਾਦਿਸੂਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਰਸਾਥਰ੍ਵਣੇਨ ਚ

ਪਵਮਾਨ, ਰੁਦ੍ਰ, ਨੀਲ, ਤਵਰਿਤ, ਲਿੰਗ ਸੂਕਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੂਕਤਾਂ, ਅਤੇ ਅਥਰਵਸ਼ੀਰਸ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ

ऋਗ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਾਮਭਿਃ ਸ਼ੈਵੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ਼ਿਵੇਨ ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਚ

ਰਿਗ, ਸਾਮ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸ਼ਿਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਯਥਾ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਕਂ ਤਥਾ ਨ ਤੁ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਿਸ਼ੇषੋ ऽਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਤੌ ਸਦृਸ਼ੌ ਯਤਃ

ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ ਲਈ ਵੀ। ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਹਾਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਥਮਂ ਦੇਵਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਦੇਵ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਲਈ ਵੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅਰ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰੇ ਪੂਜ੍ਯੇ ਪੌਰ੍ਵਾਪਰ੍ਯਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰੋਪਚਾਰਾਣਾਂ ਲਿਂਗੇ ਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍

ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾ-ਪਿਛਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਓਸ ਵੇਲੇ, ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਕृਤ੍ਵਾ ऽਭਿषੇਕਂ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਨਾ ਚ ਸੁਗਂਧਿਨਾ ਸਂਮृਜ੍ਯ ਵਾਸਸਾ ਦਦ੍ਯਾਦਂਬਰਂ ਚੋਪਵੀਤਕਮ੍

ਲਿੰਗ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਸ਼ੁਧ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਪਹਿਰਾਵਾ ਅਤੇ ਜਨੇਊ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਾਦ੍ਯਮਾਚਮਨਂ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਗਂਧਂ ਪੁष੍ਪਂ ਚ ਭੂषਣਮ੍ ਧੂਪਂ ਦੀਪਂ ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਪਾਨੀਯਂ ਮੁਖਸ਼ੋਧਨਮ੍

ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਗਹਿਣੇ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਭੋਜਨ, ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਚਮਨੀਯਂ ਚ ਮੁਖਵਾਸਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ ਮੁਕੁਟਂ ਚ ਸ਼ੁਭਂ ਭਦ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨੈਰਲਂਕृਤਮ੍

ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੁਕੁਟ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।

ਭੂषਣਾਨਿ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਵ੍ਯਜਨੇ ਚਾਮਰੇ ਛਤ੍ਰਂ ਤਾਲਵृਂਤਂ ਚ ਦਰ੍ਪਣਮ੍

ਪਵਿੱਤਰ ਗਹਿਣੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੱਖੇ, ਚਾਮਰ, ਛਤਰੀ, ਤਾਲ ਪੱਤੇ ਦਾ ਪੱਖਾ ਅਤੇ ਦਰਪਣ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।