ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਾਧਿਪਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਸਮ੍ਯਗਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਚਾਮੀਕਰਾਚਲਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਮ੍
ਅੰਦਰਲੇ ਭਵਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੰਦੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੈ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜੋ।
ਬਾਲੇਨ੍ਦੁਮੁਕੁਟਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍ ਦੀਪ੍ਤਸ਼ੂਲਮृਗੀਟਂਕਤਿਗ੍ਮਵੇਤ੍ਰਧਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਹ ਮ੍ਰਦੁ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਨ ਵਾਲਾ ਮਕੁਟ ਪਹਿਨਿਆ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਹਿਰਨ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਛੜੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬਾਭਵਦਨਂ ਹਰਿਵਕ੍ਤ੍ਰਮਥਾਪਿ ਵਾ ਉਤ੍ਤਰੇ ਦ੍ਵਾਰਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਚ ਮਰੁਤਾਂ ਸੁਤਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਥਾਲੀ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਮੁਖ ਵਾਂਗ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਪਾਸ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਹਵਾ ਦੀ ਪੁਤਰੀ ਨੂੰ ਪੂਜੋ।
ਸੁਯਸ਼ਾਂ ਸੁਵ੍ਰਤਾਮਮ੍ਬਾਂ ਪਾਦਮਣ੍ਡਨਤਤ੍ਪਰਾਮ੍ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ਭਵਨਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਸੁਯਸ਼ਾ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੀ, ਮਾਂ ਹੈ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਜਾਓ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਲਿਙ੍ਗਂ ਤੈਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਰ੍ਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਮਪਨੋਦਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਪੁष੍ਪਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ
ਉਹ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ, ਉਪਯੋਗ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਇੱਕ ਫੁੱਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋਵੇ।
ਪੁष੍ਪਹਸ੍ਤੋ ਜਪੇਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ ਐਸ਼ਾਨ੍ਯਾਂ ਚਣ੍ਦਮਾਰਾਧ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਫੁੱਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਚੰਡਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਪਯੋਗ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਹਟਵਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪਯੇਦਾਸਨਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦਾਧਾਰਾਦਿ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਆਧਾਰਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾਂ ਧ੍ਯਾਯੇਦਧੋ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ, ਆਸਨ ਬਣਾ ਕੇ, ਆਧਾਰ ਆਦਿ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ, ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਰੰਗ ਦੀ ਆਧਾਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦੁਤ੍ਕਂਠਮਨਂਤਂ ਕੁਣ੍ਡਲਾਕृਤਿਮ੍ ਧਵਲਂ ਪਞ੍ਚਫਣਿਨਂ ਲੇਲਿਹਾਨਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅੰਤਹੀਨ, ਗੂੰਜੀ ਹੋਈ, ਪੰਜ ਫਣ ਵਾਲੀ, ਚਿੱਟੀ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚਾਟ ਰਹੀ ਆਕਾਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੋਪਰ੍ਯਾਸਨਂ ਭਦ੍ਰਂ ਕਣ੍ਠੀਰਵਚਤੁष੍ਪਦਮ੍ ਧਰ੍ਮੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਞ੍ਚ ਪਦਾਨਿ ਵੈ
ਉਸਦੇ ਉਪਰ, ਚੰਗਾ ਚੌਕਠਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਆਧਾਰ ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਤੇ ਸਰਵੋਚਤਾ ਹਨ।
ਆਗ੍ਨੇਯਾਦਿਸ਼੍ਵੇਤਰਕ੍ਤਪੀਤਸ਼੍ਯਾਮਾਨਿ ਵਰ੍ਣਤਃ ਅਧਰ੍ਮਾਦੀਨਿ ਪੂਰ੍ਵਾਦੀਨ੍ਯੁਤ੍ਤਰਾਂਤਾਨ੍ਯਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਇਹ ਆਧਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਗਨਿ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਚਿੱਟੇ, ਲਾਲ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਦੇ ਹਨ; ਅਧਰਮ ਆਦਿ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਤੱਕ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਾਵਰ੍ਤਮਣਿਪ੍ਰਖ੍ਯਾਨ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਭਾਵਯੇਤ੍ ਅਸ੍ਯੋਰ੍ਧ੍ਵਚ੍ਛਾਦਨਂ ਪਦ੍ਮਮਾਸਨਂ ਵਿਮਲਂ ਸਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮੋਤੀ ਵਾਂਗ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸਦੇ ਉਪਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਟਾ ਕਮਲ ਦਾ ਆਸਨ ਢੱਕਣ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਅष੍ਟਪਤ੍ਰਾਣਿ ਤਸ੍ਯਾਹੁਰਣਿਮਾਦਿਗੁਣਾष੍ਟਕਮ੍ ਕੇਸਰਾਣਿ ਚ ਵਾਮਾਦ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰਾਵਾਮਾਦਿਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਅੱਠ ਪੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਅੱਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ; ਕੇਸਰਾਂ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ।
ਬੀਜਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਤਾ ਏਵ ਸ਼ਕ੍ਤਯੋਂਤਰ੍ਮਨੋਨ੍ਮਨੀਃ ਕਰ੍ਣਿਕਾਪਰਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਨਾਲਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਉਸਦੇ ਬੀਜ ਵੀ ਉਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ, ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਨਮਨੀ ਤੱਕ; ਕਰਣਿਕਾ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਵੈਰਾਗ, ਨਾਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਕਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਰ੍ਣਿਕਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਮਣ੍ਡਲੇ ਤ੍ਰਿਮਣ੍ਡਲੋਪਰ੍ਯਾਤ੍ਮਾਦਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰਿਤਯਮਾਸਨਮ੍
ਕੰਦਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਕਰਣਿਕਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਤਿੰਨ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਚੱਕਰਾਂ ਦੇ ਉਪਰ, ਤਿੰਨ ਤੱਤ—ਆਤਮਾ ਆਦਿ—ਆਸਨ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾਸਨੋਪਰਿ ਸੁਖਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤਰਣਾਸ੍ਤृਤਮ੍ ਆਸਨਂ ਕਲ੍ਪਯੇਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਸਾਰੇ ਆਸਨਾਂ ਦੇ ਉਪਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ, ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਆਸਨ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਆਵਾਹਨਂ ਸ੍ਥਾਪਨਂ ਚ ਸਨ੍ਨਿਰੋਧਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਬਧ੍ਵਾ ਮੁਦ੍ਰਾਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਆਵਾਹਨ, ਸਥਾਪਨਾ, ਸੰਨਿਰੋਧ, ਨਿਰੀਖਣ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੂਦਰਾਂ ਬੰਨ ਕੇ।
ਪਾਦ੍ਯਮਾਚਮਨਂ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਗਂਧਂ ਪੁष੍ਪਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ ਧੂਪਂ ਦੀਪਂ ਚ ਤਾਂਬੂਲਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਥ ਸ੍ਵਾਪਯੇਚ੍ਛਿਵੌ
ਫਿਰ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਆਚਮਨ, ਅਰਘ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ ਤੇ ਤਾਂਬੂਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਦਿਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਪਰਿਕਲ੍ਪ੍ਯੈਵਮਾਸਨਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮੇਵ ਚ ਸਕਲੀਕृਤ੍ਯ ਮੂਲੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਭਿਸ਼੍ਚਾਪਰੈਸ੍ਤਥਾ
ਜਾਂ, ਆਸਨ ਤੇ ਮੂਰਤੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਕੇ, ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਕਰਕੇ,
ਆਵਾਹਯੇਤ੍ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਂ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਦੇਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਲਮਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਰਵੋਚ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਆਵਾਹਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਅਡੋਲ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਯਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਸਰਵੋਚ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦृਸ਼੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਮਵ੍ਯਯਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਂਦ੍ਰਵਿष੍ਣੁਰੁਦ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰਪਿ ਦੇਵੈਰਗੋਚਰਮ੍
ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਰੁਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਦੇਵਸਾਰਂ ਚ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਰਗੋਚਰਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਆਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਰਹਿਤਂ ਭੇषਜਂ ਭਵਰੋਗਿਣਾਮ੍
ਵਿਦਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਚਕਾਰ, ਨਾ ਅੰਤ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਦਵਾਈ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਤਤ੍ਤ੍ਵਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਥਂ ਜਗਤਿ ਸ੍ਥਿਰਮ੍ ਪਞ੍ਚੋਪਚਾਰਵਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਜਯੇਲ੍ਲਿਂਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਮੂਲ ਤੱਤ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੰਜ ਤਰੀਕੇ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਦੇ ਕੇ ਉੱਤਮ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਲਿਂਗਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ੍ਨਾਨਕਾਲੇ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿਮਂਗਲਮ੍
ਲਿੰਗ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਮੇਂ ਜੈਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਰੀਤੀਆਂ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯਘृਤਕ੍ਸ਼ੀਰਦਧਿਮਧ੍ਵਾਦਿਪੂਰ੍ਵਕੈਃ ਮੂਲੈਃ ਫਲਾਨਾਂ ਸਾਰੈਸ਼੍ਚ ਤਿਲਸਰ੍षਪਸਕ੍ਤੁਭਿਃ
ਗਊ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ—ਘੀ, ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਮਿੱਠਾ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਫਲਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ, ਮਿੱਠਾ, ਤਿਲ, ਸਰੋਂ ਅਤੇ ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ
ਬੀਜੈਰ੍ਯਵਾਦਿਭਿਸ਼੍ਸ਼ਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣੈਰ੍ਮਾषਾਦਿਸਂਭਵੈਃ ਸਂਸ੍ਨਾਪ੍ਯਾਲਿਪ੍ਯ ਪਿष੍ਟਾਦ੍ਯੈਃ ਸ੍ਨਾਪਯੇਦੁष੍ਣਵਾਰਿਭਿਃ
ਚੰਗੇ ਬੀਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਜੋ, ਮਾਂਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੀਆਂ ਪਿਸੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਪਿਸਤੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਘਰ੍षਯੇਦ੍ਵਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਲੇਪਗਂਧਾਪਨੁਤ੍ਤਯੇ ਪੁਨਃ ਸਂਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਸਲਿਲੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਯੁਪਚਾਰਤਃ
ਬਿਲਵ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਰਗੜ ਕੇ ਲੇਪ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਦੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਹਟਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਅਗਲੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸੁਗਂਧਾਮਲਕਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧਰਿਦ੍ਰਾਂ ਚ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਤਤਃ ਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯ ਸਲਿਲੈਰ੍ਲਿਂਗਂ ਬੇਰਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲਾ ਆਵਲਾ ਅਤੇ ਹਲਦੀ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਗਂਧਤੋਯੇਨ ਕੁਸ਼ਪੁष੍ਪੋਦਕੇਨ ਚ ਹਿਰਣ੍ਯਰਤ੍ਨਤੋਯੈਸ਼੍ਚ ਮਂਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ, ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ-ਸੰਚਾਰਿਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਸਂਭਵੇ ਤੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਾਂ ਯਥਾਸਂਭਵਸਂਭृਤੈਃ ਕੇਵਲੈਰ੍ਮਂਤ੍ਰਤੋਯੈਰ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਪਯੇਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਜੇਕਰ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਮੰਤਰ-ਸੰਚਾਰਿਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵੀ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।