ਅਥ ਚੇਦ੍ਵਾਰੁਣਂ ਕਰ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵਾਸਸਾ ਆਰ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਧਯੇਦ੍ਦੇਹਮਾਪਾਦਤਲਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਜੇ ਵਾਰੁਣ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਸਾਫ ਕੱਪੜਾ ਪਾ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਗੀਲਾਪਨ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਵਾਥ ਵਾ ਮਾਂਤ੍ਰਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਨਾਨਂ ਸ਼ਿਵੇਨ ਵਾ ਸ਼ਿਵਚਿਂਤਾਪਰਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮੀਯਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅੱਗ ਨਾਲ, ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਚਿੰਤਾ 'ਚ ਲੀਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਉਸ ਲਈ ਪੂਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸੂਤ੍ਰੋਕ੍ਤਵਿਧਾਨੇਨ ਮਂਤ੍ਰਾਚਮਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਆਚਰੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਜ੍ਞਾਂਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਦਿਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਆਪਣੇ ਸੂਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤਰ ਤੇ ਆਚਮਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬ੍ਰਹਮ-ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਆਦਿ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਂਡਲਸ੍ਥਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਘ੍ਯਂ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ਿਵਾਯਾਦਿਤ੍ਯਰੂਪਿਣੇ
ਮੰਡਲ 'ਚ ਸਥਿਤ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਜੋ ਸੂਰਜ ਰੂਪ ਹੈ, ਅਰਘ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਵੈਤਤ੍ਸ੍ਵਸੂਤ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤੌ ਵਿਸ਼ੋਧਯੇਤ੍ ਕਰਨ੍ਯਾਸਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਕਲੀਕृਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਆਪਣੇ ਸੂਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਕਰ-ਨਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਾਮਹਸ੍ਤਗਤਾਂਭੋਭਿਰ੍ਗਂਧਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਕਾਨ੍ਵਿਤੈਃ ਕੁਸ਼ਪੁਂਜੇਨ ਵਾਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੂਲਮਂਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਖੱਬੇ ਹੱਥ 'ਚ ਪਾਣੀ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜਾਂ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਗੱਠੀ ਨਾਲ, ਮੂਲ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਪੋਹਿष੍ਠਾਦਿਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ੇषਮਾਘ੍ਰਾਯ ਵੈ ਜਲਮ੍ ਵਾਮਨਾਸਾਪੁਟੇਨੈਵ ਦੇਵਂ ਸਂਭਾਵਯੇਤ੍ਸਿਤਮ੍
ਆਪੋਹਿਸ਼ਠ ਆਦਿ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਬਚਿਆ ਪਾਣੀ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਖੱਬੀ ਨੱਕ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਘਮਾਦਾਯ ਦੇਹਸ੍ਥਂ ਸਵ੍ਯਨਾਸਾਪੁਟੇਨ ਚ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣੇਨ ਬਾਹ੍ਯਸ੍ਥਂ ਭਾਵਯੇਚ੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਗਤਮ੍
ਅਰਘ ਲੈ ਕੇ, ਖੱਬੀ ਨੱਕ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਰ, ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਰ੍ਪਯੇਦਥ ਦੇਵੇਭ੍ਯ ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਭੂਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਘ੍ਯਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਰਘ ਦੇਵੇ।
ਰਕ੍ਤਚਂਦਨਤੋਯੇਨ ਹਸ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਂਡਲਮ੍ ਸੁਵृਤ੍ਤਂ ਕਲ੍ਪਯੇਦ੍ਭੂਮੌ ਰਕ੍ਤਚੂਰ੍ਣਾਦ੍ਯਲਂਕृਤਮ੍
ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਹਥ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਗੋਲ ਚੌਕ ਭੂਮੀ ਉੱਤੇ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਲਾਲ ਪੂਡਰ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਰ ਸਂਪੂਜਯੇਦ੍ਭਾਨੁਂ ਸ੍ਵਕੀਯਾਵਰਣੈਃ ਸਹ ਸ੍ਵਖੋਲ੍ਕਾਯੇਤਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਸਾਂਗਤਸ੍ਸੁਖਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਭਾਨੂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ 'ਸਵਖੋਲਕਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਸੁਖ ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਮਂਡਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਦਂਗੈਃ ਪਰਿਪੂਜ੍ਯ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਹੇਮਪਾਤ੍ਰਂ ਮਾਗਧਪ੍ਰਸ੍ਥਸਂਮਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਗੋਲ ਚੌਕ ਬਣਾਕੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਮਾਗਧ ਪ੍ਰਸਤ ਦੇ ਮਾਪ ਵਾਲਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ।
ਪੂਰਯੇਦ੍ਗਂਧਤੋਯੇਨ ਰਕ੍ਤਚਂਦਨਯੋਗਿਨਾ ਰਕ੍ਤਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤਿਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਤਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਉਸ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ, ਲਾਲ ਫੁੱਲ, ਤਿਲ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਦੂਰ੍ਵਾਪਾਮਾਰ੍ਗਗਵ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕੇਵਲੇਨ ਜਲੇਨ ਵਾ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਧਰਣੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਚ ਮਂਡਲੇ
ਦੂਰਵਾ ਘਾਸ, ਅਪਾਮਾਰਗ, ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਗੁੱਟਿਆਂ ਉੱਤੇ ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੀਏ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਤਤ੍ਪਾਤ੍ਰਂ ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਘ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਾਯ ਤਤ੍ ਅਥਵਾਂਜਲਿਨਾ ਤੋਯਂ ਸਦਰ੍ਭਂ ਮੂਲਵਿਦ੍ਯਯਾ
ਉਹ ਪਾਤਰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦੇਵੇ; ਜਾਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਅਰਪਣ ਕਰੇ।
ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦਮ੍ਬਰਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਿਵਾਯਾਦਿਤ੍ਯਮੂਰ੍ਤਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਕਰਨ੍ਯਾਸਂ ਕਰਸ਼ੋਧਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਅਰਪਣ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ, ਸੂਰਜ ਰੂਪ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਫਿਰ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪੂਜਾ, ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ ਕਰੀਏ।
ਬੁਦ੍ਧ੍ਵੇਸ਼ਾਨਾਦਿਸਦ੍ਯਾਂਤਂ ਪਞ੍ਚਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭਸਿਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਮृਜ੍ਯਾਙ੍ਗਾਨਿ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਈਸ਼ਾਨ ਤੋਂ ਸਦਯੰਤ ਤੱਕ ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਭਸਮ ਲੈ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਭਸਮ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾਈਏ।
ਯਾ ਦਿਨਾਂਤੈਸ਼੍ਸ਼ਿਰੋਵਕ੍ਤ੍ਰਹृਦ੍ਗੁਹ੍ਯਚਰਣਾਨ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਤਤੋ ਮੂਲੇਨ ਸਰ੍ਵਾਂਗਮਾਲਭ੍ਯ ਵਸਨਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਸਿਰ, ਮੂੰਹ, ਹਿਰਦਾ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਛੂਹ ਕੇ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਲੈਣ।
ਪਰਿਧਾਯ ਦ੍ਵਿਰਾਚਮ੍ਯ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯੈਕਾਦਸ਼ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ ਜਲੈਰਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਵਾਸੋ ऽਯਦ੍ਦ੍ਵਿਰਾਚਮ੍ਯ ਸ਼ਿਵਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਕਪੜਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਰਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕੋ; ਜਾਂ, ਕਪੜਾ ਢੱਕ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੋ।
ਪੁਨਰ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤਕਰੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਂ ਭਸ੍ਮਨਾ ਲਿਖੇਤ੍ ਅਵਕ੍ਰਮਾਯ ਤਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਲਲਾਟੇ ਗਨ੍ਧਵਾਰਿਣਾ
ਫਿਰ, ਹੱਥ ਥੱਲੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਧਕ ਭਸਮ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਲਿਖੇ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲਲਾਟ ਉੱਤੇ।
ਵृਤ੍ਤਂ ਵਾ ਚਤੁਰਸ੍ਰਂ ਵਾ ਬਿਨ੍ਦੁਮਰ੍ਧੇਨ੍ਦੁਮੇਵ ਵਾ ਲਲਾਟੇ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਪੁਣ੍ਡ੍ਰਂ ਲਿਖਿਤਂ ਭਸ੍ਮਨਾ ਪੁਨਃ
ਚਾਹੇ ਗੋਲ, ਚੌਕ, ਬਿੰਦੂ ਜਾਂ ਅਰਧਚੰਦ, ਜੋ ਵੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਲਾਟ ਉੱਤੇ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ—
ਤਾਦृਸ਼ਂ ਭੁਜਯੋਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ੍ਤਨਯੋਰਂਤਰੇ ਲਿਖੇਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਗੋਦ੍ਧੂਲਨਂ ਚੈਵ ਨ ਸਮਾਨਂ ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕੈਃ
ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਾਂਹਾਂ, ਸਿਰ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ ਲਿਖੋ; ਪਰ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਭਸਮ, ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਮੇਵੈਕਂ ਲਿਖੇਦੁਦ੍ਧੂਲਨਂ ਵਿਨਾ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਧਾਰਯੇਦ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕਂਠੇ ਸ਼੍ਰੋਤੇ ਕਰੇ ਤਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਸਿਰਫ਼ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਹੀ ਲਿਖੋ, ਪੂਰੀ ਭਸਮ ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ; ਤੇ ਰੁਦਰਾਖ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸਿਰ, ਗਲ, ਕੰਨ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹਿਨੋ।
ਸੁਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਮਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਸ਼ੁਭਂ ਨਾਨ੍ਯੈਰ੍ਧृਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਂ ਪੀਤਂ ਰਕ੍ਤਮਥਾਸਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਾਲਾ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਰੰਗ ਦੀ, ਟੁੱਟੀ ਨਾ ਹੋਈ, ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਪੀਲੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ, ਫਿਰ ਲਾਲ, ਫਿਰ ਕਾਲੀ।
ਤਦਲਾਭੇ ਯਥਾਲਾਭਂ ਧਾਰਣੀਯਮਦੂषਿਤਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਨੋਤ੍ਤਰਂ ਨੀਚੈਰ੍ਧਾਰ੍ਯਂ ਨੀਚਮਥੋਤ੍ਤਰੈਃ
ਜੇ ਉਹ ਮਾਲਾ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੀ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਪਹਿਨੀ ਜਾਵੇ; ਪਰ ਉੱਚੇ ਵੱਲੋਂ ਹੇਠੀ ਮਾਲਾ ਨਾ ਪਹਿਨੀ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਹੇਠੇ ਵੱਲੋਂ ਉੱਚੀ ਨਾ।
ਨਾਸ਼ੁਚਿਰ੍ਧਾਰਯੇਦਕ੍ਸ਼ਂ ਸਦਾ ਕਾਲੇषੁ ਧਾਰਯੇਤ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਮਥਵਾ ਦ੍ਵਿਸਂਧ੍ਯਂ ਸਕृਦੇਵ ਵਾ
ਅਸ਼ੁੱਧ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਮਾਲਾ ਨਾ ਪਹਿਨੇ; ਮਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਪਹਿਨੀ ਜਾਵੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ, ਜਾਂ ਇਕ ਵਾਰੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਕਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਜਯੇਤ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਥਾਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਰੁਚਿਰਮਾਸਨਮ੍
ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਜਿਤਨਾ ਸਮਰਥ ਹੋ ਸਕੇ, ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੋਹਣਾ ਅਸਨ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਚ ਦੇਵੀਂ ਚ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਵਾਪ੍ਯੁਦਙ੍ਮੁਖਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਦੀਨ੍ਨਕੁਲੀਸ਼ਾਂਤਾਂਸ੍ਤਚ੍ਛਿष੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ਗੁਰੁਮ੍
ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਚੇਲੇਆਂ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਂ ਸ਼ਿਵਂ ਨਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਨਾਮਾष੍ਟਕਂ ਜਪੇਤ੍ ਸ਼ਿਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚੈਵ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਠ ਨਾਂ ਜਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ: ਸ਼ਿਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਪਿਤਾਮਹ,
ਸਂਸਾਰਵੈਦ੍ਯਸ੍ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮੇਤਿ ਚਾष੍ਟਕਮ੍ ਅਥਵਾ ਸ਼ਿਵਮੇਵੈਕਂ ਜਪਿਤ੍ਵੈਕਾਦਸ਼ਾਧਿਕਮ੍
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਾਕਟਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ—ਇਹ ਅਠ ਨਾਂ ਹਨ। ਜਾਂ, ਕੇਵਲ 'ਸ਼ਿਵ' ਨਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਰਵਾਂ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ।