ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸ਼ਿਵਂ ਭੂਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਧ੍ਵਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਰਿਸਮਾਪ੍ਤੇ ਤੁ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰ ਕੇ, ਜਦ ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਹੁਤ੍ਵਾ ਮਂਤ੍ਰਨ੍ਤੁ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਸਂਦੀਪ੍ਯਾਸ਼ਾਸ੍ਯ ਚੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਣੌ ਸ਼ੇषਂ ਸਮਾਪਯੇਤ੍
ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਕੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਤਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਬਾਕੀ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰੇ।
ਅਥਵਾ ਮਂਤ੍ਰਸਂਸ੍ਕਾਰਮਨੁਚਿਂਤ੍ਯਾਖਿਲਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਅਧ੍ਵਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਗੁਰੁਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦਭਿषੇਕਾਵਸਾਨਿਕਮ੍
ਜਾਂ, ਮੰਤਰ ਸੰਸਕਾਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰੇ।
ਤਤ੍ਰ ਯਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਤੀਤਾਦਿਕਲਾਸੁ ਵਿਹਿਤੋ ਵਿਧਿਃ ਸ ਸਰ੍ਵੋ ऽਪਿ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰਯਵਿਸ਼ੋਧਨੇ
ਉਥੇ, ਜੋ ਵੀ ਵਿਧੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੱਤ-ਤ੍ਰੈ ਦੀ ਸਫਾਈ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਾਖ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰਯਮੁਦਾਹृਤਮ੍ ਸ਼ਕ੍ਤੌ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਮੁਦ੍ਬਭੌ
ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ਿਵ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਦਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਆਤਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵੇਨ ਸ਼ਾਂਤ੍ਯਤੀਤਾਧ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਸ੍ਤਦਪਰਃ ਪਰਃ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਪਰਿਸ਼ਿष੍ਟੋ ऽਧ੍ਵਾ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾ ਨਿਖਿਲਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਸ਼ਿਵ ਰਾਹ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਿਅਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗੇ ਹੈ ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ; ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਬਾਕੀ ਰਾਹ, ਤੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਅਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਸ਼ਾਂਭਵਂ ਮਤ੍ਵਾ ਮਂਤ੍ਰਮੂਲਂ ਮਨੀषਿਣਃ ਸ਼ਾਕ੍ਤਂ ਸ਼ਂਸੀਤ ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਪਾਰਗਾਃ
ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਭਵ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਵਿਰਲਾ ਤੇ ਮੂਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਸ਼ਾਕਤ ਸੰਸਕਾਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਖ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ ਚਾਤੁਰ੍ਵਿਧ੍ਯਮਿਦਂ ਕृष੍ਣ ਕਿਂ ਭੂਯ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੰਸਕਾਰ ਨਾਮਕ ਕਰਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਬਾਰੇ ਤੇਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਭਗਵਞ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਰਮਨਿषੇਵਿਣਾਮ੍ ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਦਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਨਿਤ੍ਯਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਤਥਾ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਨਿੱਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਸ਼ਯਨਾਦ੍ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਸਹਾਮ੍ਬਯਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਗृਹਾਦਭ੍ਯੁਦਿਤੇ ऽਰੁਣੇ
ਸਵੇਰੇ ਸੌਣ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਹਚਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ।
ਅਬਾਧੇ ਵਿਜਨੇ ਦੇਸ਼ੇ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਵਸ਼੍ਯਕਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੌਚਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਦਂਤਧਾਵਨਮਾਚਰੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਥਾਂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਲੋੜੀਂਦੀ ਕਰਤਬ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਫਾਈ ਕਰਕੇ ਦੰਦ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਜਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਅਲਾਭੇ ਦਂਤਕਾष੍ਠਾਨਾਮष੍ਟਮ੍ਯਾਦਿਦਿਨੇषੁ ਚ ਅਪਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਗਣ੍ਡੂषੈਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਸ੍ਯਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਜੇ ਦੰਦ ਮੰਜਣ ਲਈ ਲੱਕੜੀ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਜਾਂ ਅਠਵੀਂ ਤਿਥਿ ਆਦਿ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ, ਤਾਂ ਬਾਰਹ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੁੰਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਚਮ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਾਰੁਣਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ ਨਦ੍ਯਾਂ ਵਾ ਦੇਵਖਾਤੇ ਵਾ ਹ੍ਰਦੇ ਵਾਥ ਗृਹੇ ऽਪਿ ਵਾ
ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਵਾਰੁਣ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਦਰਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਪੋਖ, ਝੀਲ ਜਾਂ ਘਰ 'ਚ ਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਨਾਨਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਤਤ੍ਤੀਰੇ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਬਹਿਰ੍ਮਲਮ੍ ਵ੍ਯਾਪੋਹ੍ਯ ਮृਦਮਾਲਿਪ੍ਯ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਮਯਮਾਲਿਪੇਤ੍
ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸਮਾਨ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਬਾਹਰਲੀ ਗੰਦਗੀ ਹਟਾ ਕੇ, ਮਿੱਟੀ ਲਗਾ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਗੋ-ਮੈ ਲਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਵਾਥ ਵਿਸ਼ੋਧ੍ਯ ਚ ਸੁਸ੍ਨਾਤੋ ਨृਪਵਦ੍ਭੂਯਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਵਾਸੋ ਵਸੀਤ ਚ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੱਪੜਾ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਕੱਪੜਾ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਲਸ੍ਨਾਨਂ ਸੁਗਂਧਾਦ੍ਯੈਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਨ੍ਤਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਚ ਤਪਸ੍ਵੀ ਵਿਧਵਾ ਤਥਾ
ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਤਪਸਵੀ ਜਾਂ ਵਿਧਵਾ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੇ ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਜਾਂ ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸੋਪਵੀਤਸ਼੍ਸ਼ਿਖਾਂ ਬਦ੍ਧਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਜਲਾਂਤਰਮ੍ ਅਵਗਾਹ੍ਯ ਸਮਾਚਾਂਤੋ ਜਲੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯੇਤ੍ਤ੍ਰਿਮਂਡਲਮ੍
ਜਨੇਊ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਚੋਟੀ ਬੰਨ ਕੇ ਪਾਣੀ 'ਚ ਜਾ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਕੇ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ 'ਚ ਤਿੰਨ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸੌਮ੍ਯੇ ਮਗ੍ਨਃ ਪੁਨਰ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਜਪੇਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ ਉਤ੍ਥਾਯਾਚਮ੍ਯ ਤੇਨੈਵ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਮਭਿषੇਚਯੇਤ੍
ਸਾਫ ਪਾਣੀ 'ਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਫਿਰ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਠ ਕੇ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਉਸੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੋਸ਼ृਂਗੇਣ ਸਦਰ੍ਭੇਣ ਪਾਲਾਸ਼ੇਨ ਦਲੇਨ ਵਾ ਪਾਦ੍ਮੇਨ ਵਾਥ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਪਞ੍ਚਕृਤ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਿਰੇਵ ਵਾ
ਗਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ, ਪਲਾਸ਼ ਪੱਤਾ, ਕਮਲ ਜਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਯਾਨਾਦੌ ਗृਹੇ ਚੈਵ ਵਰ੍ਧਨ੍ਯਾ ਕਲਸ਼ੇਨ ਵਾ ਅਵਗਾਹਨਕਾਲੇ ऽਦ੍ਭਿਰ੍ਮਂਤ੍ਰਿਤੈਰਭਿषੇਚਯੇਤ੍
ਬਾਗ 'ਚ, ਘਰ 'ਚ ਜਾਂ ਕਲਸ਼ ਨਾਲ, ਡੁੱਬਣ ਸਮੇਂ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਚੇਦ੍ਵਾਰੁਣਂ ਕਰ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵਾਸਸਾ ਆਰ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਧਯੇਦ੍ਦੇਹਮਾਪਾਦਤਲਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਜੇ ਵਾਰੁਣ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਸਾਫ ਕੱਪੜਾ ਪਾ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਗੀਲਾਪਨ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਵਾਥ ਵਾ ਮਾਂਤ੍ਰਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਨਾਨਂ ਸ਼ਿਵੇਨ ਵਾ ਸ਼ਿਵਚਿਂਤਾਪਰਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮੀਯਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅੱਗ ਨਾਲ, ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਚਿੰਤਾ 'ਚ ਲੀਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਉਸ ਲਈ ਪੂਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸੂਤ੍ਰੋਕ੍ਤਵਿਧਾਨੇਨ ਮਂਤ੍ਰਾਚਮਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਆਚਰੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਜ੍ਞਾਂਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਦਿਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਆਪਣੇ ਸੂਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤਰ ਤੇ ਆਚਮਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬ੍ਰਹਮ-ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਆਦਿ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਂਡਲਸ੍ਥਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਘ੍ਯਂ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ਿਵਾਯਾਦਿਤ੍ਯਰੂਪਿਣੇ
ਮੰਡਲ 'ਚ ਸਥਿਤ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਜੋ ਸੂਰਜ ਰੂਪ ਹੈ, ਅਰਘ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਵੈਤਤ੍ਸ੍ਵਸੂਤ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤੌ ਵਿਸ਼ੋਧਯੇਤ੍ ਕਰਨ੍ਯਾਸਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਕਲੀਕृਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਆਪਣੇ ਸੂਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਕਰ-ਨਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਾਮਹਸ੍ਤਗਤਾਂਭੋਭਿਰ੍ਗਂਧਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਕਾਨ੍ਵਿਤੈਃ ਕੁਸ਼ਪੁਂਜੇਨ ਵਾਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੂਲਮਂਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਖੱਬੇ ਹੱਥ 'ਚ ਪਾਣੀ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜਾਂ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਗੱਠੀ ਨਾਲ, ਮੂਲ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਪੋਹਿष੍ਠਾਦਿਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ੇषਮਾਘ੍ਰਾਯ ਵੈ ਜਲਮ੍ ਵਾਮਨਾਸਾਪੁਟੇਨੈਵ ਦੇਵਂ ਸਂਭਾਵਯੇਤ੍ਸਿਤਮ੍
ਆਪੋਹਿਸ਼ਠ ਆਦਿ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਬਚਿਆ ਪਾਣੀ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਖੱਬੀ ਨੱਕ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਘਮਾਦਾਯ ਦੇਹਸ੍ਥਂ ਸਵ੍ਯਨਾਸਾਪੁਟੇਨ ਚ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣੇਨ ਬਾਹ੍ਯਸ੍ਥਂ ਭਾਵਯੇਚ੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਗਤਮ੍
ਅਰਘ ਲੈ ਕੇ, ਖੱਬੀ ਨੱਕ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਰ, ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਰ੍ਪਯੇਦਥ ਦੇਵੇਭ੍ਯ ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਭੂਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਘ੍ਯਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਰਘ ਦੇਵੇ।
ਰਕ੍ਤਚਂਦਨਤੋਯੇਨ ਹਸ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਂਡਲਮ੍ ਸੁਵृਤ੍ਤਂ ਕਲ੍ਪਯੇਦ੍ਭੂਮੌ ਰਕ੍ਤਚੂਰ੍ਣਾਦ੍ਯਲਂਕृਤਮ੍
ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਹਥ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਗੋਲ ਚੌਕ ਭੂਮੀ ਉੱਤੇ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਲਾਲ ਪੂਡਰ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਹੋਵੇ।