ਨਿਵृਤ੍ਤਿਂ ਪੁਰਤੋ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਘਟੇ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਃ ਸ਼ਾਂਤਿਮੁਤ੍ਤਰੇ ਮਧ੍ਯਤਃ ਪਰਾਮ੍
ਨਿਵ੍ਰਿੱਤੀ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਪੱਛਮੀ ਘੜੇ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਦੱਖਣ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ, ਤੇ ਪਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਦਿਕਂ ਤਤ੍ਰ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮੁਦ੍ਰਾਂ ਚ ਧੈਨਵੀਮ੍ ਅਭਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਘਟਾਨ੍ਹੁਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਾਂਤਂ ਚ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਉਥੇ ਰੱਖਿਆ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਧੈਨਵੀ ਮুদ্রਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਘੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮੰਤਰ ਜਪ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯ ਮਂਡਲੇ ਸ਼ਿष੍ਯਮਨੁष੍ਣੀषਂ ਚ ਦੇਸ਼ਿਕਃ ਤਰ੍ਪਣਾਦ੍ਯਂ ਤੁ ਮਂਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਾਵਸਾਨਕਮ੍
ਦੇਸ਼ਿਕਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਵੇ, ਸਿਰ ਨੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਰਸਮਾਂ ਤਰਪਣ ਆਦਿ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਕਰੇ।
ਤਤਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਚ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ ਅਭਿषੇਕਾਯ ਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਮਾਸਨਂ ਤ੍ਵਧਿਰੋਹਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਅਨੁਮਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਓ।
ਸਕਲੀਕृਤ੍ਯ ਤਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਲਾਪਞ੍ਚਕਰੂਪਿਣਮ੍ ਨ੍ਯਸ੍ਤਮਂਤ੍ਰਤਨੁਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਕਲਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਤਰ-ਤਨੁ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਕੁਂਭਾਦਿਘਟਾਨੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਵੈ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਮਧ੍ਯਮਾਨ੍ਤਾਚ੍ਛਿਵੇਨੈਵ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਤਮਭਿषੇਚਯਤ੍
ਫਿਰ, ਨਿਵ੍ਰਿੱਤੀ ਆਦਿ ਘੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ, ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਸ਼ਿਕਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ।
ਸ਼ਿਵਹਸ੍ਤਂ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯਾਥ ਸ਼ਿਸ਼ੋਃ ਸ਼ਿਰਸਿ ਦੇਸ਼ਿਕਃ ਸ਼ਿਵਭਾਵਸਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਿਵਾਚਾਰ੍ਯਂ ਤਮਾਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਹੱਥ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਦੇਸ਼ਿਕਾ ਉਹ ਹੱਥ ਸ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ-ਭਾਵ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ-ਅਚਾਰਿਆ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਲਂਕृਤ੍ਯ ਤਂ ਦੇਵਮਾਰਾਧ੍ਯ ਸ਼ਿਵਮਣ੍ਡਲੇ ਸ਼ਤਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਹੁਤ੍ਵਾ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤਿਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ ਤੇ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸੌ ਅਠ (੧੦੮) ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਭੁਵਿ ਦਂਡਵਤ੍ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਂਜਲਿਮਾਧਾਯ ਸ਼ਿਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯੇਦ੍ਗੁਰੁਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਦੇਸ਼ਿਕੋ.ਯਂ ਮਯਾ ਕृਤਃ ਅਨੁਗृਹ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵ ਦਿਵ੍ਯਾਜ੍ਞਾਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੇਸ਼ਿਕਾ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਦੇਵ, ਇਸ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਏਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯੇਣ ਸਹ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਾਗਮਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪੂਜਯੇਚ੍ਛਿਵਵਦ੍ਗੁਰੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ ਸਮੇਤ ਦੁਬਾਰਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਿਵ-ਅਗਮ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ।
ਪੁਨਃ ਸ਼ਿਵਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਪੁਸ੍ਤਕਮ੍ ਉਭਾਭ੍ਯਾਮਥ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਿष੍ਯਾਯ ਦੇਸ਼ਿਕਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਨੁਮਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਿਵ-ਗਿਆਨ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਸ ਤਾਮ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਮਾਧਾਯ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਸਨੋਪਰਿ ਅਧਿਰੋਪ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਭਿਵਂਦ੍ਯ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਅਸਨ 'ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਫਿਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਅਥ ਤਸ੍ਮੈ ਗੁਰੁਰ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਰਾਜੋਪਕਰਣਾਨ੍ਯਪਿ ਆਚਾਰ੍ਯਪਦਵੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਯਤੋ ऽਰ੍ਹਤਿ
ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਸੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੀ ਦੇਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਪਦਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਰਾਜ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਵੀ ਹੈ।
ਅਥਾਨੁਸ਼ਾਸਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵੈਰਾਚਰਿਤਂ ਯਥਾ ਯਥਾ ਚ ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਥਾ ਲੋਕੇषੁ ਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਵੇ।
ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਪਰਿਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ ਸਂਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਂ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਦੇਸ਼ਿਕਃ
ਗੁਰੂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਂਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਮਨਾਯਾਸਂ ਸ਼ੌਚਂ ਕ੍ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਦਯਾਂ ਤਥਾ ਅਸ੍ਪृਹਾਮਪ੍ਯਸੂਯਾਂ ਚ ਯਤ੍ਨੇਨ ਚ ਵਿਭਾਵਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸੌਖੇ ਨਾਲ ਸਫਾਈ, ਧੀਰਜ, ਦਇਆ, ਲੋਭ ਰਹਿਤਤਾ ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਰਹਿਤਤਾ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰੇ।
ਇਤ੍ਥਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਮੁਦ੍ਵਾਸ੍ਯ ਮਂਡਲਾਤ੍ ਸ਼ਿਵਕੁਂਭਾਨਲਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਸਦਸ੍ਯਾਨਪਿ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਮੰਡਲ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਕੁੰਭ, ਅੱਗ ਆਦਿ ਸਦੱਸਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਯੁਗਪਦ੍ਵਾਥ ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਨ੍ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸਗਣੋ ਗੁਰੁਃ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਵਯਂ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਯੋਗਸ੍ਯੋਪਦਿਸ਼੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੋਹਾਂ ਜਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਤਦਾਦਾਵੇਵ ਕਲਸ਼ਾਨ੍ਕਲ੍ਪਯੇਦਧ੍ਵਸ਼ੁਦ੍ਧਿਵਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਯਸਂਸ੍ਕਾਰਮਭਿषੇਕਂ ਵਿਨਾਖਿਲਮ੍
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਤਿਆਰ ਕਰੇ ਜਿਵੇਂ ਰਸਤੇ ਦੀ ਸਫਾਈ ਲਈ, ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸਾਰਾ ਕਰਮ ਕਰੇ।
ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸ਼ਿਵਂ ਭੂਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਧ੍ਵਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਰਿਸਮਾਪ੍ਤੇ ਤੁ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰ ਕੇ, ਜਦ ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਹੁਤ੍ਵਾ ਮਂਤ੍ਰਨ੍ਤੁ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਸਂਦੀਪ੍ਯਾਸ਼ਾਸ੍ਯ ਚੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਣੌ ਸ਼ੇषਂ ਸਮਾਪਯੇਤ੍
ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਕੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਤਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਬਾਕੀ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰੇ।
ਅਥਵਾ ਮਂਤ੍ਰਸਂਸ੍ਕਾਰਮਨੁਚਿਂਤ੍ਯਾਖਿਲਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਅਧ੍ਵਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਗੁਰੁਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦਭਿषੇਕਾਵਸਾਨਿਕਮ੍
ਜਾਂ, ਮੰਤਰ ਸੰਸਕਾਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰੇ।
ਤਤ੍ਰ ਯਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਤੀਤਾਦਿਕਲਾਸੁ ਵਿਹਿਤੋ ਵਿਧਿਃ ਸ ਸਰ੍ਵੋ ऽਪਿ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰਯਵਿਸ਼ੋਧਨੇ
ਉਥੇ, ਜੋ ਵੀ ਵਿਧੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੱਤ-ਤ੍ਰੈ ਦੀ ਸਫਾਈ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਾਖ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰਯਮੁਦਾਹृਤਮ੍ ਸ਼ਕ੍ਤੌ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਮੁਦ੍ਬਭੌ
ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ਿਵ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਦਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਆਤਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵੇਨ ਸ਼ਾਂਤ੍ਯਤੀਤਾਧ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਸ੍ਤਦਪਰਃ ਪਰਃ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਪਰਿਸ਼ਿष੍ਟੋ ऽਧ੍ਵਾ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾ ਨਿਖਿਲਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਸ਼ਿਵ ਰਾਹ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਿਅਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗੇ ਹੈ ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ; ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਬਾਕੀ ਰਾਹ, ਤੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਅਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਸ਼ਾਂਭਵਂ ਮਤ੍ਵਾ ਮਂਤ੍ਰਮੂਲਂ ਮਨੀषਿਣਃ ਸ਼ਾਕ੍ਤਂ ਸ਼ਂਸੀਤ ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਪਾਰਗਾਃ
ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਭਵ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਵਿਰਲਾ ਤੇ ਮੂਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਸ਼ਾਕਤ ਸੰਸਕਾਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਖ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ ਚਾਤੁਰ੍ਵਿਧ੍ਯਮਿਦਂ ਕृष੍ਣ ਕਿਂ ਭੂਯ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੰਸਕਾਰ ਨਾਮਕ ਕਰਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਬਾਰੇ ਤੇਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਭਗਵਞ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਰਮਨਿषੇਵਿਣਾਮ੍ ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਦਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਨਿਤ੍ਯਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਤਥਾ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਨਿੱਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਸ਼ਯਨਾਦ੍ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਸਹਾਮ੍ਬਯਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਗृਹਾਦਭ੍ਯੁਦਿਤੇ ऽਰੁਣੇ
ਸਵੇਰੇ ਸੌਣ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਹਚਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ।