ਅਭਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਦਿਕਾਨਿ ਚ ਸਾਧਨੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਵਾਗ੍ਯਤਃ
ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨੂੰ ਸ਼ੁਧ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੋਲ ਰੋਕ ਕੇ ਖਾਏ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾष੍ਟਸ਼ਤਪੂਤੇਨ ਜਲੇਨ ਸ਼ੁਚਿਨਾ ਵ੍ਰਤੀ ਸ੍ਨਾਯਾਨ੍ਨਦੀਨਦੋਤ੍ਥੇਨ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਵਾਥ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਤਰ ਦੀ ਅਠ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁਧ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਏ, ਜਾਂ ਨਦੀ-ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਛਿੜਕਾਅ ਕਰੇ।
ਤਰ੍ਪਯੇਚ੍ਚ ਤਥਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜੁਹੁਯਾਚ੍ਚ ਸ਼ਿਵਾਨਲੇ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਾਥ ਘृਤੇਨ ਵਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਘੀ ਨਾਲ, ਤਰਪਣ ਤੇ ਹਵਨ ਕਰੇ।
ਇਤ੍ਥਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ੈਵੋ ਯਃ ਸਾਧਯਤਿ ਸਾਧਕਃ ਤਸ੍ਯੇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਂ ਨ ਕਿਂਚਿਦਪਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੈਵ ਸਾਧਕ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਵਸਤੂ ਦੁਸ਼ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਅਥਵਾ ऽਹਰਹਰ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਜਪੇਦੇਕਾਗ੍ਰਮਾਨਸਃ ਅਨਸ਼੍ਨਨ੍ਨੇਵ ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਵਿਨਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍
ਇੱਕ ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਹਰਾ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਮੰਤਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਇਹ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਇੱਥੇ ਗਿਆਨ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਾਧਨੇ ਵਿਨਿਯੋਗੇ ਚ ਨਿਤ੍ਯੇ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕੇ ਤਥਾ ਜਪੇਜ੍ਜਲੈਰ੍ਭਸ੍ਮਨਾ ਚ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਨਿੱਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੰਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਬਦ੍ਧਸ਼ਿਖਸ੍ਸੂਤ੍ਰੀ ਸਪਵਿਤ੍ਰਕਰਸ੍ਤਥਾ ਧृਤਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੀਂ ਜਪੇਤ੍
ਸੁੱਚਾ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਜਨੇਊ ਪਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਗੂਠੀ ਪਾ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਤੇ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥੈਵਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਕृਤਪਾਸ਼ੁਪਤਵ੍ਰਤਮ੍ ਆਚਾਰ੍ਯਤ੍ਵੇ ऽਭਿषਿਂਚੇਤ ਤਦ੍ਯੋਗਤ੍ਵੇਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ
ਫਿਰ, ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵ੍ਰਤ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਚਾਰਿਆ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਯੋਗ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ।
ਮਣ੍ਡਲਂ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਕृਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸ੍ਥਾਪਯਤ੍ਪਞ੍ਚਕਲਸ਼ਾਨ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍
ਮੰਡਲ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਬਣਾਕੇ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਘੜੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਿਂ ਪੁਰਤੋ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਘਟੇ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਃ ਸ਼ਾਂਤਿਮੁਤ੍ਤਰੇ ਮਧ੍ਯਤਃ ਪਰਾਮ੍
ਨਿਵ੍ਰਿੱਤੀ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਪੱਛਮੀ ਘੜੇ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਦੱਖਣ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ, ਤੇ ਪਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਦਿਕਂ ਤਤ੍ਰ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮੁਦ੍ਰਾਂ ਚ ਧੈਨਵੀਮ੍ ਅਭਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਘਟਾਨ੍ਹੁਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਾਂਤਂ ਚ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਉਥੇ ਰੱਖਿਆ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਧੈਨਵੀ ਮুদ্রਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਘੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮੰਤਰ ਜਪ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯ ਮਂਡਲੇ ਸ਼ਿष੍ਯਮਨੁष੍ਣੀषਂ ਚ ਦੇਸ਼ਿਕਃ ਤਰ੍ਪਣਾਦ੍ਯਂ ਤੁ ਮਂਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਾਵਸਾਨਕਮ੍
ਦੇਸ਼ਿਕਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਵੇ, ਸਿਰ ਨੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਰਸਮਾਂ ਤਰਪਣ ਆਦਿ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਕਰੇ।
ਤਤਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਚ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ ਅਭਿषੇਕਾਯ ਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਮਾਸਨਂ ਤ੍ਵਧਿਰੋਹਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਅਨੁਮਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਓ।
ਸਕਲੀਕृਤ੍ਯ ਤਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਲਾਪਞ੍ਚਕਰੂਪਿਣਮ੍ ਨ੍ਯਸ੍ਤਮਂਤ੍ਰਤਨੁਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਕਲਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਤਰ-ਤਨੁ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਕੁਂਭਾਦਿਘਟਾਨੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਵੈ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਮਧ੍ਯਮਾਨ੍ਤਾਚ੍ਛਿਵੇਨੈਵ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਤਮਭਿषੇਚਯਤ੍
ਫਿਰ, ਨਿਵ੍ਰਿੱਤੀ ਆਦਿ ਘੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ, ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਸ਼ਿਕਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ।
ਸ਼ਿਵਹਸ੍ਤਂ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯਾਥ ਸ਼ਿਸ਼ੋਃ ਸ਼ਿਰਸਿ ਦੇਸ਼ਿਕਃ ਸ਼ਿਵਭਾਵਸਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਿਵਾਚਾਰ੍ਯਂ ਤਮਾਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਹੱਥ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਦੇਸ਼ਿਕਾ ਉਹ ਹੱਥ ਸ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ-ਭਾਵ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ-ਅਚਾਰਿਆ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਲਂਕृਤ੍ਯ ਤਂ ਦੇਵਮਾਰਾਧ੍ਯ ਸ਼ਿਵਮਣ੍ਡਲੇ ਸ਼ਤਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਹੁਤ੍ਵਾ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤਿਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ ਤੇ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸੌ ਅਠ (੧੦੮) ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਭੁਵਿ ਦਂਡਵਤ੍ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਂਜਲਿਮਾਧਾਯ ਸ਼ਿਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯੇਦ੍ਗੁਰੁਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਦੇਸ਼ਿਕੋ.ਯਂ ਮਯਾ ਕृਤਃ ਅਨੁਗृਹ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵ ਦਿਵ੍ਯਾਜ੍ਞਾਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੇਸ਼ਿਕਾ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਦੇਵ, ਇਸ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਏਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯੇਣ ਸਹ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਾਗਮਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪੂਜਯੇਚ੍ਛਿਵਵਦ੍ਗੁਰੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ ਸਮੇਤ ਦੁਬਾਰਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਿਵ-ਅਗਮ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ।
ਪੁਨਃ ਸ਼ਿਵਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਪੁਸ੍ਤਕਮ੍ ਉਭਾਭ੍ਯਾਮਥ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਿष੍ਯਾਯ ਦੇਸ਼ਿਕਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਨੁਮਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਿਵ-ਗਿਆਨ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਸ ਤਾਮ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਮਾਧਾਯ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਸਨੋਪਰਿ ਅਧਿਰੋਪ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਭਿਵਂਦ੍ਯ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਅਸਨ 'ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਫਿਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਅਥ ਤਸ੍ਮੈ ਗੁਰੁਰ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਰਾਜੋਪਕਰਣਾਨ੍ਯਪਿ ਆਚਾਰ੍ਯਪਦਵੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਯਤੋ ऽਰ੍ਹਤਿ
ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਸੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੀ ਦੇਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਪਦਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਰਾਜ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਵੀ ਹੈ।
ਅਥਾਨੁਸ਼ਾਸਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵੈਰਾਚਰਿਤਂ ਯਥਾ ਯਥਾ ਚ ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਥਾ ਲੋਕੇषੁ ਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਵੇ।
ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਪਰਿਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ ਸਂਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਂ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਦੇਸ਼ਿਕਃ
ਗੁਰੂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਂਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਮਨਾਯਾਸਂ ਸ਼ੌਚਂ ਕ੍ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਦਯਾਂ ਤਥਾ ਅਸ੍ਪृਹਾਮਪ੍ਯਸੂਯਾਂ ਚ ਯਤ੍ਨੇਨ ਚ ਵਿਭਾਵਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸੌਖੇ ਨਾਲ ਸਫਾਈ, ਧੀਰਜ, ਦਇਆ, ਲੋਭ ਰਹਿਤਤਾ ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਰਹਿਤਤਾ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰੇ।
ਇਤ੍ਥਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਮੁਦ੍ਵਾਸ੍ਯ ਮਂਡਲਾਤ੍ ਸ਼ਿਵਕੁਂਭਾਨਲਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਸਦਸ੍ਯਾਨਪਿ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਮੰਡਲ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਕੁੰਭ, ਅੱਗ ਆਦਿ ਸਦੱਸਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਯੁਗਪਦ੍ਵਾਥ ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਨ੍ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸਗਣੋ ਗੁਰੁਃ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਵਯਂ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਯੋਗਸ੍ਯੋਪਦਿਸ਼੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੋਹਾਂ ਜਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਤਦਾਦਾਵੇਵ ਕਲਸ਼ਾਨ੍ਕਲ੍ਪਯੇਦਧ੍ਵਸ਼ੁਦ੍ਧਿਵਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਯਸਂਸ੍ਕਾਰਮਭਿषੇਕਂ ਵਿਨਾਖਿਲਮ੍
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਤਿਆਰ ਕਰੇ ਜਿਵੇਂ ਰਸਤੇ ਦੀ ਸਫਾਈ ਲਈ, ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸਾਰਾ ਕਰਮ ਕਰੇ।