ਨਾਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਕਰਣੀਯਨ੍ਤੁ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੋਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਾਧਨਮ੍ ਕृਤਨ੍ਤੁ ਤਦਿਹਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤਾਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ੁਭਦਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੰਤਰ ਸਾਧਨਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਪਰ ਜੇ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਭੇ ऽਹਨਿ ਸ਼ੁਭੇ ਦੇਸ਼ੇ ਕਾਲੇ ਵਾ ਦੋषਵਰ੍ਜਿਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਦਨ੍ਤਨਖਃ ਸ੍ਨਾਤਃ ਕृਤਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣਿਕਕ੍ਰਿਯਃ
ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ, ਸ਼ੁਧ ਥਾਂ ਤੇ, ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਸਮੇਂ, ਦੰਦ ਤੇ ਨਖ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ,
ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਯਥਾ ਲਬ੍ਧੈਰ੍ਗਂਧਮਾਲ੍ਯਵਿਭੂषਣੈਃ ਸੋष੍ਣੀषਃ ਸੋਤ੍ਤਰਾਸਂਗਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੁਕ੍ਲਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਮਿਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਹਾਰ-ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਪੱਗ ਤੇ ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ,
ਦੇਵਾਲਯੇ ਗृਹੇ ऽਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਵਾ ਸੁਮਨੋਹਰੇ ਸੁਖੇਨਾਭ੍ਯਸ੍ਤਪੂਰ੍ਵੇਣ ਤ੍ਵਾਸਨੇਨ ਕृਤਾਸਨਃ
ਦੇਵਾਲੇ, ਘਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੁਹਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਪਿਛਲੇ ਅਭਿਆਸ ਵਾਲੀ ਆਸਨ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ,
ਤਨੁਂ ਕृਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੈਵੀਂ ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਨਕੁਲੀਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸ਼ੈਵ ਰੀਤ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਨਕੁਲੀਸ਼ਵਰ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਪਾਯਸਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਮਪ੍ਯਾਰਾਧਨਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਤਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨੁਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਤਨ੍ਮੁਖਾਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਖੀਰ ਚੜਾ ਕੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲਵੇ।
ਕੋਟਿਵਾਰਂ ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਾ ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਾ ਜਪੇਚ੍ਛਿਵਮ੍ ਲਕ੍ਸ਼ਵਿਂਸ਼ਤਿਕਂ ਵਾਪਿ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਸ਼ਿਵ ਮੰਤਰ ਦੀ ਜਪ ਤੀਨ ਕਰੋੜ ਵਾਰੀ, ਜਾਂ ਅੱਧੀ, ਜਾਂ ਅੱਧੀ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਧੀ, ਜਾਂ ਦੋ ਲੱਖ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਲੱਖ, ਜਾਂ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਕਰੇ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਪਾਯਸਾਕ੍ਸ਼ਾਰਲਵਣੈਕਮਿਤਾਸ਼ਨਃ ਅਹਿਂਸਕਃ ਕ੍ਸ਼ਮੀ ਸ਼ਾਂਤੋ ਦਾਂਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ, ਲੂਣ ਤੇ ਖਾਰ ਨਾਲ ਮਾਪ ਕੇ ਖੀਰ ਖਾਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਹਿੰਸਾ, ਧੀਰਜ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਅਲਾਭੇ ਪਾਯਸਸ੍ਯਾਸ਼੍ਨਨ੍ਫਲਮੂਲਾਦਿਕਾਨਿ ਵਾ ਵਿਹਿਤਾਨਿ ਸ਼ਿਵੇਨੈਵ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਰੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਜੇ ਖੀਰ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਵਧੀਆ-ਵਧੀਆ ਕਰਕੇ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਚਰੁਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਥੋ ਸਕ੍ਤੁਕਣਾਨ੍ਯਾਵਕਮੇਵ ਚ ਸ਼ਾਕਂ ਪਯੋ ਦਧਿ ਘृਤਂ ਮੂਲਂ ਫਲਮਥੋਦਕਮ੍
ਉਹ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਚਬਾਉਣ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ, ਅਨਾਜ, ਜੌ, ਸਬਜ਼ੀ, ਦੂਧ, ਦਹੀਂ, ਘੀ, ਜੜ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਦਿਕਾਨਿ ਚ ਸਾਧਨੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਵਾਗ੍ਯਤਃ
ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨੂੰ ਸ਼ੁਧ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੋਲ ਰੋਕ ਕੇ ਖਾਏ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾष੍ਟਸ਼ਤਪੂਤੇਨ ਜਲੇਨ ਸ਼ੁਚਿਨਾ ਵ੍ਰਤੀ ਸ੍ਨਾਯਾਨ੍ਨਦੀਨਦੋਤ੍ਥੇਨ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਵਾਥ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਤਰ ਦੀ ਅਠ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁਧ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਏ, ਜਾਂ ਨਦੀ-ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਛਿੜਕਾਅ ਕਰੇ।
ਤਰ੍ਪਯੇਚ੍ਚ ਤਥਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜੁਹੁਯਾਚ੍ਚ ਸ਼ਿਵਾਨਲੇ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਾਥ ਘृਤੇਨ ਵਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਘੀ ਨਾਲ, ਤਰਪਣ ਤੇ ਹਵਨ ਕਰੇ।
ਇਤ੍ਥਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ੈਵੋ ਯਃ ਸਾਧਯਤਿ ਸਾਧਕਃ ਤਸ੍ਯੇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਂ ਨ ਕਿਂਚਿਦਪਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੈਵ ਸਾਧਕ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਵਸਤੂ ਦੁਸ਼ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਅਥਵਾ ऽਹਰਹਰ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਜਪੇਦੇਕਾਗ੍ਰਮਾਨਸਃ ਅਨਸ਼੍ਨਨ੍ਨੇਵ ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਵਿਨਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍
ਇੱਕ ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਹਰਾ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਮੰਤਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਇਹ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਇੱਥੇ ਗਿਆਨ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਾਧਨੇ ਵਿਨਿਯੋਗੇ ਚ ਨਿਤ੍ਯੇ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕੇ ਤਥਾ ਜਪੇਜ੍ਜਲੈਰ੍ਭਸ੍ਮਨਾ ਚ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਨਿੱਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੰਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਬਦ੍ਧਸ਼ਿਖਸ੍ਸੂਤ੍ਰੀ ਸਪਵਿਤ੍ਰਕਰਸ੍ਤਥਾ ਧृਤਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੀਂ ਜਪੇਤ੍
ਸੁੱਚਾ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਜਨੇਊ ਪਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਗੂਠੀ ਪਾ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਤੇ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥੈਵਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਕृਤਪਾਸ਼ੁਪਤਵ੍ਰਤਮ੍ ਆਚਾਰ੍ਯਤ੍ਵੇ ऽਭਿषਿਂਚੇਤ ਤਦ੍ਯੋਗਤ੍ਵੇਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ
ਫਿਰ, ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵ੍ਰਤ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਚਾਰਿਆ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਯੋਗ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ।
ਮਣ੍ਡਲਂ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਕृਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸ੍ਥਾਪਯਤ੍ਪਞ੍ਚਕਲਸ਼ਾਨ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍
ਮੰਡਲ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਬਣਾਕੇ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਘੜੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਿਂ ਪੁਰਤੋ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਘਟੇ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਃ ਸ਼ਾਂਤਿਮੁਤ੍ਤਰੇ ਮਧ੍ਯਤਃ ਪਰਾਮ੍
ਨਿਵ੍ਰਿੱਤੀ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਪੱਛਮੀ ਘੜੇ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਦੱਖਣ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ, ਤੇ ਪਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਦਿਕਂ ਤਤ੍ਰ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮੁਦ੍ਰਾਂ ਚ ਧੈਨਵੀਮ੍ ਅਭਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਘਟਾਨ੍ਹੁਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਾਂਤਂ ਚ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਉਥੇ ਰੱਖਿਆ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਧੈਨਵੀ ਮুদ্রਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਘੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮੰਤਰ ਜਪ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯ ਮਂਡਲੇ ਸ਼ਿष੍ਯਮਨੁष੍ਣੀषਂ ਚ ਦੇਸ਼ਿਕਃ ਤਰ੍ਪਣਾਦ੍ਯਂ ਤੁ ਮਂਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਾਵਸਾਨਕਮ੍
ਦੇਸ਼ਿਕਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਵੇ, ਸਿਰ ਨੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਰਸਮਾਂ ਤਰਪਣ ਆਦਿ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਕਰੇ।
ਤਤਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਚ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ ਅਭਿषੇਕਾਯ ਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਮਾਸਨਂ ਤ੍ਵਧਿਰੋਹਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਅਨੁਮਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਓ।
ਸਕਲੀਕृਤ੍ਯ ਤਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਲਾਪਞ੍ਚਕਰੂਪਿਣਮ੍ ਨ੍ਯਸ੍ਤਮਂਤ੍ਰਤਨੁਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਕਲਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਤਰ-ਤਨੁ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਕੁਂਭਾਦਿਘਟਾਨੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਵੈ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਮਧ੍ਯਮਾਨ੍ਤਾਚ੍ਛਿਵੇਨੈਵ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਤਮਭਿषੇਚਯਤ੍
ਫਿਰ, ਨਿਵ੍ਰਿੱਤੀ ਆਦਿ ਘੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ, ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਸ਼ਿਕਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ।
ਸ਼ਿਵਹਸ੍ਤਂ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯਾਥ ਸ਼ਿਸ਼ੋਃ ਸ਼ਿਰਸਿ ਦੇਸ਼ਿਕਃ ਸ਼ਿਵਭਾਵਸਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਿਵਾਚਾਰ੍ਯਂ ਤਮਾਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਹੱਥ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਦੇਸ਼ਿਕਾ ਉਹ ਹੱਥ ਸ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ-ਭਾਵ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ-ਅਚਾਰਿਆ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਲਂਕृਤ੍ਯ ਤਂ ਦੇਵਮਾਰਾਧ੍ਯ ਸ਼ਿਵਮਣ੍ਡਲੇ ਸ਼ਤਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਹੁਤ੍ਵਾ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤਿਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ ਤੇ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸੌ ਅਠ (੧੦੮) ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਭੁਵਿ ਦਂਡਵਤ੍ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਂਜਲਿਮਾਧਾਯ ਸ਼ਿਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯੇਦ੍ਗੁਰੁਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਦੇਸ਼ਿਕੋ.ਯਂ ਮਯਾ ਕृਤਃ ਅਨੁਗृਹ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵ ਦਿਵ੍ਯਾਜ੍ਞਾਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੇਸ਼ਿਕਾ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਦੇਵ, ਇਸ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।