ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਾਧਕਂ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ ਸਂਸ੍ਕਾਰਮਨ੍ਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਨੇ ਸੂਚਿਤਂ ਮਯਾ

ਹੁਣ ਮੈਂ 'ਸਾਧਕ' ਨਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਚੁਕਾ ਹਾਂ।

ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਮਂਡਲੇ ਦੇਵਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭੇ ਚ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ ਹੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿष੍ਯਮਨੁष੍ਣੀषਂ ਪ੍ਰਾਪਯੇਦ੍ਭੁਵਿ ਮਂਡਲੇ

ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਕਲਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਵੇ।

ਪੂਰ੍ਵਾਂਤਂ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਹੁਤ੍ਵਾਹੁਤਿਸ਼ਤਂ ਤਥਾ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕਲਸ਼ੈਰ੍ਦੇਸ਼ਿਕੋਤ੍ਤਮਃ

ਪੂਰਬ ਭਾਗ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਕੇ, ਸੌ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਦੇਸ਼ਕ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕਲਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਕਰੇ।

ਸਨ੍ਦੀਪ੍ਯ ਚ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵੋਦਿਤਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਅੱਗ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕ੍ਰਮ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇਵੇ।

ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯੋਪਦੇਸ਼ਾਂਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਤਰਸ਼ਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਪੁष੍ਪਾਮ੍ਬੁਨਾ ਸ਼ਿਸ਼ੋਃ ਪਾਣੌ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ਼ੈਵੀਂ ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍

ਉਥੇ, ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਅਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਿੱਖਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ-ਵਿਦਿਆ ਸੌਂਪੇ।

ਤਵੈਹਿਕਾਮੁष੍ਮਿਕਯੋਃ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਫਲਪ੍ਰਦਃ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ

ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਮਹਾਂ ਮੰਤਰ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲਾਭ ਤੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਇਤ੍ਯੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਲਬ੍ਧਾਨੁਜ੍ਞਃ ਸ਼ਿਵਾਦ੍ਗੁਰੁਃ ਸਾਧਨਂ ਸ਼ਿਵਯੋਗਂ ਚ ਸਾਧਕਾਯ ਸਮਾਦਿਸ਼ੇਤ੍

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ-ਯੋਗ ਦੀ ਰੀਤ ਤੇ ਸਾਧਨਾ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਸਂਦੇਸ਼ਂ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਮਂਤ੍ਰਸਾਧਕਃ ਪੁਰਤੋ ਵਿਨਿਯੋਗਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਾਧਨਮਾਚਰੇਤ੍

ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਸਾਧਕ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤਰ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਕਦਮ-ਕਦਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸਾਧਨਂ ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪੁਰਤਸ਼੍ਚਰਣੀਯਤ੍ਵਾਦ੍ਵਿਨਿਯੋਗਾਖ੍ਯਕਰ੍ਮਣਃ

ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰੀਤ 'ਪੁਰਸ਼ਚਰਣ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵਿਨਿਯੋਗ ਨਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਨਾਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਕਰਣੀਯਨ੍ਤੁ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੋਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਾਧਨਮ੍ ਕृਤਨ੍ਤੁ ਤਦਿਹਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤਾਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ੁਭਦਂ ਭਵੇਤ੍

ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੰਤਰ ਸਾਧਨਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਪਰ ਜੇ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ੁਭੇ ऽਹਨਿ ਸ਼ੁਭੇ ਦੇਸ਼ੇ ਕਾਲੇ ਵਾ ਦੋषਵਰ੍ਜਿਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਦਨ੍ਤਨਖਃ ਸ੍ਨਾਤਃ ਕृਤਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣਿਕਕ੍ਰਿਯਃ

ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ, ਸ਼ੁਧ ਥਾਂ ਤੇ, ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਸਮੇਂ, ਦੰਦ ਤੇ ਨਖ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ,

ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਯਥਾ ਲਬ੍ਧੈਰ੍ਗਂਧਮਾਲ੍ਯਵਿਭੂषਣੈਃ ਸੋष੍ਣੀषਃ ਸੋਤ੍ਤਰਾਸਂਗਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੁਕ੍ਲਸਮਾਹਿਤਃ

ਜੋ ਮਿਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਹਾਰ-ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਪੱਗ ਤੇ ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ,

ਦੇਵਾਲਯੇ ਗृਹੇ ऽਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਵਾ ਸੁਮਨੋਹਰੇ ਸੁਖੇਨਾਭ੍ਯਸ੍ਤਪੂਰ੍ਵੇਣ ਤ੍ਵਾਸਨੇਨ ਕृਤਾਸਨਃ

ਦੇਵਾਲੇ, ਘਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੁਹਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਪਿਛਲੇ ਅਭਿਆਸ ਵਾਲੀ ਆਸਨ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ,

ਤਨੁਂ ਕृਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੈਵੀਂ ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਨਕੁਲੀਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਸ਼ਿਵ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸ਼ੈਵ ਰੀਤ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਨਕੁਲੀਸ਼ਵਰ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਪਾਯਸਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਮਪ੍ਯਾਰਾਧਨਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਤਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨੁਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਤਨ੍ਮੁਖਾਤ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਖੀਰ ਚੜਾ ਕੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲਵੇ।

ਕੋਟਿਵਾਰਂ ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਾ ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਾ ਜਪੇਚ੍ਛਿਵਮ੍ ਲਕ੍ਸ਼ਵਿਂਸ਼ਤਿਕਂ ਵਾਪਿ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਮਥਾਪਿ ਵਾ

ਸ਼ਿਵ ਮੰਤਰ ਦੀ ਜਪ ਤੀਨ ਕਰੋੜ ਵਾਰੀ, ਜਾਂ ਅੱਧੀ, ਜਾਂ ਅੱਧੀ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਧੀ, ਜਾਂ ਦੋ ਲੱਖ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਲੱਖ, ਜਾਂ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਕਰੇ।

ਤਤਸ਼੍ਚ ਪਾਯਸਾਕ੍ਸ਼ਾਰਲਵਣੈਕਮਿਤਾਸ਼ਨਃ ਅਹਿਂਸਕਃ ਕ੍ਸ਼ਮੀ ਸ਼ਾਂਤੋ ਦਾਂਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍

ਫਿਰ, ਲੂਣ ਤੇ ਖਾਰ ਨਾਲ ਮਾਪ ਕੇ ਖੀਰ ਖਾਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਹਿੰਸਾ, ਧੀਰਜ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।

ਅਲਾਭੇ ਪਾਯਸਸ੍ਯਾਸ਼੍ਨਨ੍ਫਲਮੂਲਾਦਿਕਾਨਿ ਵਾ ਵਿਹਿਤਾਨਿ ਸ਼ਿਵੇਨੈਵ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਰੋਤ੍ਤਰਮ੍

ਜੇ ਖੀਰ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਵਧੀਆ-ਵਧੀਆ ਕਰਕੇ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਚਰੁਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਥੋ ਸਕ੍ਤੁਕਣਾਨ੍ਯਾਵਕਮੇਵ ਚ ਸ਼ਾਕਂ ਪਯੋ ਦਧਿ ਘृਤਂ ਮੂਲਂ ਫਲਮਥੋਦਕਮ੍

ਉਹ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਚਬਾਉਣ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ, ਅਨਾਜ, ਜੌ, ਸਬਜ਼ੀ, ਦੂਧ, ਦਹੀਂ, ਘੀ, ਜੜ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਅਭਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਦਿਕਾਨਿ ਚ ਸਾਧਨੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਵਾਗ੍ਯਤਃ

ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨੂੰ ਸ਼ੁਧ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੋਲ ਰੋਕ ਕੇ ਖਾਏ।

ਮਨ੍ਤ੍ਰਾष੍ਟਸ਼ਤਪੂਤੇਨ ਜਲੇਨ ਸ਼ੁਚਿਨਾ ਵ੍ਰਤੀ ਸ੍ਨਾਯਾਨ੍ਨਦੀਨਦੋਤ੍ਥੇਨ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਵਾਥ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ

ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਤਰ ਦੀ ਅਠ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁਧ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਏ, ਜਾਂ ਨਦੀ-ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਛਿੜਕਾਅ ਕਰੇ।

ਤਰ੍ਪਯੇਚ੍ਚ ਤਥਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜੁਹੁਯਾਚ੍ਚ ਸ਼ਿਵਾਨਲੇ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਾਥ ਘृਤੇਨ ਵਾ

ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਘੀ ਨਾਲ, ਤਰਪਣ ਤੇ ਹਵਨ ਕਰੇ।

ਇਤ੍ਥਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ੈਵੋ ਯਃ ਸਾਧਯਤਿ ਸਾਧਕਃ ਤਸ੍ਯੇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਂ ਨ ਕਿਂਚਿਦਪਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੈਵ ਸਾਧਕ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਵਸਤੂ ਦੁਸ਼ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।

ਅਥਵਾ ऽਹਰਹਰ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਜਪੇਦੇਕਾਗ੍ਰਮਾਨਸਃ ਅਨਸ਼੍ਨਨ੍ਨੇਵ ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਵਿਨਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍

ਇੱਕ ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਹਰਾ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਮੰਤਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ।

ਨ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਇਹ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ

ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਇੱਥੇ ਗਿਆਨ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਸਾਧਨੇ ਵਿਨਿਯੋਗੇ ਚ ਨਿਤ੍ਯੇ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕੇ ਤਥਾ ਜਪੇਜ੍ਜਲੈਰ੍ਭਸ੍ਮਨਾ ਚ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚ ਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਨਿੱਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੰਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਬਦ੍ਧਸ਼ਿਖਸ੍ਸੂਤ੍ਰੀ ਸਪਵਿਤ੍ਰਕਰਸ੍ਤਥਾ ਧृਤਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੀਂ ਜਪੇਤ੍

ਸੁੱਚਾ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਜਨੇਊ ਪਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਗੂਠੀ ਪਾ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਤੇ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਥੈਵਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਕृਤਪਾਸ਼ੁਪਤਵ੍ਰਤਮ੍ ਆਚਾਰ੍ਯਤ੍ਵੇ ऽਭਿषਿਂਚੇਤ ਤਦ੍ਯੋਗਤ੍ਵੇਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ

ਫਿਰ, ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵ੍ਰਤ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਚਾਰਿਆ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਯੋਗ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ।

ਮਣ੍ਡਲਂ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਕृਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸ੍ਥਾਪਯਤ੍ਪਞ੍ਚਕਲਸ਼ਾਨ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍

ਮੰਡਲ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਬਣਾਕੇ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਘੜੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।