ਆਸ਼ਾਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸਾਂਨਿਧ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਵਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼ਿਸ਼ੌ ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਿਵਤੇਜੋਮਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ਿਸ਼ੋਰਾਪਾਦਯੇਦ੍ਗੁਣਾਨ੍
ਗੁਰੂ, ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਦਾ-ਹਾਜਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪਤਾ ਦੀ ਅਰਜ ਕਰ ਕੇ, ਇਸ ਸ਼ਿਵ-ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗੁਣ ਸਿਖਾਏ।
ਅਣਿਮਾਦੀਨ੍ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦਾਹੁਤਿਤ੍ਰਯਮ੍ ਤਥੈਵ ਤੁ ਗੁਣਾਨੇਵ ਪੁਨਰਸ੍ਯੋਪਪਾਦਯੇਤ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਵੇ, ਕਹੇ, 'ਅਣਿਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ,' ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਣ ਸਿਖਾਏ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਤਾਂ ਤਥਾ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਬੋਧਂ ਚਾਦ੍ਯਨ੍ਤਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਅਲੁਪ੍ਤਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ੍ਵਾਤਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਮਨਂਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਸਰਵਜਨਤਾ, ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਸ਼ੁਰੂ-ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਗਿਆਨ, ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ, ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ, ਅਨੰਤਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹੀ ਦੇਵੇ।
ਤਤੋ ਦੇਵਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸਦ੍ਯਾਦਿਕਲਸ਼ੈਸ੍ਤੁ ਤਮ੍ ਅਭਿषਿਂਚੇਤ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਹृਦਿ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਮੁੱਖ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਲਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਅਥੋਪਵੇਸ਼੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ ਲਬ੍ਧਾਨੁਜ੍ਞਃ ਸ਼ਿਵਾਚ੍ਛੈਵੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮਸ੍ਮੈ ਸਮਾਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ-ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਏ।
ਓਂਕਾਰਪੂਰ੍ਵਿਕਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਪੁਟਾਨ੍ਤੁ ਨਮੋ ऽਂਤਗਾਮ੍ ਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਤਿਯੁਤਾਞ੍ਚੈਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਵਿਦ੍ਯਾਂ ਚ ਤਾਦृਸ਼ੀਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਓਮ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਅੰਤ 'ਨਮੋ' ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ-ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਏ।
ऋषਿਂ ਛਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਦੇਵਂ ਚ ਸ਼ਿਵਤਾਂ ਸ਼ਿਵਯੋਸ੍ਤਥਾ ਪੂਜਾਂ ਸਾਵਰਣਾਂ ਸ਼ਮ੍ਭੋਰਾਸਨਾਨਿ ਚ ਸਨ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਛੰਦ, ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਆਸਨ ਦੱਸੇ।
ਪੁਨਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਸਮਨੁष੍ਠਿਤਮ੍ ਸੁਕृਤਂ ਕੁਰੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਿਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯੇਚ੍ਛਿਵਮ੍
ਮੁੜ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੱਸੇ, 'ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ — ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰੋ।'
ਸਹਸ਼ਿष੍ਯੋ ਗੁਰੁਰ੍ਦੇਵਂ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਂਡਲੇ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਦ੍ਵਾਸਯੇਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਂਡਲਾਤ੍ਪਾਵਕਾਦਪਿ
ਗੁਰੂ, ਸ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਝੁਕ ਕੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਮੰਡਲ ਅਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੇ।
ਤਤਃ ਸਦਸਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਪੂਜਾਰ੍ਹਕਾਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਫਿਰ, ਸਭ ਸਭਾ-ਸਦੱਸ ਜੋ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਨਮਾਨ ਦੇਵੇ।
ਸੇਵ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰੇਣ ਸਦਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਹਰ੍ਤ੍ਵਿਜਃ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਯਦੀਚ੍ਛੇਚ੍ਛਿਵਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਭਾ-ਸਦੱਸ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੈਸियत ਅਨੁਸਾਰ ਸੇਵਾ ਕਰੇ; ਜੇਕਰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਕੰਜੂਸੀ ਨਾ ਕਰੇ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਾਧਕਂ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ ਸਂਸ੍ਕਾਰਮਨ੍ਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਨੇ ਸੂਚਿਤਂ ਮਯਾ
ਹੁਣ ਮੈਂ 'ਸਾਧਕ' ਨਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਚੁਕਾ ਹਾਂ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਮਂਡਲੇ ਦੇਵਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭੇ ਚ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ ਹੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿष੍ਯਮਨੁष੍ਣੀषਂ ਪ੍ਰਾਪਯੇਦ੍ਭੁਵਿ ਮਂਡਲੇ
ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਕਲਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਵੇ।
ਪੂਰ੍ਵਾਂਤਂ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਹੁਤ੍ਵਾਹੁਤਿਸ਼ਤਂ ਤਥਾ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕਲਸ਼ੈਰ੍ਦੇਸ਼ਿਕੋਤ੍ਤਮਃ
ਪੂਰਬ ਭਾਗ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਕੇ, ਸੌ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਦੇਸ਼ਕ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕਲਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਕਰੇ।
ਸਨ੍ਦੀਪ੍ਯ ਚ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵੋਦਿਤਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਅੱਗ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕ੍ਰਮ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇਵੇ।
ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯੋਪਦੇਸ਼ਾਂਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਤਰਸ਼ਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਪੁष੍ਪਾਮ੍ਬੁਨਾ ਸ਼ਿਸ਼ੋਃ ਪਾਣੌ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ਼ੈਵੀਂ ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਉਥੇ, ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਅਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਿੱਖਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ-ਵਿਦਿਆ ਸੌਂਪੇ।
ਤਵੈਹਿਕਾਮੁष੍ਮਿਕਯੋਃ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਫਲਪ੍ਰਦਃ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਮਹਾਂ ਮੰਤਰ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲਾਭ ਤੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਲਬ੍ਧਾਨੁਜ੍ਞਃ ਸ਼ਿਵਾਦ੍ਗੁਰੁਃ ਸਾਧਨਂ ਸ਼ਿਵਯੋਗਂ ਚ ਸਾਧਕਾਯ ਸਮਾਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ-ਯੋਗ ਦੀ ਰੀਤ ਤੇ ਸਾਧਨਾ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਸਂਦੇਸ਼ਂ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਮਂਤ੍ਰਸਾਧਕਃ ਪੁਰਤੋ ਵਿਨਿਯੋਗਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਾਧਨਮਾਚਰੇਤ੍
ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਸਾਧਕ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤਰ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਕਦਮ-ਕਦਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਾਧਨਂ ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪੁਰਤਸ਼੍ਚਰਣੀਯਤ੍ਵਾਦ੍ਵਿਨਿਯੋਗਾਖ੍ਯਕਰ੍ਮਣਃ
ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰੀਤ 'ਪੁਰਸ਼ਚਰਣ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵਿਨਿਯੋਗ ਨਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨਾਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਕਰਣੀਯਨ੍ਤੁ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੋਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਾਧਨਮ੍ ਕृਤਨ੍ਤੁ ਤਦਿਹਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤਾਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ੁਭਦਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੰਤਰ ਸਾਧਨਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਪਰ ਜੇ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਭੇ ऽਹਨਿ ਸ਼ੁਭੇ ਦੇਸ਼ੇ ਕਾਲੇ ਵਾ ਦੋषਵਰ੍ਜਿਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਦਨ੍ਤਨਖਃ ਸ੍ਨਾਤਃ ਕृਤਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣਿਕਕ੍ਰਿਯਃ
ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ, ਸ਼ੁਧ ਥਾਂ ਤੇ, ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਸਮੇਂ, ਦੰਦ ਤੇ ਨਖ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ,
ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਯਥਾ ਲਬ੍ਧੈਰ੍ਗਂਧਮਾਲ੍ਯਵਿਭੂषਣੈਃ ਸੋष੍ਣੀषਃ ਸੋਤ੍ਤਰਾਸਂਗਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੁਕ੍ਲਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਮਿਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਹਾਰ-ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਪੱਗ ਤੇ ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ,
ਦੇਵਾਲਯੇ ਗृਹੇ ऽਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਵਾ ਸੁਮਨੋਹਰੇ ਸੁਖੇਨਾਭ੍ਯਸ੍ਤਪੂਰ੍ਵੇਣ ਤ੍ਵਾਸਨੇਨ ਕृਤਾਸਨਃ
ਦੇਵਾਲੇ, ਘਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੁਹਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਪਿਛਲੇ ਅਭਿਆਸ ਵਾਲੀ ਆਸਨ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ,
ਤਨੁਂ ਕृਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੈਵੀਂ ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਨਕੁਲੀਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸ਼ੈਵ ਰੀਤ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਨਕੁਲੀਸ਼ਵਰ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਪਾਯਸਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਮਪ੍ਯਾਰਾਧਨਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਤਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨੁਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਤਨ੍ਮੁਖਾਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਖੀਰ ਚੜਾ ਕੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲਵੇ।
ਕੋਟਿਵਾਰਂ ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਾ ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਾ ਜਪੇਚ੍ਛਿਵਮ੍ ਲਕ੍ਸ਼ਵਿਂਸ਼ਤਿਕਂ ਵਾਪਿ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਸ਼ਿਵ ਮੰਤਰ ਦੀ ਜਪ ਤੀਨ ਕਰੋੜ ਵਾਰੀ, ਜਾਂ ਅੱਧੀ, ਜਾਂ ਅੱਧੀ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਧੀ, ਜਾਂ ਦੋ ਲੱਖ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਲੱਖ, ਜਾਂ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਕਰੇ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਪਾਯਸਾਕ੍ਸ਼ਾਰਲਵਣੈਕਮਿਤਾਸ਼ਨਃ ਅਹਿਂਸਕਃ ਕ੍ਸ਼ਮੀ ਸ਼ਾਂਤੋ ਦਾਂਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ, ਲੂਣ ਤੇ ਖਾਰ ਨਾਲ ਮਾਪ ਕੇ ਖੀਰ ਖਾਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਹਿੰਸਾ, ਧੀਰਜ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਅਲਾਭੇ ਪਾਯਸਸ੍ਯਾਸ਼੍ਨਨ੍ਫਲਮੂਲਾਦਿਕਾਨਿ ਵਾ ਵਿਹਿਤਾਨਿ ਸ਼ਿਵੇਨੈਵ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਰੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਜੇ ਖੀਰ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਵਧੀਆ-ਵਧੀਆ ਕਰਕੇ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਚਰੁਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਥੋ ਸਕ੍ਤੁਕਣਾਨ੍ਯਾਵਕਮੇਵ ਚ ਸ਼ਾਕਂ ਪਯੋ ਦਧਿ ਘृਤਂ ਮੂਲਂ ਫਲਮਥੋਦਕਮ੍
ਉਹ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਚਬਾਉਣ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ, ਅਨਾਜ, ਜੌ, ਸਬਜ਼ੀ, ਦੂਧ, ਦਹੀਂ, ਘੀ, ਜੜ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।