ਉਪਾਂਸ਼ੂਚ੍ਚਾਰਯੋਗੇਨ ਜੁਹੁਯਾਦਾਹੁਤਿਤ੍ਰਯਮ੍ ਪੁਨਸ੍ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵੈਕਲ੍ਯਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ
ਉਪਾਂਸ਼ੁ ਉਚਾਰਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ; ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਮੁੜ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਕਮੀ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ।
ਮਾਨਸੋਚ੍ਚਾਰਯੋਗੇਨ ਜੁਹੁਯਾਦਾਹੁਤਿਤ੍ਰਯਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਂਭੁਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਮਂਡਲਸ੍ਥਂ ਸਹਾਂਬਯਾ ਹੁਤ੍ਵਾਹੁਤਿਤ੍ਰਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਤ੍ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਰ੍ਗੁਰੁਃ
ਮਾਨਸ ਉਚਾਰਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ; ਉਥੇ, ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਅੰਬਾ ਸਮੇਤ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ, ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੇ।
ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰਸ੍ਯ षਡਧ੍ਵਨਃ ਕृਤਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਂ ਧਾਮ ਗਮਯੈਨਂ ਤਵਾਵ੍ਯਯਮ੍
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਛੇ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰਵੋਚ, ਅਟੱਲ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਓ।
ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਦੇਵਾਯ ਨਾਡੀਸਂਧਾਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਪੂਰ੍ਣਾਂਤਂ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਭੂਤਾਨਿ ਸ਼ੋਧਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੁਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਨਾਡੀਆਂ ਦੀ ਸੀਲਿੰਗ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਰਾਸ੍ਥਿਰੇ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯੈ ਸ਼ੀਤੋष੍ਣੇ ਚ ਤਤਃ ਪਦੇ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤ੍ਯੈਕਤਾਕਾਰੇ ਭੂਤਸ਼ੋਧਨਕਰ੍ਮਣਿ
ਥਿਰ ਤੇ ਅਥਿਰ, ਠੰਢ ਤੇ ਗਰਮੀ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਕਤਾ ਤੇ ਸਰਬਵਿਆਪੀਤਾ ਨੂੰ ਭੂਤ-ਸ਼ੁਧੀ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੂਤਾਨਾਂ ਗ੍ਰਂਥਿਵਿਚ੍ਛੇਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਾਧਿਪੈਃ ਭੂਤਾਨਿ ਸ੍ਥਿਤਯੋਗੇਨ ਯੋ ਜਪੇਤ੍ਪਰਮੇ ਸ਼ਿਵੇ
ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਗੰਠਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਪਰਮ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਧ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੋਧ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤਨੁਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਲਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਧਾਕਣੈਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਧ੍ਵਮਯਂ ਵਪੁਃ
ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁਧ ਕਰਕੇ, ਸਾੜ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਦੌ ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਤੀਤਾਂ ਤੁ ਵ੍ਯਾਪਿਕਾਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਵਨਃ ਕਲਾਮ੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਮੇਵ ਸ਼ਿਸ਼ੋਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਨ੍ਯਸੇਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਮੁਖੇ ਤਥਾ
ਉਥੇ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਰਬਵਿਆਪੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ, ਸ਼ਾਂਤੀ-ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਗਲਾਦਿਨਾਭ੍ਯਂਤਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਤਦਧਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਜਾਨ੍ਵਂਤਂ ਤਦਧੋ ਨ੍ਯਸ੍ਯੇਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਿਂ ਚਾਨੁਚਿਂਤਯੇਤ੍
ਉਹ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਅੰਦਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਟਿਕਾਏ, ਫਿਰ ਗੁੱਡਿਆਂ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰੇ।
ਸ੍ਵਬੀਜੈਸ੍ਸੂਤ੍ਰਮਂਤ੍ਰਂ ਚ ਨ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਗੈਸ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਂ ਹृਦਯਾਂਭੋਜੇ ਦੇਵਮਾਵਾਹ੍ਯ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਅੱਖਰਾਂ ਅਤੇ ਸੂਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਸਹੀ ਹਥ-ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਟਿਕਾਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਆਸ਼ਾਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸਾਂਨਿਧ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਵਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼ਿਸ਼ੌ ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਿਵਤੇਜੋਮਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ਿਸ਼ੋਰਾਪਾਦਯੇਦ੍ਗੁਣਾਨ੍
ਗੁਰੂ, ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਦਾ-ਹਾਜਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪਤਾ ਦੀ ਅਰਜ ਕਰ ਕੇ, ਇਸ ਸ਼ਿਵ-ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗੁਣ ਸਿਖਾਏ।
ਅਣਿਮਾਦੀਨ੍ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦਾਹੁਤਿਤ੍ਰਯਮ੍ ਤਥੈਵ ਤੁ ਗੁਣਾਨੇਵ ਪੁਨਰਸ੍ਯੋਪਪਾਦਯੇਤ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਵੇ, ਕਹੇ, 'ਅਣਿਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ,' ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਣ ਸਿਖਾਏ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਤਾਂ ਤਥਾ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਬੋਧਂ ਚਾਦ੍ਯਨ੍ਤਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਅਲੁਪ੍ਤਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ੍ਵਾਤਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਮਨਂਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਸਰਵਜਨਤਾ, ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਸ਼ੁਰੂ-ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਗਿਆਨ, ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ, ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ, ਅਨੰਤਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹੀ ਦੇਵੇ।
ਤਤੋ ਦੇਵਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸਦ੍ਯਾਦਿਕਲਸ਼ੈਸ੍ਤੁ ਤਮ੍ ਅਭਿषਿਂਚੇਤ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਹृਦਿ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਮੁੱਖ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਲਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਅਥੋਪਵੇਸ਼੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ ਲਬ੍ਧਾਨੁਜ੍ਞਃ ਸ਼ਿਵਾਚ੍ਛੈਵੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮਸ੍ਮੈ ਸਮਾਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ-ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਏ।
ਓਂਕਾਰਪੂਰ੍ਵਿਕਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਪੁਟਾਨ੍ਤੁ ਨਮੋ ऽਂਤਗਾਮ੍ ਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਤਿਯੁਤਾਞ੍ਚੈਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਵਿਦ੍ਯਾਂ ਚ ਤਾਦृਸ਼ੀਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਓਮ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਅੰਤ 'ਨਮੋ' ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ-ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਏ।
ऋषਿਂ ਛਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਦੇਵਂ ਚ ਸ਼ਿਵਤਾਂ ਸ਼ਿਵਯੋਸ੍ਤਥਾ ਪੂਜਾਂ ਸਾਵਰਣਾਂ ਸ਼ਮ੍ਭੋਰਾਸਨਾਨਿ ਚ ਸਨ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਛੰਦ, ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਆਸਨ ਦੱਸੇ।
ਪੁਨਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਸਮਨੁष੍ਠਿਤਮ੍ ਸੁਕृਤਂ ਕੁਰੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਿਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯੇਚ੍ਛਿਵਮ੍
ਮੁੜ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੱਸੇ, 'ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ — ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰੋ।'
ਸਹਸ਼ਿष੍ਯੋ ਗੁਰੁਰ੍ਦੇਵਂ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਂਡਲੇ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਦ੍ਵਾਸਯੇਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਂਡਲਾਤ੍ਪਾਵਕਾਦਪਿ
ਗੁਰੂ, ਸ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਝੁਕ ਕੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਮੰਡਲ ਅਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੇ।
ਤਤਃ ਸਦਸਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਪੂਜਾਰ੍ਹਕਾਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਫਿਰ, ਸਭ ਸਭਾ-ਸਦੱਸ ਜੋ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਨਮਾਨ ਦੇਵੇ।
ਸੇਵ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰੇਣ ਸਦਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਹਰ੍ਤ੍ਵਿਜਃ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਯਦੀਚ੍ਛੇਚ੍ਛਿਵਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਭਾ-ਸਦੱਸ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੈਸियत ਅਨੁਸਾਰ ਸੇਵਾ ਕਰੇ; ਜੇਕਰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਕੰਜੂਸੀ ਨਾ ਕਰੇ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਾਧਕਂ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ ਸਂਸ੍ਕਾਰਮਨ੍ਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਨੇ ਸੂਚਿਤਂ ਮਯਾ
ਹੁਣ ਮੈਂ 'ਸਾਧਕ' ਨਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਚੁਕਾ ਹਾਂ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਮਂਡਲੇ ਦੇਵਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭੇ ਚ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ ਹੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿष੍ਯਮਨੁष੍ਣੀषਂ ਪ੍ਰਾਪਯੇਦ੍ਭੁਵਿ ਮਂਡਲੇ
ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਕਲਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਵੇ।
ਪੂਰ੍ਵਾਂਤਂ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਹੁਤ੍ਵਾਹੁਤਿਸ਼ਤਂ ਤਥਾ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕਲਸ਼ੈਰ੍ਦੇਸ਼ਿਕੋਤ੍ਤਮਃ
ਪੂਰਬ ਭਾਗ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਕੇ, ਸੌ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਦੇਸ਼ਕ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕਲਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਕਰੇ।
ਸਨ੍ਦੀਪ੍ਯ ਚ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵੋਦਿਤਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਅੱਗ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕ੍ਰਮ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇਵੇ।
ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯੋਪਦੇਸ਼ਾਂਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਤਰਸ਼ਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਪੁष੍ਪਾਮ੍ਬੁਨਾ ਸ਼ਿਸ਼ੋਃ ਪਾਣੌ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ਼ੈਵੀਂ ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਉਥੇ, ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਅਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਿੱਖਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ-ਵਿਦਿਆ ਸੌਂਪੇ।
ਤਵੈਹਿਕਾਮੁष੍ਮਿਕਯੋਃ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਫਲਪ੍ਰਦਃ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਮਹਾਂ ਮੰਤਰ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲਾਭ ਤੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਲਬ੍ਧਾਨੁਜ੍ਞਃ ਸ਼ਿਵਾਦ੍ਗੁਰੁਃ ਸਾਧਨਂ ਸ਼ਿਵਯੋਗਂ ਚ ਸਾਧਕਾਯ ਸਮਾਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ-ਯੋਗ ਦੀ ਰੀਤ ਤੇ ਸਾਧਨਾ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਸਂਦੇਸ਼ਂ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਮਂਤ੍ਰਸਾਧਕਃ ਪੁਰਤੋ ਵਿਨਿਯੋਗਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਾਧਨਮਾਚਰੇਤ੍
ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਸਾਧਕ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤਰ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਕਦਮ-ਕਦਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਾਧਨਂ ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪੁਰਤਸ਼੍ਚਰਣੀਯਤ੍ਵਾਦ੍ਵਿਨਿਯੋਗਾਖ੍ਯਕਰ੍ਮਣਃ
ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰੀਤ 'ਪੁਰਸ਼ਚਰਣ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵਿਨਿਯੋਗ ਨਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।