ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨੋ ਵ੍ਯਾਪਿਕਾਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ਵਾਗੀਸ਼ਾਂ ਚ ਵਿਚਿਂਤਯੇਤ੍ ਨਭੋਮਂਡਲਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਪੂਰ੍ਣਾਂਤਂ ਚਾਪਿ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸਰਬਵਿਆਪੀ ਸੁਰਤ ਅਤੇ ਵਾਗੀਸ਼ਾ ਦੀ ਸਰਬਵਿਆਪੀਤਾ ਨੂੰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਤੇ ਨਿਰਭਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੇषਵਿਧਾਨੇਨ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਸਮਾਦਿਸ਼ੇਦਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਂਭੋਰਮਿਤਕਰ੍ਮਣਃ
ਬਾਕੀ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਅਸੀਮ ਆਗਿਆ ਸਿਖਲਾਈਏ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਚ ਵਾਗੀਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਉਥੇ ਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਵਾਗੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਸ਼ਿਵੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ ਵਿਲਯਂ ਸ਼ਾਂਤ੍ਯਤੀਤਾਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ऽਥ ਚਿਂਤਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਣ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
षਡਧ੍ਵਨਃ ਪਰੇ ਪਾਰੇ ਸਰ੍ਵਾਧ੍ਵਵ੍ਯਾਪਿਨੀ ਪਰਾਮ੍ ਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਸ਼ੈਵੀਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਞ੍ਚ ਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍
ਛੇ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਬਵਿਆਪੀ, ਪਰੇ ਤੇ ਪਾਰ, ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਸ਼ੈਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦਗ੍ਰੇ ਸ਼ਿष੍ਯਮਾਨੀਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਨਿਰ੍ਮਲਮ੍ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਕਰ੍ਤਰੀਂ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਛਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਮਾਰ੍ਗਤਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਿਆ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਫ਼ੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਫ਼, ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੈਂਚੀ ਨੂੰ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਖਾਚ੍ਛੇਦਂ ਸਹ ਸੂਤ੍ਰੇਣ ਦੇਸ਼ਿਕਃ ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਗੋਮਯੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਾਗ੍ਨੌ ਜੁਹੁਯਾਚ੍ਛਿਖਾਮ੍
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਧਾਗੇ ਸਮੇਤ ਕੱਟੇ; ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਮਯ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ-ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੋਟੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ।
ਵੌषਡਂਤੇਨ ਮੂਲੇਨ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਕਰ੍ਤਰੀਮ੍ ਹਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯ ਚੈਤਨ੍ਯਂ ਤਦ੍ਦੇਹੇ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਵੌਟ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਕੈਂਚੀ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤਂ ਸਮਾਚਾਂਤਂ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍ ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯ ਮਂਡਲਾਭ੍ਯਾਸਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਦਂਡਵਤ੍
ਫਿਰ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਸੁਭਾਗਤਾ ਲਈ ਕਿਰਿਆ ਕਰਕੇ, ਮੁੰਡਾ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਪੂਜਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕ੍ਰਿਯਾਵੈਕਲ੍ਯਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ ਵਾਚਕੇਨੈਵ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਜੁਹੁਯਾਦਾਹੁਤਿਤ੍ਰਯਮ੍
ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਕਰਮ ਦੀ ਕਮੀ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ, ਵਾਚਕ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਪਾਂਸ਼ੂਚ੍ਚਾਰਯੋਗੇਨ ਜੁਹੁਯਾਦਾਹੁਤਿਤ੍ਰਯਮ੍ ਪੁਨਸ੍ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵੈਕਲ੍ਯਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ
ਉਪਾਂਸ਼ੁ ਉਚਾਰਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ; ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਮੁੜ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਕਮੀ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ।
ਮਾਨਸੋਚ੍ਚਾਰਯੋਗੇਨ ਜੁਹੁਯਾਦਾਹੁਤਿਤ੍ਰਯਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਂਭੁਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਮਂਡਲਸ੍ਥਂ ਸਹਾਂਬਯਾ ਹੁਤ੍ਵਾਹੁਤਿਤ੍ਰਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਤ੍ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਰ੍ਗੁਰੁਃ
ਮਾਨਸ ਉਚਾਰਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ; ਉਥੇ, ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਅੰਬਾ ਸਮੇਤ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ, ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੇ।
ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰਸ੍ਯ षਡਧ੍ਵਨਃ ਕृਤਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਂ ਧਾਮ ਗਮਯੈਨਂ ਤਵਾਵ੍ਯਯਮ੍
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਛੇ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰਵੋਚ, ਅਟੱਲ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਓ।
ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਦੇਵਾਯ ਨਾਡੀਸਂਧਾਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਪੂਰ੍ਣਾਂਤਂ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਭੂਤਾਨਿ ਸ਼ੋਧਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੁਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਨਾਡੀਆਂ ਦੀ ਸੀਲਿੰਗ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਰਾਸ੍ਥਿਰੇ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯੈ ਸ਼ੀਤੋष੍ਣੇ ਚ ਤਤਃ ਪਦੇ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤ੍ਯੈਕਤਾਕਾਰੇ ਭੂਤਸ਼ੋਧਨਕਰ੍ਮਣਿ
ਥਿਰ ਤੇ ਅਥਿਰ, ਠੰਢ ਤੇ ਗਰਮੀ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਕਤਾ ਤੇ ਸਰਬਵਿਆਪੀਤਾ ਨੂੰ ਭੂਤ-ਸ਼ੁਧੀ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੂਤਾਨਾਂ ਗ੍ਰਂਥਿਵਿਚ੍ਛੇਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਾਧਿਪੈਃ ਭੂਤਾਨਿ ਸ੍ਥਿਤਯੋਗੇਨ ਯੋ ਜਪੇਤ੍ਪਰਮੇ ਸ਼ਿਵੇ
ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਗੰਠਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਪਰਮ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਧ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੋਧ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤਨੁਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਲਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਧਾਕਣੈਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਧ੍ਵਮਯਂ ਵਪੁਃ
ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁਧ ਕਰਕੇ, ਸਾੜ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਦੌ ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਤੀਤਾਂ ਤੁ ਵ੍ਯਾਪਿਕਾਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਵਨਃ ਕਲਾਮ੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਮੇਵ ਸ਼ਿਸ਼ੋਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਨ੍ਯਸੇਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਮੁਖੇ ਤਥਾ
ਉਥੇ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਰਬਵਿਆਪੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ, ਸ਼ਾਂਤੀ-ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਗਲਾਦਿਨਾਭ੍ਯਂਤਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਤਦਧਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਜਾਨ੍ਵਂਤਂ ਤਦਧੋ ਨ੍ਯਸ੍ਯੇਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਿਂ ਚਾਨੁਚਿਂਤਯੇਤ੍
ਉਹ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਅੰਦਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਟਿਕਾਏ, ਫਿਰ ਗੁੱਡਿਆਂ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰੇ।
ਸ੍ਵਬੀਜੈਸ੍ਸੂਤ੍ਰਮਂਤ੍ਰਂ ਚ ਨ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਗੈਸ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਂ ਹृਦਯਾਂਭੋਜੇ ਦੇਵਮਾਵਾਹ੍ਯ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਅੱਖਰਾਂ ਅਤੇ ਸੂਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਸਹੀ ਹਥ-ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਟਿਕਾਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਆਸ਼ਾਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸਾਂਨਿਧ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਵਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼ਿਸ਼ੌ ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਿਵਤੇਜੋਮਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ਿਸ਼ੋਰਾਪਾਦਯੇਦ੍ਗੁਣਾਨ੍
ਗੁਰੂ, ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਦਾ-ਹਾਜਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪਤਾ ਦੀ ਅਰਜ ਕਰ ਕੇ, ਇਸ ਸ਼ਿਵ-ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗੁਣ ਸਿਖਾਏ।
ਅਣਿਮਾਦੀਨ੍ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦਾਹੁਤਿਤ੍ਰਯਮ੍ ਤਥੈਵ ਤੁ ਗੁਣਾਨੇਵ ਪੁਨਰਸ੍ਯੋਪਪਾਦਯੇਤ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਵੇ, ਕਹੇ, 'ਅਣਿਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ,' ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਣ ਸਿਖਾਏ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਤਾਂ ਤਥਾ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਬੋਧਂ ਚਾਦ੍ਯਨ੍ਤਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਅਲੁਪ੍ਤਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ੍ਵਾਤਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਮਨਂਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਸਰਵਜਨਤਾ, ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਸ਼ੁਰੂ-ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਗਿਆਨ, ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ, ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ, ਅਨੰਤਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹੀ ਦੇਵੇ।
ਤਤੋ ਦੇਵਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸਦ੍ਯਾਦਿਕਲਸ਼ੈਸ੍ਤੁ ਤਮ੍ ਅਭਿषਿਂਚੇਤ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਹृਦਿ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਮੁੱਖ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਲਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਅਥੋਪਵੇਸ਼੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ ਲਬ੍ਧਾਨੁਜ੍ਞਃ ਸ਼ਿਵਾਚ੍ਛੈਵੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮਸ੍ਮੈ ਸਮਾਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ-ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਏ।
ਓਂਕਾਰਪੂਰ੍ਵਿਕਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਪੁਟਾਨ੍ਤੁ ਨਮੋ ऽਂਤਗਾਮ੍ ਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਤਿਯੁਤਾਞ੍ਚੈਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਵਿਦ੍ਯਾਂ ਚ ਤਾਦृਸ਼ੀਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਓਮ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਅੰਤ 'ਨਮੋ' ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ-ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਏ।
ऋषਿਂ ਛਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਦੇਵਂ ਚ ਸ਼ਿਵਤਾਂ ਸ਼ਿਵਯੋਸ੍ਤਥਾ ਪੂਜਾਂ ਸਾਵਰਣਾਂ ਸ਼ਮ੍ਭੋਰਾਸਨਾਨਿ ਚ ਸਨ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਛੰਦ, ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਆਸਨ ਦੱਸੇ।
ਪੁਨਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਸਮਨੁष੍ਠਿਤਮ੍ ਸੁਕृਤਂ ਕੁਰੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਿਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯੇਚ੍ਛਿਵਮ੍
ਮੁੜ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੱਸੇ, 'ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ — ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰੋ।'
ਸਹਸ਼ਿष੍ਯੋ ਗੁਰੁਰ੍ਦੇਵਂ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਂਡਲੇ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਦ੍ਵਾਸਯੇਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਂਡਲਾਤ੍ਪਾਵਕਾਦਪਿ
ਗੁਰੂ, ਸ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਝੁਕ ਕੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਮੰਡਲ ਅਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੇ।
ਤਤਃ ਸਦਸਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਪੂਜਾਰ੍ਹਕਾਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਫਿਰ, ਸਭ ਸਭਾ-ਸਦੱਸ ਜੋ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਨਮਾਨ ਦੇਵੇ।