ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਥ ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਯਾ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਸ਼ਿਵਾਗ੍ਨਿਗੁਰੁਸਨ੍ਨਿਧੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯੈਵਮਭਿਸਂਧਾਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਵਾਕ੍ਯਮੁਦੀਰਯੇਤ੍

ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਨੇ ਸ਼ਿਵ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਦীক্ষਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਣਪਰਿਤ੍ਯਾਗਸ਼੍ਛੇਦਨਂ ਸ਼ਿਰਸੋ ऽਪਿ ਵਾ ਨ ਤ੍ਵਨਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਭੁਂਜੀਯ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍

ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਜਾਂ ਸਿਰ ਵੱਢਵਾ ਲੈਣਾ ਵੀ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਰ ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।

ਸ ਏਵ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨਿਯਤੋ ਯਾਵਨ੍ਮੋਹਵਿਪਰ੍ਯਯਃ ਤਾਵਦਾਰਾਧਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਤਨ੍ਨਿष੍ਠਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਯਣਃ

ਉਹੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਦ ਤਕ ਮੋਹ ਤੇ ਭੁੱਲ ਚਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਤਕ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਸਮਰਪਣ ਰੱਖੇ।

ਤਤਃ ਸ ਸਮਯੋ ਨਾਮ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਲਬ੍ਧਾਧਿਕਾਰੋ ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਪਾਲਕਸ੍ਤਦ੍ਵਸ਼ੋ ਭਵੇਤ੍

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਿਵ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ 'ਸਮਯ' ਅਵਸਥਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਅਤਃ ਪਰਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਕਰੋ ਭਸ੍ਮਾਦਾਯ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਤਃ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਿष੍ਯਾਯ ਮੂਲੇਨ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਚਾਭਿਮਂਤ੍ਰਿਤਮ੍

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੱਥ ਨੀਵਾਂ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਭਸਮ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਨੂੰ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਦੇਵੇ।

ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਵਾਪਿ ਦੇਵਸ੍ਯ ਗੂਢਦੇਹਮਥਾਪਿ ਵਾ ਪੂਜਾਹੋਮਜਪਧ੍ਯਾਨਸਾਧਨਾਨਿ ਚ ਸਂਭਵੇ

ਜੇ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਜਾਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ, ਅਤੇ ਪੂਜਾ, ਹੋਮ, ਜਪ, ਧਿਆਨ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਸਧਨਾਵਾਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ।

ਸੋਪਿ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਸ਼ਿਵਾਚਾਰ੍ਯਾਲ੍ਲਬ੍ਧਾਨਿ ਬਹੁਮਾਨਤਃ ਆਦਦੀਤਾਜ੍ਞਯਾ ਤਸ੍ਯ ਦੇਸ਼ਿਕਸ੍ਯ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ

ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ, ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸ਼ਿਵ ਆਚਾਰਯ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।

ਆਚਾਰ੍ਯਾਦਾਪ੍ਤਮਖਿਲਂ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਾਧਾਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਰਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਪੂਜਯੇਚ੍ਛਂਭੁਂ ਮਠੇ ਵਾ ਗृਹ ਏਵਵਾ

ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮਠ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਰੇ।

ਅਤਃ ਪਰਂ ਸ਼ਿਵਾਚਾਰਮਾਦਿਸ਼ੇਦਸ੍ਯ ਦੇਸ਼ਿਕਃ ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਨੁਸਾਰੇਣ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਯਾਸ਼੍ਚਾਨੁਸਾਰਤਃ

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੁਰੂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਸਿਖਾਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਸਮਝ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ।

ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਸਮਾਜ੍ਞਾਤਂ ਯਚ੍ਚੈਵਾਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਸ਼ਿਵਾਚਾਰ੍ਯੇਣ ਸਮਯੇ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਹੇਤ੍

ਸ਼ਿਵ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਸਮਯ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਜੋ ਸਮਝਾਇਆ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੋ ਵੀ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵਾਗਮਸ੍ਯ ਗ੍ਰਹਣਂ ਵਾਚਨਂ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਤਥਾ ਦੇਸ਼ਿਕਦੇਸ਼ਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਤੋ ਨ ਚਾਨ੍ਯਤਃ

ਸ਼ਿਵ ਆਗਮ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਉਚਾਰਣ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।

ਇਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸਂਸ੍ਕਾਰਃ ਸਮਯਾਹ੍ਵਯਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛਿਵਪੁਰਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਨृਣਾਂ ਪਰਮਸਾਧਨਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ 'ਸਮਯ' ਨਾਮਕ ਸੰਸਕਾਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਿਵ ਪੁਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਸਾਧਨ ਹੈ।

ਅਤਃ ਪਰਂ ਸਮਾਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯ ਯੋਗ੍ਯਤਾਮ੍ षਡਧ੍ਵਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸਰ੍ਵਬਂਧਵਿਮੁਕ੍ਤਯੇ

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੁਰੂ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਛੇ ਪਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ।

ਕਲਾਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਭੁਵਨਂ ਵਰ੍ਣਂ ਪਦਮਤਃ ਪਰਮ੍ ਮਂਤ੍ਰਸ਼੍ਚੇਤਿ ਸਮਾਸੇਨ षਡਧ੍ਵਾ ਪਰਿਪਠ੍ਯਤੇ

ਕਲਾ, ਤੱਤ, ਭੁਵਨ, ਵਰਣ, ਪਦ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ — ਇਹ ਛੇ ਪਥਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਨਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਦ੍ਯਾਃ ਕਲਾਃ ਪਞ੍ਚ ਕਲਾਧ੍ਵਾ ਕਥ੍ਯਤੇ ਬੁਧੈਃ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾਃ ਕਲਾਭਿਰਿਤਰੇ ਤ੍ਵਧ੍ਵਾਨਃ ਪਞ੍ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਃ

ਨਿਵ੍ਰਿੱਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਜ ਕਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਲਾ ਪਥ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਪੰਜ ਪਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਰ ਇੱਕ ਵਿਚ ਪੰਜ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹਨ।

ਸ਼ਿਵਤਤ੍ਤ੍ਵਾਦਿਭੂਮ੍ਯਂਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਧ੍ਵਾ ਸਮੁਦਾਹृਤਃ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਸਂਖ੍ਯਯੋਪੇਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸ਼ੁਦ੍ਧੋਭਯਾਤ੍ਮਕਃ

ਤੱਤ ਪਥ ਸ਼ਿਵ ਤੱਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਭੂਮਿ ਤਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਛਬੀਹ ਤੱਤ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਆਧਾਰਾਦ੍ਯੁਨ੍ਮਨਾਂਤਸ਼੍ਚ ਭੁਵਨਾਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ ਵਿਨਾ ਭੇਦੋਪਭੇਦਾਭ੍ਯਾਂ षष੍ਟਿਸਂਖ੍ਯਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ

ਭੁਵਨ ਪਥ ਆਧਾਰ ਤੋਂ ਉਨਮੱਤ ਅਵਸਥਾ ਤਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਠ ਭੁਵਨ ਹਨ, ਵਿਭਾਜਨ ਅਤੇ ਉਪਵਿਭਾਜਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ।

ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਰੁਦ੍ਰਰੂਪਾਸ੍ਤੁ ਵਰ੍ਣਾ ਵਰ੍ਣਾਧ੍ਵਸਂਜ੍ਞਿਤਾਃ ਅਨੇਕਭੇਦਸਂਪਨ੍ਨਃ ਪਦਾਧ੍ਵਾ ਸਮੁਦਾਹृਤਃ

ਪੰਜਾਹ ਰੂਦਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਅੱਖਰ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਿੰਨ ਭਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵੋਪਮਂਤ੍ਰੈਰ੍ਮਂਤ੍ਰਾਧ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਃ ਪਰਮਵਿਦ੍ਯਯਾ ਯਥਾ ਸ਼ਿਵੋ ਨ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇषੁ ਗਣ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਨਾਯਕਃ

ਸਾਰੇ ਉੱਚ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ।

ਮਂਤ੍ਰਾਧ੍ਵਨਿ ਨ ਗਣ੍ਯੇਤ ਤਥਾਸੌ ਮਂਤ੍ਰਨਾਯਕਃ ਕਲਾਧ੍ਵਨੋ ਵ੍ਯਾਪਕਤ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯਤ੍ਵਂ ਚੇਤਰਾਧ੍ਵਨਾਮ੍

ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਹੀਂ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਕਲਾ ਦੇ ਰਾਹ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਵਿਆਪਿਤ ਹੋਣਾ ਹੈ।

ਨ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਯਸ੍ਯ ਨੈਵਾਰ੍ਹਤ੍ਯਧ੍ਵਸ਼ੋਧਨਮ੍ षਡ੍ਵਿਧਸ੍ਯਾਧ੍ਵਨੋ ਰੂਪਂ ਨ ਯੇਨ ਵਿਦਿਤਂ ਭਵੇਤ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਰਾਹ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਰਾਹ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਛੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਦਾ ਰੂਪ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।

ਵ੍ਯਾਪ੍ਯਵ੍ਯਾਪਕਤਾ ਤੇਨ ਜ੍ਞਾਤੁਮੇਵ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦਧ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯਵ੍ਯਾਪਕਤਾਂ ਤਥਾ

ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਵਿਆਪਕ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵਿਆਪਿਤ ਹੋਣ ਦੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਸਮਝੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਹ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ-ਵਿਆਪਿਤ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।

ਯਥਾਵਦਵਗਮ੍ਯੈਵ ਕੁਰ੍ਯਾਦਧ੍ਵਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍ ਕੁਂਡਮਂਡਲਪਰ੍ਯਂਤਂ ਤਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਪੁਰਾ

ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਹ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕੁੰਡ ਮੰਡਲ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਦ੍ਵਿਹਸ੍ਤਮਾਨਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਂ ਕਲਸ਼ਮਂਡਲਮ੍ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤਸ਼੍ਸ਼ਿਵਾਚਾਰ੍ਯਃ ਸਸ਼ਿष੍ਯਃ ਕृਤਨੈਤ੍ਯਕਃ

ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦੋ ਹੱਥ ਲੰਬਾ ਕਲਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਆਚਾਰਯ, ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਨਿੱਤ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ—

ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮਂਡਲਂ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪੂਜਾਂ ਪੂਰ੍ਵਵਦਾਚਰੇਤ੍ ਤਤ੍ਰਾਢਕਾਵਰੈਸ੍ਸਿਦ੍ਧਂ ਤਂਦੁਲੈਃ ਪਾਯਸਂ ਪ੍ਰਭੋਃ

ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਯੋਗ ਚਾਵਲਾਂ ਨਾਲ ਪਾਇਆਸ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ—

ਅਰ੍ਧਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਹੋਮਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ੇषਂ ਸਮੁਪਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ ਪੁਰਤਃ ਕਲ੍ਪਿਤੇ ਵਾਥ ਮਂਡਲੇ ਵਰ੍ਣਿਮਂਡਿਤੇ

ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਧਾ ਹਵਨ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਬਚਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ,

ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਪਞ੍ਚਕਲਸ਼ਾਨ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਦੇਸ਼ਿਕਃ ਤੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਮੂਲਾਰ੍ਣੈਰ੍ਬਿਨ੍ਦੁਨਾਦਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ

ਉਸਤਾਦ ਨੂੰ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਇੱਕ ਵਿਚਕਾਰ ਪੰਜ ਕਲਸ਼ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਤਰ ਮੂਲ ਅੱਖਰਾਂ, ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਨਾਦ ਸਮੇਤ, ਰੱਖਣੇ ਹਨ।

ਨਮ ਆਦ੍ਯੈਰ੍ਯਕਰਾਂਤੈਃ ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ਕਲ੍ਪਵਿਤ੍ਤਮਃ ਈਸ਼ਾਨਂ ਮਧ੍ਯਮੇ ਕੁਂਭੇ ਪੁਰੁषਂ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤੇ

ਨਮਸਕਾਰ ਵਾਲੇ, 'ਯ' ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਸਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰੇ। ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੇ ਕਲਸ਼ ਵਿੱਚ ਈਸ਼ਾਨ, ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਪੁਰਖ ਰੱਖੇ।

ਅਘੋਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਵਾਮੇ ਵਾਮਂ ਸਦ੍ਯਂ ਚ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵਿਧਾਯ ਮੁਦ੍ਰਾ ਚ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕੁਂਭਾਭਿਮਂਤ੍ਰਣਮ੍

ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਅਘੋਰ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵਾਮ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਸਦ੍ਯ ਰੱਖੇ। ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਤੇ ਮুদ্রਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਕਲਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੇ।