ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਜਨਯੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਮੁਦ੍ਧਾਰਂ ਚ ਤਤਃ ਪੁਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਥੈਵ ਵਿਪ੍ਰਤ੍ਵਂ ਜਨਯੇਦਸ੍ਯ ਦੇਸ਼ਿਕਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਜਾਤੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹੀ ਤਰੀਕਾ ਦੁਹਰਾਉਂਦਿਆਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਤੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਨ੍ਯਂ ਚੈਵਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਂ ਪੁਨਸ੍ਤਯੋਃ ਰੁਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਜਨਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰੇ ਰੁਦ੍ਰਨਾਮੈਵ ਸਾਧਯੇਤ੍
ਰਾਜਨਯ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਕੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਾਕੇ, ਗੁਰੂ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ-ਭਾਵ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਨਾਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਾਡਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ੋਸ੍ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਿ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਮਨੁਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਸ੍ਫੁਰਂਤਂ ਵਿਸ੍ਫੁਲਿਂਗਵਤ੍
ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝਟਕ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਮਕਦੇ ਸਫੁਰਦੇ ਚਿੰਗਾਰੀ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ।
ਨਾਡ੍ਯਾ ਯਥੋਕ੍ਤਯਾ ਵਾਯੁਂ ਰੇਚਯੇਨ੍ਮਂਤ੍ਰਤੋ ਗੁਰੁਃ ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਨ੍ਨਾਡ੍ਯਾ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਤਥਾ
ਗੁਰੂ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਡੀ ਰਾਹੀਂ ਸਾਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਉਸੇ ਨਾਡੀ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਚੈਤਨ੍ਯਂ ਨੀਲਬਿਨ੍ਦੁਨਿਭਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾਪਾਸ੍ਤਮਲਂ ਜ੍ਵਲਂਤਮਨੁਚਿਂਤਯੇਤ੍
ਉਥੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਨੀਲੇ ਬਿੰਦੂ ਵਾਂਗ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਮਲ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤਮਾਦਾਯ ਤਯਾ ਨਾਡ੍ਯਾ ਮਂਤ੍ਰੀ ਸਂਹਾਰਮੁਦ੍ਰਯਾ ਨ ਪੂਰਕੇਣ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯੈਨਮੇਕੀਭਾਵਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਡੀ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਸੰਹਾਰ ਮুদ্রਾ ਨਾਲ, ਪੂਰਕ (ਸਾਸ ਲੈਣ) ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ।
ਕੁਂਭਕੇਨ ਤਥਾ ਨਾਡ੍ਯਾ ਰੇਚਕੇਨ ਯਥਾ ਪੁਰਾ ਤਸ੍ਮਾਦਾਦਾਯ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਤਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਕੁੰਭਕ ਤੇ ਰੇਚਕ (ਸਾਸ ਰੋਕਣ ਤੇ ਬਾਹਰ ਕਰਨ) ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ।
ਤਮਾਲਭ੍ਯ ਸ਼ਿਵਾਲ੍ਲਬ੍ਧਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤ੍ਵੋਪਵੀਤਕਮ੍ ਹੁਤ੍ਵਾ ऽ ऽਹੁਤਿਤ੍ਰਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤਿਂ ਤਤਃ
ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਪਵੀਤ (ਜਨੇਊ) ਦੇਵੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਦੇਵਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਸ਼ਿष੍ਯਮੁਪਵੇਸ਼੍ਯਵਰਾਸਨੇ ਕੁਸ਼ਪੁष੍ਪਪਰਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਰੁਦਙ੍ਮੁਖਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਏ, ਜੋ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਾਸਨਮਾਰੂਢਂ ਵਿਧਾਯ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਵਰਾਸਨਸ੍ਥਿਤੋ ਮਂਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਮਂਗਲਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ
ਗੁਰੂ ਖੁਦ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਸਵਸਤਿਕ ਆਸਨ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਂਮੰਗਲ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਤੇ ਸੁਭ ਮਧੁਰ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ।
ਸਮਾਦਾਯ ਘਟਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਪੂਰ੍ਣਮੇਵ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਮ੍ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਃ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿष੍ਯਮਾਭਿषਿਂਚੇਤ ਦੇਸ਼ਿਕਃ
ਪੂਰਨ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੁਰੂ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ।
ਅਥਾਪਨੁਦ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਾਂਬੁ ਪਰਿਧਾਯ ਸਿਤਾਂਬਰਮ੍ ਆਚਾਨ੍ਤੋਲਂਕृਤਸ਼੍ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਰ੍ਮਂਡਪਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਫਿਰ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਜ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮੰਡਪ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।
ਉਪਵੇਸ਼੍ਯ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਤਂ ਗੁਰੁਰ੍ਦਰ੍ਭਵਿष੍ਟਰੇ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਮਂਡਲਂ ਦੇਵਂ ਕਰਨ੍ਯਾਸਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੇ ਆਸਨ ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨਯਾਸ ਕਰੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਭਸ੍ਮਨਾ ਦੇਵਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਮਨਸਿ ਦੇਸ਼ਿਕਃ ਸਮਾਲਭੇਤ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਸ਼ਿਵਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਮਨ ਵਿਚ ਭਸਮ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੂਹੇ ਤੇ 'ਸ਼ਿਵ' ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਾਚਾਰ੍ਯੋ ਦਹਨਪ੍ਲਾਵਨਾਦਿਕਮ੍ ਸਕਲੀਕਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਤृਕਾਨ੍ਯਾਸਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ-ਆਚਾਰਯ, ਸਾੜਨ, ਧੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਮਾਤ੍ਰਿਕਾ-ਨਿਆਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਾ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਵਾਸਨਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿष੍ਯਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਦੇਸ਼ਿਕਃ ਤਤ੍ਰਾਵਾਹ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਰ੍ਚਯੇਨ੍ਮਨਸਾ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਸਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਵਾਹਨ ਕਰੇ ਤੇ ਉਥੇ ਮਨ ਵਿਚ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਤ੍ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਰ੍ਦੇਵਂ ਨਿਤ੍ਯਮਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੋ ਭਵ ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਂਭੋਸ੍ਤੇਜਸਾ ਭਾਸੁਰਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੇ ਕਿ 'ਸਦਾ ਇਥੇ ਵੱਸੋ', ਤੇ ਅਜਿਹੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਥ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ੈਵੀਮਾਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਿਕਾਮ੍ ਕਰ੍ਣੇ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਨਕੈਸ਼੍ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪ ਸ਼ੈਵ ਆਗਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸ਼ਿਵ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ।
ਸ ਤੁ ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ਗਤਮਾਨਸਃ ਸ਼ਨੈਸ੍ਤਂ ਵ੍ਯਾਹਰੇਚ੍ਛਿष੍ਯਸ਼ਿਵਾਚਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਉਸ ਵਿਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ-ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਉਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਕ੍ਤਂ ਚ ਸਂਦਿਸ਼੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ਉਚ੍ਚਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸੁਖਂ ਤਸ੍ਮੈ ਮਂਗਲਮਾਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਫਿਰ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਸ਼ਾਕਤ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿਖਾ ਕੇ ਤੇ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖ ਤੇ ਮੰਗਲ ਦੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਵੇ।
ਤਤਸ੍ਸਮਾਸਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਵਾਚ੍ਯਵਾਚਕਯੋਗਤਃ ਸਮਦਿਸ਼੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਂ ਰੂਪਂ ਯੋਗਮਾਸਨਮਾਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਚਾਰਣ ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਰੂਪ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਲਈ ਆਸਨ ਵੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਯਾ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਸ਼ਿਵਾਗ੍ਨਿਗੁਰੁਸਨ੍ਨਿਧੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯੈਵਮਭਿਸਂਧਾਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਵਾਕ੍ਯਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਨੇ ਸ਼ਿਵ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਦীক্ষਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਣਪਰਿਤ੍ਯਾਗਸ਼੍ਛੇਦਨਂ ਸ਼ਿਰਸੋ ऽਪਿ ਵਾ ਨ ਤ੍ਵਨਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਭੁਂਜੀਯ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਜਾਂ ਸਿਰ ਵੱਢਵਾ ਲੈਣਾ ਵੀ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਰ ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ ਏਵ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨਿਯਤੋ ਯਾਵਨ੍ਮੋਹਵਿਪਰ੍ਯਯਃ ਤਾਵਦਾਰਾਧਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਤਨ੍ਨਿष੍ਠਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਯਣਃ
ਉਹੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਦ ਤਕ ਮੋਹ ਤੇ ਭੁੱਲ ਚਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਤਕ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਸਮਰਪਣ ਰੱਖੇ।
ਤਤਃ ਸ ਸਮਯੋ ਨਾਮ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਲਬ੍ਧਾਧਿਕਾਰੋ ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਪਾਲਕਸ੍ਤਦ੍ਵਸ਼ੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਿਵ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ 'ਸਮਯ' ਅਵਸਥਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਕਰੋ ਭਸ੍ਮਾਦਾਯ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਤਃ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਿष੍ਯਾਯ ਮੂਲੇਨ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਚਾਭਿਮਂਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੱਥ ਨੀਵਾਂ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਭਸਮ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਨੂੰ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਦੇਵੇ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਵਾਪਿ ਦੇਵਸ੍ਯ ਗੂਢਦੇਹਮਥਾਪਿ ਵਾ ਪੂਜਾਹੋਮਜਪਧ੍ਯਾਨਸਾਧਨਾਨਿ ਚ ਸਂਭਵੇ
ਜੇ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਜਾਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ, ਅਤੇ ਪੂਜਾ, ਹੋਮ, ਜਪ, ਧਿਆਨ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਸਧਨਾਵਾਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ।
ਸੋਪਿ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਸ਼ਿਵਾਚਾਰ੍ਯਾਲ੍ਲਬ੍ਧਾਨਿ ਬਹੁਮਾਨਤਃ ਆਦਦੀਤਾਜ੍ਞਯਾ ਤਸ੍ਯ ਦੇਸ਼ਿਕਸ੍ਯ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ
ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ, ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸ਼ਿਵ ਆਚਾਰਯ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਆਚਾਰ੍ਯਾਦਾਪ੍ਤਮਖਿਲਂ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਾਧਾਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਰਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਪੂਜਯੇਚ੍ਛਂਭੁਂ ਮਠੇ ਵਾ ਗृਹ ਏਵਵਾ
ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮਠ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਰੇ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਸ਼ਿਵਾਚਾਰਮਾਦਿਸ਼ੇਦਸ੍ਯ ਦੇਸ਼ਿਕਃ ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਨੁਸਾਰੇਣ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਯਾਸ਼੍ਚਾਨੁਸਾਰਤਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੁਰੂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਸਿਖਾਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਸਮਝ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ।