ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਨਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਗृਹਾਣਿ ਚ ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਯਾਨਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਾਨਿ ਚ

ਇਸ ਲਈ, ਧਨ, ਰਤਨ, ਖੇਤ, ਘਰ, ਗਹਿਣੇ, ਕਪੜੇ, ਵਾਹਨ, ਸੇਜ ਅਤੇ ਆਸਣ—

ਏਤਾਨਿ ਗੁਰਵੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰਤਃ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍

ਇਹ ਸਭ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਮਾਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਧਨ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਸ ਏਵ ਜਨਕੋ ਮਾਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਧਨਂ ਸੁਖਮ੍ ਸਖਾ ਮਿਤ੍ਰਂ ਚ ਯਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍

ਉਹੀ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਪਤੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਧਨ, ਸੁਖ, ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਾਨ੍ਵਯਂ ਸਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਸੋਦਕਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਸ਼ਗੋ ਭਵੇਤ੍

ਸਮਰਪਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣਾ ਆਪ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ, ਪਾਣੀ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹੋ।

ਯਦਾ ਸ਼ਿਵਾਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਦੇਸ਼ਿਕਾਤ੍ਮਨੇ ਤਦਾ ਸ਼ੈਵੋ ਭਵੇਦ੍ਦੇਹੀ ਨ ਤਤੋ ऽਸ੍ਤਿ ਪੁਨਰ੍ਭਵਃ

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਿਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਂ ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਵਰ੍षਂ ਚ ਤ੍ਰਿਵਰ੍षਕਮ੍

ਗੁਰੂ, ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਆਏ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਜਾਂਚੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਜਾਂਚੇ।

ਪ੍ਰਾਣਦ੍ਰਵ੍ਯਪ੍ਰਦਾਨਾਦ੍ਯੈਰਾਦੇਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਸਮੈਃ ਉਤ੍ਤਮਾਂਸ਼੍ਚਾਧਮੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੀਚਾਨੁਤ੍ਤਮਕਰ੍ਮਣਿ

ਜੀਵਨ ਤੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਦਿਆਂ ਤੋਂ ਤੇ ਮੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਤੋਂ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਆਕ੍ਰੁष੍ਟਾਸ੍ਤਾਡਿਤਾ ਵਾਪਿ ਯੇ ਵਿषਾਦਂ ਨ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਤੇ ਯੋਗ੍ਯਾਃ ਸਂਯਤਾਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ਿਵਸਂਸ੍ਕਾਰਕਰ੍ਮਣਿ

ਜੋ ਲੋਕ ਗਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਮਾਰ ਖਾ ਕੇ ਵੀ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਲਈ ਯੋਗ, ਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ।

ਅਹਿਂਸਕਾ ਦਯਾਵਂਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਚੇਤਸਃ ਅਮਾਨਿਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਂਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਪਰ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਾਃ

ਅਹਿੰਸਕ, ਦਇਆਲੂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਨਿਮਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਈਰਖਾ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ—

ऋਜਵੋ ਮृਦਵਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾ ਵਿਨੀਤਾਃ ਸ੍ਥਿਰਚੇਤਸਃ ਸ਼ੌਚਾਚਾਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ

ਸਿੱਧੇ, ਨਰਮ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਨਮਾਨਿਤ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਜਾਤਾਂ ਵਾਲੇ—

ਏਵਂ ਵृਤ੍ਤਸਮੋਪੇਤਾ ਵਾਙ੍ਮਨਃਕਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ ਸ਼ੋਧ੍ਯਾ ਬੋਧ੍ਯਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਿਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਚਲਣ ਹੋਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ, ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚੈ ਹੈ।

ਨਾਧਿਕਾਰਃ ਸ੍ਵਤੋ ਨਾਰ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਵਸਂਸ੍ਕਾਰਕਰ੍ਮਣਿ ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਾ ਯਦੀਸ਼੍ਵਰੇ

ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਹ ਅਧਿਕਾਰ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਭਗਤ ਹੋਵੇ।

ਤਥੈਵ ਭਰ੍ਤृਹੀਨਾਯਾ ਪੁਤ੍ਰਾਦੇਰਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਯਾ ਅਧਿਕਾਰੋ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਕਨ੍ਯਾਯਾਃ ਪਿਤੁਰਾਜ੍ਞਯਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਜਾਤੀਨਾਂ ਪਤਿਤਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਅਧਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ; ਸ਼ੂਦਰਾਂ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਤਿਤਾਂ ਲਈ—

ਤਥਾ ਸਂਕਰਜਾਤੀਨਾਂ ਨਾਧ੍ਵਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤੇ ਤੈਪ੍ਯਕृਤ੍ਰਿਮਭਾਵਸ਼੍ਚੇਚ੍ਛਿਵੇ ਪਰਮਕਾਰਣੇ

ਮਿਸ਼ਰ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਰਸਮੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਬਣਾਵਟੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਾਰਨ ਵਿੱਚ ਹੋਣ—

ਪਾਦੋਦਕਪ੍ਰਦਾਨਾਦ੍ਯੈਃ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਪਾਪਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍ ਅਤ੍ਰਾਨੁਲੋਮਜਾਤਾ ਯੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਏਵ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ

ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਜਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਹਨ।

ਤੇषਾਮਧ੍ਵਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਾਦਿ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਾਤृਕੁਲੋਚਿਤਮ੍ ਯਾ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾ ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮੇ ਨਿਯੋਜਿਤਾ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰਸਮੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆਦਿ ਮਾਤਾ ਦੀ ਜਾਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਕੁੜੀ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਵੇ—

ਸਾ ਭਕ੍ਤਾਯ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਨਾਪਰਾਯ ਵਿਰੋਧਿਨੇ ਦਤ੍ਤਾ ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਾਯ ਪ੍ਰਮਾਦਾਦ੍ਬੋਧਯੇਤ੍ਪਤਿਮ੍

ਉਹ ਭਗਤ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਵੇ।

ਅਸ਼ਕ੍ਤਾ ਤਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਨਸਾ ਧਰ੍ਮਮਾਚਰੇਤ੍ ਯਥਾ ਮੁਨਿਵਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਤਿਮਤ੍ਰਿਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ

ਜੇ ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਕਰਣ ਦੀ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਪਤਿਵਰਤਾ ਇਸਤਰੀ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਕृਤਕृਤ੍ਯਾ ऽਭਵਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਪਸਾਰਾਧ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ਯਥਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਤਪਸਾਰਾਧ੍ਯ ਪਾਂਡਵਾਨ੍

ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਪਤੀਂਲ੍ਲਬ੍ਧਵਤੀ ਧਰ੍ਮੇ ਗੁਰੁਭਿਰ੍ਨ ਨਿਯੋਜਿਤਾ ਅਸ੍ਵਾਤਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਕृਤੋ ਦੋषੋ ਨੇਹਾਸ੍ਤਿ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਃ

ਉਹ ਨੇ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ; ਇੱਥੇ ਅਸਵਤੰਤਰਤਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਦੋਸ਼ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮੇ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾਯਾਸ਼੍ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸਨਗੌਰਵਾਤ੍ ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਯੋ ऽਪਿ ਕੋ ऽਪਿ ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਰਯਃ

ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ—ਇੱਥੇ ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ—

ਸਂਸ੍ਕਾਰ੍ਯੋ ਗੁਰ੍ਵਧੀਨਸ਼੍ਚੇਤ੍ਸਂਸ੍ਕ੍ਰਿਯਾ ਨ ਪ੍ਰਭਿਦ੍ਯਤੇ ਗੁਰੋਰਾਲੋਕਨਾਦੇਵ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਂਭਾषਣਾਦਪਿ

ਜੇ ਕੋਈ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਉਣ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਸਕਾਰ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ; ਸਿਰਫ਼ ਗੁਰੂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ, ਛੂਹ ਜਾਂ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾਲ ਹੀ।

ਯਸ੍ਯ ਸਂਜਾਯਤੇ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਰਾਜਯਃ ਮਨਸਾ ਯਸ੍ਤੁ ਸਂਸ੍ਕਾਰਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯੋਗਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ

ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆਨ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਅਤੇ ਜੋ ਸੰਸਕਾਰ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—

ਸ ਨੇਹ ਕਥਿਤੋ ਗੁਹ੍ਯੋ ਗੁਰੁਵਕ੍ਤ੍ਰੈਕਗੋਚਰਃ ਕ੍ਰਿਯਾਵਾਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਂਸ੍ਕਾਰਃ ਕੁਂਡਮਂਡਪਪੂਰ੍ਵਕਃ ਸ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਸਮਾਸੇਨ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਨ ਵਿਸ੍ਤਰਃ

ਉਹ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਗੁਪਤ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪਹੁੰਚ ਸਕੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਸੰਸਕਾਰ ਰਿਵਾਜ ਨਾਲ, ਕੁੰਡ ਅਤੇ ਮੰਡਪ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।

ਪੁਣ੍ਯੇ ऽਹਨਿ ਸ਼ੁਚੌ ਦੇਸ਼ੇ ਬਹੁਦੋषਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ ਦੇਸ਼ਿਕਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਸਮਯਾਹ੍ਵਯਮ੍

ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬੇਦਾਗ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਦੇਸ਼ਿਕਾ ਪਹਿਲਾਂ 'ਸਮਯਾ' ਨਾਮਕ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੇ।

ਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੂਮਿਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਗਂਧਵਰ੍ਣਰਸਾਦਿਭਿਃ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਮਾਰ੍ਗੇਣ ਮਣ੍ਡਪਂ ਤਤ੍ਰ ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍

ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸੁਗੰਧ, ਰੰਗ, ਸਵਾਦ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜਾਂਚ ਕੇ, ਕਲਾ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਥੇ ਮੰਡਪ ਬਣਾਏ।

ਕृਤ੍ਵਾ ਵੇਦਿਂ ਚ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਕੁਣ੍ਡਾਨਿ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ ਅष੍ਟਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਤਥਾ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਤਤ੍ਰੈਸ਼ਾਨ੍ਯਾਂ ਪੁਨਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਵੇਦੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅੱਗ ਦੇ ਕੁੰਡ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਮੱਧ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਈਸ਼ਾਨ ਕੋਣ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖੇ।

ਪ੍ਰਧਾਨਕੁਂਡਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਯਦ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਚਿਮਭਾਗਤਃ ਪ੍ਰਧਾਨਮੇਕਮੇਵਾਥ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਭਾਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍

ਮੁੱਖ ਕੁੰਡ ਬਣਾਏ ਜਾਂ ਪੱਛਮੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ; ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਕੁੰਡ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਸਜਾਏ।

ਵਿਤਾਨਧ੍ਵਜਮਾਲਾਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧਾਭਿਰਨੇਕਸ਼ਃ ਵੇਦਿਮਧ੍ਯੇ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਂਡਲਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍

ਵਿਅੰਜਨ ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰ, ਵੇਦੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁਭ ਲਕੜ ਵਾਲਾ ਮੰਡਲ ਬਣਾਏ।