ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਦੇਵੇਹ ਮੁਕ੍ਤੋ ਮੋਚਕ ਇष੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਪ੍ਯਯਮ੍

ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਸੱਚ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਮੁਕਤ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਹਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ।

ਸਰ੍ਵੋਪਾਯਵਿਧਿਜ੍ਞੋ ऽਪਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਹੀਨਸ੍ਤੁ ਨਿष੍ਫਲਃ ਯਸ੍ਯਾਨੁਭਵਪਰ੍ਯਂਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ

ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਹਰ ਤਰੀਕਾ ਤੇ ਰੀਤ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸੱਚ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਨੁਭਵ ਤੱਕ ਸੱਚ ਵਿਚ ਚਲਦੀ ਹੈ।

ਤਸ੍ਯਾਵਲੋਕਨਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪਰਾਨਨ੍ਦੋ ऽਭਿਜਾਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਸ੍ਯੈਵ ਸਂਪਰ੍ਕਾਤ੍ਪ੍ਰਬੋਧਾਨਂਦਸਂਭਵਃ

ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਹੋਰ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਗੁਰੁਂ ਤਮੇਵ ਵृਣੁਯਾਨ੍ਨਾਪਰਂ ਮਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ ਸ ਸ਼ਿष੍ਯੈਰ੍ਵਿਨਯਾਚਾਰਚਤੁਰੈਰੁਚਿਤੋ ਗੁਰੁਃ

ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਉਹੀ ਗੁਰੂ ਚੁਣੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਐਸਾ ਗੁਰੂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ ਜੋ ਨਮਰਤਾ ਤੇ ਚੰਗੇ ਵਿਹਾਰ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।

ਯਾਵਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯਤੇ ਤਾਵਤ੍ਸੇਵਨੀਯੋ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ ਜ੍ਞਾਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਿਰਾ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਯਾਵਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍

ਜਦ ਤੱਕ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਭਗਤੀ ਢੀਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੱਚ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।

ਨ ਤੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਜੇਜ੍ਜਾਤੁ ਨੋਪੇਕ੍ਸ਼ੇਤ ਕਥਂਚਨ ਯਤ੍ਰਾਨਂਦਃ ਪ੍ਰਬੋਧੋ ਵਾ ਨਾਲ੍ਪਮਪ੍ਯੁਪਲਭ੍ਯਤੇ

ਕਦੇ ਵੀ ਸੱਚ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਣਡਿੱਠ ਕਰਨਾ; ਜਿੱਥੇ ਆਨੰਦ ਜਾਂ ਜਾਗਰੂਕਤਾ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।

ਵਤ੍ਸਰਾਦਪਿ ਸ਼ਿष੍ਯੇਣ ਸੋ ऽਨ੍ਯਂ ਗੁਰੁਮੁਪਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ ਗੁਰੁਮਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੇ ऽਪਿ ਨਾਵਮਨ੍ਯੇਤ ਪੌਰ੍ਵਿਕਮ੍ ਗੁਰੋਰ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਃਂਸ੍ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਬੋਧਕਾਨ੍ਪ੍ਰੇਰਕਾਨਪਿ

ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੋਰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਹੋਰ ਗੁਰੂ ਲੈਣ 'ਤੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਗੁਰੂ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ, ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਰਕਾਂ ਨੂੰ ਅਣ-ਅਦਬ ਨਾ ਕਰੇ।

ਤਤ੍ਰਾਦਾਵੁਪਸਂਗਮ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਵੇਦਪਾਰਗਮ੍ ਗੁਰੁਮਾਰਾਧਯੇਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਸ਼ੁਭਗਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍

ਉਥੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ।

ਸਰ੍ਵਾਭਯਪ੍ਰਦਾਤਾਰਂ ਕਰੁਣਾਕ੍ਰਾਂਤਮਾਨਸਮ੍ ਤੋषਯੇਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਗਿਰਾ

ਜੋ ਹਰ ਡਰ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ, ਕੰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਤਾਵਦਾਰਾਧਯੇਚ੍ਛਿष੍ਯਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਸੌ ਭਵੇਦ੍ਯਥਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍

ਚੇਲਾ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਣ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ; ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚੇਲੇ ਦੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਨਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਗृਹਾਣਿ ਚ ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਯਾਨਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਾਨਿ ਚ

ਇਸ ਲਈ, ਧਨ, ਰਤਨ, ਖੇਤ, ਘਰ, ਗਹਿਣੇ, ਕਪੜੇ, ਵਾਹਨ, ਸੇਜ ਅਤੇ ਆਸਣ—

ਏਤਾਨਿ ਗੁਰਵੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰਤਃ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍

ਇਹ ਸਭ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਮਾਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਧਨ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਸ ਏਵ ਜਨਕੋ ਮਾਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਧਨਂ ਸੁਖਮ੍ ਸਖਾ ਮਿਤ੍ਰਂ ਚ ਯਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍

ਉਹੀ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਪਤੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਧਨ, ਸੁਖ, ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਾਨ੍ਵਯਂ ਸਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਸੋਦਕਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਸ਼ਗੋ ਭਵੇਤ੍

ਸਮਰਪਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣਾ ਆਪ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ, ਪਾਣੀ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹੋ।

ਯਦਾ ਸ਼ਿਵਾਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਦੇਸ਼ਿਕਾਤ੍ਮਨੇ ਤਦਾ ਸ਼ੈਵੋ ਭਵੇਦ੍ਦੇਹੀ ਨ ਤਤੋ ऽਸ੍ਤਿ ਪੁਨਰ੍ਭਵਃ

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਿਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਂ ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਵਰ੍षਂ ਚ ਤ੍ਰਿਵਰ੍षਕਮ੍

ਗੁਰੂ, ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਆਏ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਜਾਂਚੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਜਾਂਚੇ।

ਪ੍ਰਾਣਦ੍ਰਵ੍ਯਪ੍ਰਦਾਨਾਦ੍ਯੈਰਾਦੇਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਸਮੈਃ ਉਤ੍ਤਮਾਂਸ਼੍ਚਾਧਮੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੀਚਾਨੁਤ੍ਤਮਕਰ੍ਮਣਿ

ਜੀਵਨ ਤੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਦਿਆਂ ਤੋਂ ਤੇ ਮੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਤੋਂ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਆਕ੍ਰੁष੍ਟਾਸ੍ਤਾਡਿਤਾ ਵਾਪਿ ਯੇ ਵਿषਾਦਂ ਨ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਤੇ ਯੋਗ੍ਯਾਃ ਸਂਯਤਾਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ਿਵਸਂਸ੍ਕਾਰਕਰ੍ਮਣਿ

ਜੋ ਲੋਕ ਗਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਮਾਰ ਖਾ ਕੇ ਵੀ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਲਈ ਯੋਗ, ਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ।

ਅਹਿਂਸਕਾ ਦਯਾਵਂਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਚੇਤਸਃ ਅਮਾਨਿਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਂਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਪਰ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਾਃ

ਅਹਿੰਸਕ, ਦਇਆਲੂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਨਿਮਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਈਰਖਾ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ—

ऋਜਵੋ ਮृਦਵਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾ ਵਿਨੀਤਾਃ ਸ੍ਥਿਰਚੇਤਸਃ ਸ਼ੌਚਾਚਾਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ

ਸਿੱਧੇ, ਨਰਮ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਨਮਾਨਿਤ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਜਾਤਾਂ ਵਾਲੇ—

ਏਵਂ ਵृਤ੍ਤਸਮੋਪੇਤਾ ਵਾਙ੍ਮਨਃਕਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ ਸ਼ੋਧ੍ਯਾ ਬੋਧ੍ਯਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਿਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਚਲਣ ਹੋਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ, ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚੈ ਹੈ।

ਨਾਧਿਕਾਰਃ ਸ੍ਵਤੋ ਨਾਰ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਵਸਂਸ੍ਕਾਰਕਰ੍ਮਣਿ ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਾ ਯਦੀਸ਼੍ਵਰੇ

ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਹ ਅਧਿਕਾਰ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਭਗਤ ਹੋਵੇ।

ਤਥੈਵ ਭਰ੍ਤृਹੀਨਾਯਾ ਪੁਤ੍ਰਾਦੇਰਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਯਾ ਅਧਿਕਾਰੋ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਕਨ੍ਯਾਯਾਃ ਪਿਤੁਰਾਜ੍ਞਯਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਜਾਤੀਨਾਂ ਪਤਿਤਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਅਧਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ; ਸ਼ੂਦਰਾਂ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਤਿਤਾਂ ਲਈ—

ਤਥਾ ਸਂਕਰਜਾਤੀਨਾਂ ਨਾਧ੍ਵਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤੇ ਤੈਪ੍ਯਕृਤ੍ਰਿਮਭਾਵਸ਼੍ਚੇਚ੍ਛਿਵੇ ਪਰਮਕਾਰਣੇ

ਮਿਸ਼ਰ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਰਸਮੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਬਣਾਵਟੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਾਰਨ ਵਿੱਚ ਹੋਣ—

ਪਾਦੋਦਕਪ੍ਰਦਾਨਾਦ੍ਯੈਃ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਪਾਪਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍ ਅਤ੍ਰਾਨੁਲੋਮਜਾਤਾ ਯੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਏਵ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ

ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਜਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਹਨ।

ਤੇषਾਮਧ੍ਵਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਾਦਿ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਾਤृਕੁਲੋਚਿਤਮ੍ ਯਾ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾ ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮੇ ਨਿਯੋਜਿਤਾ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰਸਮੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆਦਿ ਮਾਤਾ ਦੀ ਜਾਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਕੁੜੀ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਵੇ—

ਸਾ ਭਕ੍ਤਾਯ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਨਾਪਰਾਯ ਵਿਰੋਧਿਨੇ ਦਤ੍ਤਾ ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਾਯ ਪ੍ਰਮਾਦਾਦ੍ਬੋਧਯੇਤ੍ਪਤਿਮ੍

ਉਹ ਭਗਤ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਵੇ।

ਅਸ਼ਕ੍ਤਾ ਤਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਨਸਾ ਧਰ੍ਮਮਾਚਰੇਤ੍ ਯਥਾ ਮੁਨਿਵਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਤਿਮਤ੍ਰਿਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ

ਜੇ ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਕਰਣ ਦੀ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਪਤਿਵਰਤਾ ਇਸਤਰੀ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਕृਤਕृਤ੍ਯਾ ऽਭਵਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਪਸਾਰਾਧ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ਯਥਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਤਪਸਾਰਾਧ੍ਯ ਪਾਂਡਵਾਨ੍

ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।