ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਹ੍ਯਾਯੁਃਸ਼੍ਰੀਜ੍ਞਾਨਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਤਤ੍ਕ੍ਰੋਧਕਾਰਿਣੋ ਯੇ ਸ੍ਯੁਸ੍ਤੇषਾਂ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਨਿष੍ਫਲਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਯੁ, ਧਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਵੀ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਮਸ਼੍ਚ ਨਿਯਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ਗੁਰੋਰ੍ਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਵਦੇਜ੍ਜਾਤੁਚਿਨ੍ਨਰਃ
ਯਮ ਤੇ ਨਿਯਮ ਇੱਥੇ ਵਿਚਾਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵਦੇਦ੍ਯਦਿ ਮਹਾਮੋਹਾਦ੍ਰੌਰਵਂ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਗੁਰੁਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਭੁੱਲ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਮਨ, ਕੰਮ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੇਯੋਰ੍ਥੀ ਚੇਨ੍ਨਰੋ ਧੀਮਾਨ੍ਨ ਮਿਥ੍ਯਾਚਾਰਮਾਚਰੇਤ੍ ਗੁਰੋਰ੍ਹਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਦਿष੍ਟੋ ਵਾ ਨ ਵਾ ਸਦਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠਾ ਵਿਹਾਰ ਨਾ ਕਰੇ; ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ, ਚਾਹੇ ਆਖਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰੇ।
ਅਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਇਤ੍ਥਮਾਚਾਰਵਾਨ੍ਭਕ੍ਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਜਾਂ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰੇ; ਐਸਾ ਭਗਤ ਤੇ ਸਾਧ ਚਿੱਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਪ੍ਰਿਯਕਰਃ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਸ਼ੈਵਧਰ੍ਮਾਂਸ੍ਤਤੋ ऽਰ੍ਹਤਿ ਗੁਰੁਸ਼੍ਚੇਦ੍ਗੁਣਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਰਮਾਨਂਦਭਾਸਕਃ
ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਗੁਰੂ ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਚ੍ਛਿਵਸਂਸਕ੍ਤੋ ਮੁਕ੍ਤਿਦੋ ਨ ਤੁ ਚਾਪਰਃ ਸਂਵਿਤ੍ਸਂਜਨਨਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਮਾਨਂਦਸਂਭਵਮ੍
ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਦਿਤਂ ਯੇਨ ਸ ਏਵਾਨਂਦਦਰ੍ਸ਼ਕਃ ਨ ਪੁਨਰ੍ਨਾਮਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਂਵਿਦਾਰਹਿਤਸ੍ਤੁ ਯਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਉਹ ਸੱਚ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹੀ ਆਨੰਦ ਦੇਖਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤਾਰਯੇਨ੍ਨੌਕਾ ਕਿਂ ਸ਼ਿਲਾ ਤਾਰਯੇਚ੍ਛਿਲਾਮ੍ ਏਤਸ੍ਯਾ ਨਾਮਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਵੈ ਨਾਮਮਾਤ੍ਰਿਕਾ
ਕੀ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਦੂਜੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਕਾ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ? ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਯੈਃ ਪੁਨਰ੍ਵਿਦਿਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਾ ਮੋਚਯਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਹੀਨੇ ਕੁਤੋ ਬੋਧਃ ਕੁਤੋ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਸੱਚ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਤਮ-ਪਛਾਣ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਪਰਿਗ੍ਰਹਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਸ਼ੁਰਿਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ ਪਸ਼ੁਭਿਃ ਪ੍ਰੇਰਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਨਾਤਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਜੋ ਲਗਾਵਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਪਸ਼ੁ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਸ਼ੁ-ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਉਪਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਦੇਵੇਹ ਮੁਕ੍ਤੋ ਮੋਚਕ ਇष੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਪ੍ਯਯਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਸੱਚ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਮੁਕਤ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਹਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵੋਪਾਯਵਿਧਿਜ੍ਞੋ ऽਪਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਹੀਨਸ੍ਤੁ ਨਿष੍ਫਲਃ ਯਸ੍ਯਾਨੁਭਵਪਰ੍ਯਂਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਹਰ ਤਰੀਕਾ ਤੇ ਰੀਤ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸੱਚ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਨੁਭਵ ਤੱਕ ਸੱਚ ਵਿਚ ਚਲਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਵਲੋਕਨਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪਰਾਨਨ੍ਦੋ ऽਭਿਜਾਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਸ੍ਯੈਵ ਸਂਪਰ੍ਕਾਤ੍ਪ੍ਰਬੋਧਾਨਂਦਸਂਭਵਃ
ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਹੋਰ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਗੁਰੁਂ ਤਮੇਵ ਵृਣੁਯਾਨ੍ਨਾਪਰਂ ਮਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ ਸ ਸ਼ਿष੍ਯੈਰ੍ਵਿਨਯਾਚਾਰਚਤੁਰੈਰੁਚਿਤੋ ਗੁਰੁਃ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਉਹੀ ਗੁਰੂ ਚੁਣੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਐਸਾ ਗੁਰੂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ ਜੋ ਨਮਰਤਾ ਤੇ ਚੰਗੇ ਵਿਹਾਰ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਯਾਵਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯਤੇ ਤਾਵਤ੍ਸੇਵਨੀਯੋ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ ਜ੍ਞਾਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਿਰਾ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਯਾਵਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਭਗਤੀ ਢੀਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੱਚ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਨ ਤੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਜੇਜ੍ਜਾਤੁ ਨੋਪੇਕ੍ਸ਼ੇਤ ਕਥਂਚਨ ਯਤ੍ਰਾਨਂਦਃ ਪ੍ਰਬੋਧੋ ਵਾ ਨਾਲ੍ਪਮਪ੍ਯੁਪਲਭ੍ਯਤੇ
ਕਦੇ ਵੀ ਸੱਚ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਣਡਿੱਠ ਕਰਨਾ; ਜਿੱਥੇ ਆਨੰਦ ਜਾਂ ਜਾਗਰੂਕਤਾ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਵਤ੍ਸਰਾਦਪਿ ਸ਼ਿष੍ਯੇਣ ਸੋ ऽਨ੍ਯਂ ਗੁਰੁਮੁਪਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ ਗੁਰੁਮਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੇ ऽਪਿ ਨਾਵਮਨ੍ਯੇਤ ਪੌਰ੍ਵਿਕਮ੍ ਗੁਰੋਰ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਃਂਸ੍ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਬੋਧਕਾਨ੍ਪ੍ਰੇਰਕਾਨਪਿ
ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੋਰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਹੋਰ ਗੁਰੂ ਲੈਣ 'ਤੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਗੁਰੂ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ, ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਰਕਾਂ ਨੂੰ ਅਣ-ਅਦਬ ਨਾ ਕਰੇ।
ਤਤ੍ਰਾਦਾਵੁਪਸਂਗਮ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਵੇਦਪਾਰਗਮ੍ ਗੁਰੁਮਾਰਾਧਯੇਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਸ਼ੁਭਗਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਥੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ।
ਸਰ੍ਵਾਭਯਪ੍ਰਦਾਤਾਰਂ ਕਰੁਣਾਕ੍ਰਾਂਤਮਾਨਸਮ੍ ਤੋषਯੇਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਗਿਰਾ
ਜੋ ਹਰ ਡਰ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ, ਕੰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਦਾਰਾਧਯੇਚ੍ਛਿष੍ਯਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਸੌ ਭਵੇਦ੍ਯਥਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਚੇਲਾ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਣ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ; ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚੇਲੇ ਦੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਨਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਗृਹਾਣਿ ਚ ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਯਾਨਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਾਨਿ ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਧਨ, ਰਤਨ, ਖੇਤ, ਘਰ, ਗਹਿਣੇ, ਕਪੜੇ, ਵਾਹਨ, ਸੇਜ ਅਤੇ ਆਸਣ—
ਏਤਾਨਿ ਗੁਰਵੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰਤਃ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਮਾਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਧਨ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ ਏਵ ਜਨਕੋ ਮਾਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਧਨਂ ਸੁਖਮ੍ ਸਖਾ ਮਿਤ੍ਰਂ ਚ ਯਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਉਹੀ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਪਤੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਧਨ, ਸੁਖ, ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਾਨ੍ਵਯਂ ਸਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਸੋਦਕਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਸ਼ਗੋ ਭਵੇਤ੍
ਸਮਰਪਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣਾ ਆਪ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ, ਪਾਣੀ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹੋ।
ਯਦਾ ਸ਼ਿਵਾਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਦੇਸ਼ਿਕਾਤ੍ਮਨੇ ਤਦਾ ਸ਼ੈਵੋ ਭਵੇਦ੍ਦੇਹੀ ਨ ਤਤੋ ऽਸ੍ਤਿ ਪੁਨਰ੍ਭਵਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਿਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਂ ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਵਰ੍षਂ ਚ ਤ੍ਰਿਵਰ੍षਕਮ੍
ਗੁਰੂ, ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਆਏ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਜਾਂਚੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਜਾਂਚੇ।
ਪ੍ਰਾਣਦ੍ਰਵ੍ਯਪ੍ਰਦਾਨਾਦ੍ਯੈਰਾਦੇਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਸਮੈਃ ਉਤ੍ਤਮਾਂਸ਼੍ਚਾਧਮੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੀਚਾਨੁਤ੍ਤਮਕਰ੍ਮਣਿ
ਜੀਵਨ ਤੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਦਿਆਂ ਤੋਂ ਤੇ ਮੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਤੋਂ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਕ੍ਰੁष੍ਟਾਸ੍ਤਾਡਿਤਾ ਵਾਪਿ ਯੇ ਵਿषਾਦਂ ਨ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਤੇ ਯੋਗ੍ਯਾਃ ਸਂਯਤਾਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ਿਵਸਂਸ੍ਕਾਰਕਰ੍ਮਣਿ
ਜੋ ਲੋਕ ਗਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਮਾਰ ਖਾ ਕੇ ਵੀ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਲਈ ਯੋਗ, ਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ।
ਅਹਿਂਸਕਾ ਦਯਾਵਂਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਚੇਤਸਃ ਅਮਾਨਿਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਂਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਪਰ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਾਃ
ਅਹਿੰਸਕ, ਦਇਆਲੂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਨਿਮਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਈਰਖਾ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ—