ਯੋ ਗੁਰੁਸ੍ਸ ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਯਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸ ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਗੁਰੁਰ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵ ਏਵਾਥ ਵਿਦ੍ਯਾਕਾਰੇਣ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਆਪ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਥਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਯਥਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਤਥਾ ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਿਵਵਿਦ੍ਯਾ ਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਪੂਜਯਾ ਸਦृਸ਼ਂ ਫਲਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨ; ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨ, ਤਿਵੇਂ ਅਧਿਆਪਕ; ਸ਼ਿਵ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਫਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਤ੍ਮਕਸ਼੍ਚਾਸੌ ਸਰ੍ਵਮਂਤ੍ਰਮਯੋ ਗੁਰੁਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਯਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਹੇਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਅਧਿਆਪਕ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੇਯੋ ऽਰ੍ਥੀ ਯਦਿ ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਂ ਮਨਸਾਪਿ ਨ ਲਂਘਯੇਤ੍ ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਪਾਲਕੋ ਯਸ੍ਮਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਸਂਪਤ੍ਤਿਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਨਾ ਟੋੜੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛਂਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਸ੍ਵਪਨ੍ਭੁਂਜਨ੍ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਯਦਿ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸਰ੍ਵਂ ਚਾਨੁਜ੍ਞਯਾ ਗੁਰੋਃ
ਚਲਦੇ, ਖੜ੍ਹੇ, ਸੁੱਤੇ ਜਾਂ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੋਰ੍ਗृਹੇ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾ ਨ ਯਥੇष੍ਟਾਸਨੋ ਭਵੇਤ੍ ਗੁਰੁਰ੍ਦੇਵੋ ਯਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਦ੍ਗृਹਂ ਦੇਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਮਨਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਅਧਿਆਪਕ ਸਿੱਧਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਮੰਦਰ ਹੈ।
ਪਾਪਿਨਾਂ ਚ ਯਥਾ ਸਂਗਾਤ੍ਤਤ੍ਪਾਪਾਤ੍ਪਤਿਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਯਥੇਹ ਵਹ੍ਨਿਸਂਪਰ੍ਕਾਨ੍ਮਲਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਕਾਂਚਨਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ ਸੋਨਾ ਆਪਣਾ ਮੈਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਗੁਰੁਸਂਪਰ੍ਕਾਤ੍ਪਾਪਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਮਾਨਵਃ ਯਥਾ ਵਹ੍ਨਿਸਮੀਪਸ੍ਥੋ ਘृਤਕੁਮ੍ਭੋ ਵਿਲੀਯਤੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਘੀ ਦਾ ਘੜਾ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਪਾਪਂ ਵਿਲੀਯੇਤ ਹ੍ਯਾਚਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ ਯਥਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤੋ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸ਼ੁष੍ਕਮਾਰ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਨਿਰ੍ਦਹੇਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਾਪ ਵੀ ਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਗੀਲਾ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾਯਮਪਿ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਗੁਰੁਃ ਪਾਪਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦਹੇਤ੍ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਗੁਰੋਃ ਕ੍ਰੋਧਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਅਧਿਆਪਕ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਮਨ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਬੋਲ ਰਾਹੀਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਹ੍ਯਾਯੁਃਸ਼੍ਰੀਜ੍ਞਾਨਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਤਤ੍ਕ੍ਰੋਧਕਾਰਿਣੋ ਯੇ ਸ੍ਯੁਸ੍ਤੇषਾਂ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਨਿष੍ਫਲਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਯੁ, ਧਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਵੀ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਮਸ਼੍ਚ ਨਿਯਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ਗੁਰੋਰ੍ਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਵਦੇਜ੍ਜਾਤੁਚਿਨ੍ਨਰਃ
ਯਮ ਤੇ ਨਿਯਮ ਇੱਥੇ ਵਿਚਾਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵਦੇਦ੍ਯਦਿ ਮਹਾਮੋਹਾਦ੍ਰੌਰਵਂ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਗੁਰੁਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਭੁੱਲ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਮਨ, ਕੰਮ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੇਯੋਰ੍ਥੀ ਚੇਨ੍ਨਰੋ ਧੀਮਾਨ੍ਨ ਮਿਥ੍ਯਾਚਾਰਮਾਚਰੇਤ੍ ਗੁਰੋਰ੍ਹਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਦਿष੍ਟੋ ਵਾ ਨ ਵਾ ਸਦਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠਾ ਵਿਹਾਰ ਨਾ ਕਰੇ; ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ, ਚਾਹੇ ਆਖਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰੇ।
ਅਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਇਤ੍ਥਮਾਚਾਰਵਾਨ੍ਭਕ੍ਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਜਾਂ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰੇ; ਐਸਾ ਭਗਤ ਤੇ ਸਾਧ ਚਿੱਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਪ੍ਰਿਯਕਰਃ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਸ਼ੈਵਧਰ੍ਮਾਂਸ੍ਤਤੋ ऽਰ੍ਹਤਿ ਗੁਰੁਸ਼੍ਚੇਦ੍ਗੁਣਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਰਮਾਨਂਦਭਾਸਕਃ
ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਗੁਰੂ ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਚ੍ਛਿਵਸਂਸਕ੍ਤੋ ਮੁਕ੍ਤਿਦੋ ਨ ਤੁ ਚਾਪਰਃ ਸਂਵਿਤ੍ਸਂਜਨਨਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਮਾਨਂਦਸਂਭਵਮ੍
ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਦਿਤਂ ਯੇਨ ਸ ਏਵਾਨਂਦਦਰ੍ਸ਼ਕਃ ਨ ਪੁਨਰ੍ਨਾਮਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਂਵਿਦਾਰਹਿਤਸ੍ਤੁ ਯਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਉਹ ਸੱਚ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹੀ ਆਨੰਦ ਦੇਖਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤਾਰਯੇਨ੍ਨੌਕਾ ਕਿਂ ਸ਼ਿਲਾ ਤਾਰਯੇਚ੍ਛਿਲਾਮ੍ ਏਤਸ੍ਯਾ ਨਾਮਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਵੈ ਨਾਮਮਾਤ੍ਰਿਕਾ
ਕੀ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਦੂਜੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਕਾ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ? ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਯੈਃ ਪੁਨਰ੍ਵਿਦਿਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਾ ਮੋਚਯਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਹੀਨੇ ਕੁਤੋ ਬੋਧਃ ਕੁਤੋ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਸੱਚ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਤਮ-ਪਛਾਣ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਪਰਿਗ੍ਰਹਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਸ਼ੁਰਿਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ ਪਸ਼ੁਭਿਃ ਪ੍ਰੇਰਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਨਾਤਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਜੋ ਲਗਾਵਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਪਸ਼ੁ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਸ਼ੁ-ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਉਪਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਦੇਵੇਹ ਮੁਕ੍ਤੋ ਮੋਚਕ ਇष੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਪ੍ਯਯਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਸੱਚ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਮੁਕਤ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਹਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵੋਪਾਯਵਿਧਿਜ੍ਞੋ ऽਪਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਹੀਨਸ੍ਤੁ ਨਿष੍ਫਲਃ ਯਸ੍ਯਾਨੁਭਵਪਰ੍ਯਂਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਹਰ ਤਰੀਕਾ ਤੇ ਰੀਤ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸੱਚ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਨੁਭਵ ਤੱਕ ਸੱਚ ਵਿਚ ਚਲਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਵਲੋਕਨਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪਰਾਨਨ੍ਦੋ ऽਭਿਜਾਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਸ੍ਯੈਵ ਸਂਪਰ੍ਕਾਤ੍ਪ੍ਰਬੋਧਾਨਂਦਸਂਭਵਃ
ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਹੋਰ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਗੁਰੁਂ ਤਮੇਵ ਵृਣੁਯਾਨ੍ਨਾਪਰਂ ਮਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ ਸ ਸ਼ਿष੍ਯੈਰ੍ਵਿਨਯਾਚਾਰਚਤੁਰੈਰੁਚਿਤੋ ਗੁਰੁਃ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਉਹੀ ਗੁਰੂ ਚੁਣੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਐਸਾ ਗੁਰੂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ ਜੋ ਨਮਰਤਾ ਤੇ ਚੰਗੇ ਵਿਹਾਰ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਯਾਵਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯਤੇ ਤਾਵਤ੍ਸੇਵਨੀਯੋ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ ਜ੍ਞਾਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਿਰਾ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਯਾਵਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਭਗਤੀ ਢੀਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੱਚ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਨ ਤੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਜੇਜ੍ਜਾਤੁ ਨੋਪੇਕ੍ਸ਼ੇਤ ਕਥਂਚਨ ਯਤ੍ਰਾਨਂਦਃ ਪ੍ਰਬੋਧੋ ਵਾ ਨਾਲ੍ਪਮਪ੍ਯੁਪਲਭ੍ਯਤੇ
ਕਦੇ ਵੀ ਸੱਚ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਣਡਿੱਠ ਕਰਨਾ; ਜਿੱਥੇ ਆਨੰਦ ਜਾਂ ਜਾਗਰੂਕਤਾ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਵਤ੍ਸਰਾਦਪਿ ਸ਼ਿष੍ਯੇਣ ਸੋ ऽਨ੍ਯਂ ਗੁਰੁਮੁਪਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ ਗੁਰੁਮਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੇ ऽਪਿ ਨਾਵਮਨ੍ਯੇਤ ਪੌਰ੍ਵਿਕਮ੍ ਗੁਰੋਰ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਃਂਸ੍ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਬੋਧਕਾਨ੍ਪ੍ਰੇਰਕਾਨਪਿ
ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੋਰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਹੋਰ ਗੁਰੂ ਲੈਣ 'ਤੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਗੁਰੂ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ, ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਰਕਾਂ ਨੂੰ ਅਣ-ਅਦਬ ਨਾ ਕਰੇ।
ਤਤ੍ਰਾਦਾਵੁਪਸਂਗਮ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਵੇਦਪਾਰਗਮ੍ ਗੁਰੁਮਾਰਾਧਯੇਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਸ਼ੁਭਗਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਥੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ।
ਸਰ੍ਵਾਭਯਪ੍ਰਦਾਤਾਰਂ ਕਰੁਣਾਕ੍ਰਾਂਤਮਾਨਸਮ੍ ਤੋषਯੇਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਗਿਰਾ
ਜੋ ਹਰ ਡਰ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ, ਕੰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।