ਸ਼ਕ੍ਤੀ ਜ੍ਞਾਨਵਤੀ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਸ਼ਿष੍ਯਦੇਹਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤੁ ਗੁਰੁਣਾ ਯੋਗਮਾਰ੍ਗੇਣ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਜ੍ਞਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਸ਼ਾਕਤੀ ਦীক্ষਾ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਂਤ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਯਾਵਤੀ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਕੁਂਡਮਂਡਲਪੂਰ੍ਵਿਕਾ ਮਂਦਮਂਦਤਰੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਤ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਗੁਰੁਣਾ ਬਹਿਃ
ਮਾਂਤਰੀ ਦীক্ষਾ, ਜੋ ਕਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਘੜਾ ਅਤੇ ਮੰਡਲ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਗੁਰੂ ਵੱਲੋਂ ਬਾਹਰਲੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਪਾਤਾਨੁਸਾਰੇਣ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ऽਨੁਗ੍ਰਹਮਰ੍ਹਤਿ ਸ਼ੈਵਧਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰਸ੍ਯ ਤਨ੍ਮੂਲਤ੍ਵਾਤ੍ਸਮਾਸਤਃ
ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਉਤਰਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਉਸੀ ਵਿੱਚ ਨਿਵੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਪਤਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਜਾਯਤੇ ਨ ਵਿਦ੍ਯਾ ਨ ਸ਼ਿਵਾਚਾਰੋ ਨ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਚ ਸਿਦ੍ਧਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਉਤਰੀ, ਉੱਥੇ ਨਾ ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਗਿਆਨ, ਨਾ ਸ਼ਿਵ ਆਚਰਨ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸਿਧੀਆਂ।
ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲਿਂਗਾਨਿ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪਾਤਸ੍ਯ ਭੂਯਸਃ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਕ੍ਰਿਯਯਾ ਵਾਥ ਗੁਰੁਸ਼੍ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਵਿਸ਼ੋਧਯੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਉਤਰਨ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ऽਨ੍ਯਥਾ ਕੁਰੁਤੇ ਮੋਹਾਤ੍ਸ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮੋਹ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਲਤ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪਾਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਬੋਧਾਨਂਦਸਂਭਵਃ ਸਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਬੋਧਾਨਂਦਰੂਪਿਣੀ
ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਉਤਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਉਤਪੱਤ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਹੈ।
ਆਨਂਦਬੋਧਯੋਰ੍ਲਿਂਗਮਂਤਃਕਰਣਵਿਕ੍ਰਿਯਾਃ ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਂਪਰੋਮਾਂਚਸ੍ਵਰਨੇਤ੍ਰਾਂਗਵਿਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮਨ ਵਿਚ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੰਪਣਾ, ਰੋਮਾਂਚ, ਆਵਾਜ਼, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਬਦਲਾਅ ਆਉਣਾ।
ਸ਼ਿष੍ਯੋਪਿ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰੇਭਿਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗੁਰੁਪਰੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਤਤ੍ਸਂਪਰ੍ਕੈਃ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਚਾਦੌ ਸਂਗਤੈਰ੍ਵਾਥ ਤਦ੍ਗਤੈਃ
ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿਚ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਣੀਯਤ੍ਵਾਦ੍ਗੁਰੋਰ੍ਗੌਰਵਕਾਰਣਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਗੁਰੋਰ੍ਗੌਰਵਮਾਚਰੇਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ਗੁਰੁਸ੍ਸ ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਯਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸ ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਗੁਰੁਰ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵ ਏਵਾਥ ਵਿਦ੍ਯਾਕਾਰੇਣ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਆਪ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਥਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਯਥਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਤਥਾ ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਿਵਵਿਦ੍ਯਾ ਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਪੂਜਯਾ ਸਦृਸ਼ਂ ਫਲਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨ; ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨ, ਤਿਵੇਂ ਅਧਿਆਪਕ; ਸ਼ਿਵ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਫਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਤ੍ਮਕਸ਼੍ਚਾਸੌ ਸਰ੍ਵਮਂਤ੍ਰਮਯੋ ਗੁਰੁਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਯਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਹੇਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਅਧਿਆਪਕ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੇਯੋ ऽਰ੍ਥੀ ਯਦਿ ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਂ ਮਨਸਾਪਿ ਨ ਲਂਘਯੇਤ੍ ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਪਾਲਕੋ ਯਸ੍ਮਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਸਂਪਤ੍ਤਿਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਨਾ ਟੋੜੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛਂਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਸ੍ਵਪਨ੍ਭੁਂਜਨ੍ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਯਦਿ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸਰ੍ਵਂ ਚਾਨੁਜ੍ਞਯਾ ਗੁਰੋਃ
ਚਲਦੇ, ਖੜ੍ਹੇ, ਸੁੱਤੇ ਜਾਂ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੋਰ੍ਗृਹੇ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾ ਨ ਯਥੇष੍ਟਾਸਨੋ ਭਵੇਤ੍ ਗੁਰੁਰ੍ਦੇਵੋ ਯਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਦ੍ਗृਹਂ ਦੇਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਮਨਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਅਧਿਆਪਕ ਸਿੱਧਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਮੰਦਰ ਹੈ।
ਪਾਪਿਨਾਂ ਚ ਯਥਾ ਸਂਗਾਤ੍ਤਤ੍ਪਾਪਾਤ੍ਪਤਿਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਯਥੇਹ ਵਹ੍ਨਿਸਂਪਰ੍ਕਾਨ੍ਮਲਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਕਾਂਚਨਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ ਸੋਨਾ ਆਪਣਾ ਮੈਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਗੁਰੁਸਂਪਰ੍ਕਾਤ੍ਪਾਪਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਮਾਨਵਃ ਯਥਾ ਵਹ੍ਨਿਸਮੀਪਸ੍ਥੋ ਘृਤਕੁਮ੍ਭੋ ਵਿਲੀਯਤੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਘੀ ਦਾ ਘੜਾ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਪਾਪਂ ਵਿਲੀਯੇਤ ਹ੍ਯਾਚਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ ਯਥਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤੋ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸ਼ੁष੍ਕਮਾਰ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਨਿਰ੍ਦਹੇਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਾਪ ਵੀ ਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਗੀਲਾ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾਯਮਪਿ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਗੁਰੁਃ ਪਾਪਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦਹੇਤ੍ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਗੁਰੋਃ ਕ੍ਰੋਧਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਅਧਿਆਪਕ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਮਨ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਬੋਲ ਰਾਹੀਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਹ੍ਯਾਯੁਃਸ਼੍ਰੀਜ੍ਞਾਨਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਤਤ੍ਕ੍ਰੋਧਕਾਰਿਣੋ ਯੇ ਸ੍ਯੁਸ੍ਤੇषਾਂ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਨਿष੍ਫਲਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਯੁ, ਧਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਵੀ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਮਸ਼੍ਚ ਨਿਯਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ਗੁਰੋਰ੍ਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਵਦੇਜ੍ਜਾਤੁਚਿਨ੍ਨਰਃ
ਯਮ ਤੇ ਨਿਯਮ ਇੱਥੇ ਵਿਚਾਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵਦੇਦ੍ਯਦਿ ਮਹਾਮੋਹਾਦ੍ਰੌਰਵਂ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਗੁਰੁਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਭੁੱਲ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਮਨ, ਕੰਮ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੇਯੋਰ੍ਥੀ ਚੇਨ੍ਨਰੋ ਧੀਮਾਨ੍ਨ ਮਿਥ੍ਯਾਚਾਰਮਾਚਰੇਤ੍ ਗੁਰੋਰ੍ਹਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਦਿष੍ਟੋ ਵਾ ਨ ਵਾ ਸਦਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠਾ ਵਿਹਾਰ ਨਾ ਕਰੇ; ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ, ਚਾਹੇ ਆਖਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰੇ।
ਅਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਇਤ੍ਥਮਾਚਾਰਵਾਨ੍ਭਕ੍ਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਜਾਂ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰੇ; ਐਸਾ ਭਗਤ ਤੇ ਸਾਧ ਚਿੱਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਪ੍ਰਿਯਕਰਃ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਸ਼ੈਵਧਰ੍ਮਾਂਸ੍ਤਤੋ ऽਰ੍ਹਤਿ ਗੁਰੁਸ਼੍ਚੇਦ੍ਗੁਣਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਰਮਾਨਂਦਭਾਸਕਃ
ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਗੁਰੂ ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਚ੍ਛਿਵਸਂਸਕ੍ਤੋ ਮੁਕ੍ਤਿਦੋ ਨ ਤੁ ਚਾਪਰਃ ਸਂਵਿਤ੍ਸਂਜਨਨਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਮਾਨਂਦਸਂਭਵਮ੍
ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਦਿਤਂ ਯੇਨ ਸ ਏਵਾਨਂਦਦਰ੍ਸ਼ਕਃ ਨ ਪੁਨਰ੍ਨਾਮਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਂਵਿਦਾਰਹਿਤਸ੍ਤੁ ਯਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਉਹ ਸੱਚ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹੀ ਆਨੰਦ ਦੇਖਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤਾਰਯੇਨ੍ਨੌਕਾ ਕਿਂ ਸ਼ਿਲਾ ਤਾਰਯੇਚ੍ਛਿਲਾਮ੍ ਏਤਸ੍ਯਾ ਨਾਮਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਵੈ ਨਾਮਮਾਤ੍ਰਿਕਾ
ਕੀ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਦੂਜੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਕਾ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ? ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਯੈਃ ਪੁਨਰ੍ਵਿਦਿਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਾ ਮੋਚਯਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਹੀਨੇ ਕੁਤੋ ਬੋਧਃ ਕੁਤੋ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਸੱਚ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਤਮ-ਪਛਾਣ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?