ਏਕਂ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਤੋਨਂ ਚ ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਕਮ੍ ਅਯੁਤਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਤਮੇਕਂ ਵਿਨਾ ਭਵੇਤ੍
ਇੱਕ, ਦਸ, ਸੌ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ — ਸੌ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ — ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੈ।
ਵੇਦਪਾਰਾਯਣਂ ਚੈਵ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਬਹੁਤਰਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰਾਞ੍ਜਪੇਦਕ੍ਸ਼ਰਲਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੋਰ ਮੰਤ੍ਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਕ੍ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਥਾ ਮਂਤ੍ਰਾਞ੍ਜਪੇਦਕ੍ਸ਼ਰਕੋਟਿਤਃ ਤਤਃ ਪਰਂ ਜਪੇਚ੍ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਂ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਇੱਕ-ਅੱਖਰ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਅੱਖਰਾਂ ਤੱਕ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਹੋਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਛਿਵ ਪਦਂ ਲਭੇਤ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰੁਚਿਕਰਂ ਤ੍ਵੇਕਂ ਮਂਤ੍ਰਮਾਮਰਣਾਂਤਿਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਮ-ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਨ ਭਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਰਨ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਪੇਤ੍ਸਹਸ੍ਰਮੋਮਿਤਿ ਸਰ੍ਵਾਭੀष੍ਟਂ ਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਯਾ ਪੁष੍ਪਾਰਾਮਾਦਿਕਂ ਵਾਪਿ ਤਥਾ ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਾਦਿਕਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ 'ਓਮ' ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਜਾਂ ਸਫਾਈ ਆਦਿ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਾਯ ਸ਼ਿਵਕਾਰ੍ਯਾਥੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪਦਂ ਲਭੇਤ੍ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤਥਾ ਵਾਸਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਇਹ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਵਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਡਾਨਾਮਜਡਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਦਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਾਸਂ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਕੁਰ੍ਯਦਾਮਰਣਂ ਬੁਧਃ
ਮੂੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਦੋਹਾਂ ਲਈ, ਇਹ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਰਨ ਤੱਕ ਸ਼ਿਵ-ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਲਿਂਗਾਦ੍ਧਸ੍ਤਸ਼ਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਾਨੁषਕੇ ਵਿਦੁਃ ਸਹਸ੍ਰਾਰਤ੍ਨਿਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤਥਾਰ੍षਕੇ
ਲਿੰਗ ਤੋਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਬਣੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਸੌ ਗੁਣਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਪੁੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੈਵਲਿਂਗੇ ਤਥਾ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸਹਸ੍ਰਾਰਤ੍ਨਿਮਾਨਤਃ ਧਨੁष੍ਪ੍ਰਮਾਣਸਾਹਸ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਵਿ
ਦਿਵ੍ਯ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਪੁੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਪੁੰਨ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਮਾਪ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਾਪੀ ਕੂਪਾਦ੍ਯਪੁष੍ਕਰਾਣਿ ਚ ਸ਼ਿਵਗਂਗੇਤਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਯਥਾ
ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵਾਪੀ, ਕੂਏ, ਜਾਂ ਸਰੋਵਰ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ-ਗੰਗਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਪਿਤ੍ਵਾ ਹਿ ਸ਼ਿਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਸੇਦਾਮਰਣਂ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ-ਖੇਤਰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਮਰਨ ਤੱਕ ਉਥੇ ਵਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਾਹਂ ਦਸ਼ਾਹਂ ਮਾਸ੍ਯਂ ਵਾ ਸਪਿਂਡੀਕਰਣਂ ਤੁ ਵਾ ਆਬ੍ਦਿਕਂ ਵਾ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਿਂਡਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਦਾਹ, ਦਸ ਦਿਨ ਦੀ ਰਸਮ, ਮਹੀਨੇ ਦੀ, ਜਾਂ ਸਾਲਾਨਾ ਪਿੰਡ ਦਾਨ, ਜਾਂ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਦਾਨ — ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਿਵ-ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਦ੍ਯਃ ਸ਼ਿਵਪਦਂ ਲਭੇਤ੍ ਅਥਵਾ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਂ ਵਾ ਵਸੇਦ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਰਾਤ੍ਰਕਮ੍
ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਜਾਂ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਉਥੇ ਵਸਣ ਨਾਲ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮੇਕਰਾਤ੍ਰਂ ਵਾ ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਛਿਵਪਦਂ ਲਭੇਤ੍ ਸ੍ਵਵਰ੍ਣਾਨੁਗੁਣਂ ਲੋਕੇ ਸ੍ਵਾਚਾਰਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਤੇ ਨਰਃ
ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਜਾਂ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਕ੍ਰਮ-ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ, ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਤੇ ਆਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਣੋਦ੍ਧਾਰੇਣ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਤਤ੍ਫਲਾਤਿਸ਼ਯਂ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਕਾਮਨਯਾ ਸਦ੍ਯਃ ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਹ ਅੱਖਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇ’en ਤਕ ਕਿ ਪੂਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ।
ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਮਕਾਮੇਨ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਾਯਾਹ੍ਨਮਹਸ੍ਤ੍ਰਿष੍ਵੇਕਤਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਜੋ ਕਰਮ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਵਕਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਵਿਧਿਕਰਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਂ ਕਾਮਿਕਂ ਤਥਾ ਸਾਯਾਹ੍ਨਂ ਸ਼ਾਂਤਿਕਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਰਾਤ੍ਰਾਵਪਿ ਤਥੈਵ ਹਿ
ਸਵੇਰ ਦਾ ਕਰਮ ਫ਼ਰਜ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੋ ਨਿਸ਼ੀਥੋ ਵੈ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋਮਧ੍ਯਯਾਮਦ੍ਵਯਂ ਨਿਸ਼ਿ ਸ਼ਿਵਪੂਜਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤਤ੍ਕਾਲੇ ऽਭੀष੍ਟਸਿਦ੍ਧਿਦਾ
ਜੋ ਸਮਾਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਤ ਦਾ ਵਿਚਲਾ ਸਮਾਂ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਮਨ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਰਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਯਥੋਕ੍ਤਫਲਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍ ਕਲੌ ਯੁਗੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਫਲਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਫਲਾਂ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ, ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਕ੍ਤੇਨ ਕੇਨਚਿਦ੍ਵਾਪਿ ਅਧਿਕਾਰਵਿਭੇਦਤਃ ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਃ ਪਾਪਭੀਰੁਸ਼੍ਚੇਤ੍ਤਤਤ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਸਮਾਸਾਤ੍ਕਥਯਸ੍ਵ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਾ ਯਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਦਂ ਲਭੇਤ੍
ਹੁਣ, ਸਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੱਸੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਮਰਦ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਸੂਤ ਯੋਗਿਵਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਗਮਾਂਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ृਣੁਤ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਤਦਾਗਮਾਨ੍
ਸੂਤ ਜੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਗੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਮृषਯਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਃ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਦਮ੍ ਤਦਾਗਮਾਂਸ੍ਤਤੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਲੋਕਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮੇਵ ਹਿ
ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਸੁਣੋ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾ ਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਯਾ ਹਿ ਪृਥਿਵੀ ਲੋਕਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਪਚਾਸ ਕਰੋੜ ਵਿਸਤਾਰ ਵਾਲੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਕृਪਯਾ ਦੇਵਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕਲ੍ਪਿਤਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਥੇ-ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹਨ; ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਇਹ ਥਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹਨ।
ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਦृषੀਣਾਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਤ੍ ਸ੍ਵਯਂਭੂਤਾਨ੍ਯਥਾਨ੍ਯਾਨਿ ਲੋਕਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮੇਵ ਹਿ
ਕੁਝ ਥਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਨ।
ਤੀਰ੍ਥੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸਦਾਕਾਰ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਜਪਾਦਿਕਮ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਰੋਗਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਮੂਕਤ੍ਵਾਦ੍ਯਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨਰਃ
ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਜਪ ਆਦਿ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਗ, ਗਰੀਬੀ ਜਾਂ ਗੂੰਗਾਪਣ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਸ੍ਮਿਨ੍ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਰਣਂ ਨਰਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਸ੍ਥਾਨਵਾਸੇਨ ਪੁਨਰ੍ਮਾਨੁष੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਭਾਰਤ ਦੇ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਸੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਾਪਸ੍ਯ ਕਰਣਂ ਦृਢਂ ਭਵਤਿ ਭੂਸੁਰਾਃ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਨਿਵਾਸੇ ਹਿ ਪਾਪਮਣ੍ਵਪਿ ਨਾਚਰੇਤ੍
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਕਰਨਾ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਪ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਸੇਨ੍ਨਰਃ ਸਿਂਧੋਃ ਸ਼ਤਨਦੀਤੀਰੇ ਸਂਤਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਿੰਧੂ ਅਤੇ ਸੌ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਅਨੇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹਨ।