ਨ ਲਗ੍ਨਤਿਥਿਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਾਰਯੋਗਾਦਯਃ ਪ੍ਰਿਯੇ ਅਸ੍ਯਾਤ੍ਯਂਤਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨੈष ਸਪ੍ਤਸ੍ਸਦੋਦਿਤਃ
ਪਿਆਰੀਏ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਲਈ ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ, ਤਿਥੀ, ਨਕਸ਼ਤਰ, ਹਫ਼ਤੇ ਦਾ ਦਿਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੋਗ ਆਦਿਕ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣੇ। ਇਹ ਸੱਤ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਨ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਰਿਪੁਰੇष ਮਹਾਮਨੁਃ ਸੁਸਿਦ੍ਧੋ ਵਾਪਿ ਸਿਦ੍ਧੋ ਵਾ ਸਾਧ੍ਯੋ ਵਾਪਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਮੰਤ੍ਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ, ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਚਾਹੇ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਣਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਐਸਾ ਹੀ ਰਹੇਗਾ।
ਸਿਦ੍ਧੇਨ ਗੁਰੁਣਾਦਿष੍ਟਸ੍ਸੁਸਿਦ੍ਧ ਇਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ ਅਸਿਦ੍ਧੇਨਾਪਿ ਵਾ ਦਤ੍ਤਸ੍ਸਿਦ੍ਧਸਾਧ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕੇਵਲਃ
ਜਦੋਂ ਪੂਰਨ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅਪੂਰਨ ਵਲੋਂ ਵੀ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹੋਣਾ ਬਾਕੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸਾਧਿਤਸ੍ਸਾਧਿਤੋ ਵਾ ਸਿਧ੍ਯਤ੍ਵੇਨ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਤਿਸ਼ਯਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਮਯਿ ਮਂਤ੍ਰੇ ਤਥਾ ਗੁਰੌ
ਚਾਹੇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਉੱਤੇ ਤੇ ਗੁਰੂ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਫਲਦਾ ਹੈ।
ਆਸ਼੍ਰਮੇਤ੍ਪਰਮਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੀਂ ਬੁਧਃ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿੱਧਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ, ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਸਿੱਖ ਲਵੇ।
ਮਂਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰੇषੁ ਸਿਦ੍ਧੇषੁ ਮਂਤ੍ਰ ਏष ਨ ਸਿਧ੍ਯਤਿ ਸਿਦ੍ਧੇ ਤ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਮਂਤ੍ਰੇ ਤੇ ਚ ਸਿਦ੍ਧਾ ਭਵਂਤ੍ਯੁਤ
ਹੋਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਣ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਮੰਤ੍ਰ ਫਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵੀ ਫਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਦੇਵੇष੍ਵਲਬ੍ਧੋ ऽਸ੍ਮਿ ਲਬ੍ਧੇष੍ਵਪਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਿ ਮਯਿ ਲਬ੍ਧੇ ਤੁ ਤੇ ਲਬ੍ਧਾ ਮਂਤ੍ਰੇष੍ਵੇषੁ ਸਮੋ ਵਿਧਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਯੇ ਦੋषਾਸ੍ਸਰ੍ਵਮਂਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨ ਤੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਭਵਂਤ੍ਯਪਿ ਅਸ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜਾਤ੍ਯਾਦੀਨਨਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨਾਤ੍
ਜੋ ਭੁੱਲਾਂ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਮੰਤਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੰਤਰ ਜਾਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸ਼ਰਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਨੈਵ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੇषੁ ਫਲੇषੁ ਪ੍ਰਤਿ ਯੋਗਿषੁ ਸਹਸਾ ਵਿਨਿਯੁਂਜੀਤ ਤਸ੍ਮਾਦੇष ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਇਸ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਛੋਟੀਆਂ ਜਾਂ ਘਟੀਆ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵ੍ਯੈ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਸ਼ੂਲਿਨਾ ਹਿਤਾ ਯ ਜਗਤਾਮੁਕ੍ਤਃ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਵਿਧਿਰ੍ਯਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵੀ ਲਈ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਦੀ ਰੀਤ ਸਿੱਧਾ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਯ ਇਦਂ ਕੀਰ੍ਤਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਭਵਤਾ ਕਥਿਤਂ ਪ੍ਰਭੋ ਤਤ੍ਪ੍ਰਯੋਗਵਿਧਾਨਂ ਚ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਿਸਮਂ ਯਥਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੰਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਰਤਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਵੇਦ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ਿਵਸਂਸ੍ਕਾਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਮਂਤ੍ਰਸਂਗ੍ਰਹਣੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸੂਚਿਤਨ੍ਨ ਤੁ ਵਿਸ੍ਮृਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉੱਤਮ ਦীক্ষਾ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਸੰਕਲਨ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਭੁੱਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਹਨ੍ਤ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍ ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਪਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵੇਨ ਪਤਿਭਾषਿਤਮ੍
ਚੰਗਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਉੱਤਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦীক্ষਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਖੁਦ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਸਮ੍ਯਕ੍ ਕृਤਾਧਿਕਾਰਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੂਜਾਦਿषੁ ਨਰੋ ਯਤਃ ਸਂਸ੍ਕਾਰਃ ਕਥ੍ਯਤੇ ਤੇਨ षਡਧ੍ਵਪਰਿਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਇਸ ਦীক্ষਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਕਰਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਛੇ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦੀਯਤੇ ਯੇਨ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਪਾਸ਼ਬਂਧਨਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਸ੍ਕਾਰ ਏਵਾਯਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਯਪਿ ਚ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੰਧਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦীক্ষਾ ਨੂੰ ਸੰਸਕਾਰ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਂਭਵੀ ਚੈਵ ਸ਼ਾਕ੍ਤੀ ਚ ਮਾਂਤ੍ਰੀ ਚੈਵ ਸ਼ਿਵਾਗਮੇ ਦੀਕ੍ਸ਼ੋਪਦਿਸ਼੍ਯਤੇ ਤ੍ਰੇਧਾ ਸ਼ਿਵੇਨ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਦীক্ষਾ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਿਖਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਸ਼ਾਂਭਵੀ, ਸ਼ਾਕਤੀ ਅਤੇ ਮਾਂਤਰੀ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਦੱਸਿਆ।
ਗੁਰੋਰਾਲੋਕਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਂਭਾषਣਾਦਪਿ ਸਦ੍ਯਸ੍ਸਂਜ੍ਞਾ ਭਵੇਜ੍ਜਂਤੋਃ ਪਾਸ਼ੋਪਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਿਣੀ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਗੱਲ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਪਛਾਣ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਸ਼ਾਂਭਵੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਾ ਪੁਨਰ੍ਭਿਦ੍ਯਤੇ ਦ੍ਵਿਧਾ ਤੀਵ੍ਰਾ ਤੀਵ੍ਰਤਰਾ ਚੇਤਿ ਪਾਸ਼ੋ ਪਕ੍ਸ਼ਯਭੇਦਤਃ
ਇਹ ਦীক্ষਾ ਸ਼ਾਂਭਵੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਫਿਰ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼, ਬੰਧਨ ਨਾਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ।
ਯਯਾ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ ਸਦ੍ਯਸ੍ਸੈਵ ਤੀਵ੍ਰਤਰਾ ਮਤਾ ਤੀਵ੍ਰਾ ਤੁ ਜੀਵਤੋਤ੍ਯਂਤਂ ਪੁਂਸਃ ਪਾਪਵਿਸ਼ੋਧਿਕਾ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇਜ਼ ਵਾਲੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤੀ ਜ੍ਞਾਨਵਤੀ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਸ਼ਿष੍ਯਦੇਹਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤੁ ਗੁਰੁਣਾ ਯੋਗਮਾਰ੍ਗੇਣ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਜ੍ਞਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਸ਼ਾਕਤੀ ਦীক্ষਾ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਂਤ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਯਾਵਤੀ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਕੁਂਡਮਂਡਲਪੂਰ੍ਵਿਕਾ ਮਂਦਮਂਦਤਰੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਤ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਗੁਰੁਣਾ ਬਹਿਃ
ਮਾਂਤਰੀ ਦীক্ষਾ, ਜੋ ਕਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਘੜਾ ਅਤੇ ਮੰਡਲ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਗੁਰੂ ਵੱਲੋਂ ਬਾਹਰਲੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਪਾਤਾਨੁਸਾਰੇਣ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ऽਨੁਗ੍ਰਹਮਰ੍ਹਤਿ ਸ਼ੈਵਧਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰਸ੍ਯ ਤਨ੍ਮੂਲਤ੍ਵਾਤ੍ਸਮਾਸਤਃ
ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਉਤਰਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਉਸੀ ਵਿੱਚ ਨਿਵੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਪਤਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਜਾਯਤੇ ਨ ਵਿਦ੍ਯਾ ਨ ਸ਼ਿਵਾਚਾਰੋ ਨ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਚ ਸਿਦ੍ਧਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਉਤਰੀ, ਉੱਥੇ ਨਾ ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਗਿਆਨ, ਨਾ ਸ਼ਿਵ ਆਚਰਨ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸਿਧੀਆਂ।
ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲਿਂਗਾਨਿ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪਾਤਸ੍ਯ ਭੂਯਸਃ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਕ੍ਰਿਯਯਾ ਵਾਥ ਗੁਰੁਸ਼੍ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਵਿਸ਼ੋਧਯੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਉਤਰਨ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ऽਨ੍ਯਥਾ ਕੁਰੁਤੇ ਮੋਹਾਤ੍ਸ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮੋਹ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਲਤ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪਾਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਬੋਧਾਨਂਦਸਂਭਵਃ ਸਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਬੋਧਾਨਂਦਰੂਪਿਣੀ
ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਉਤਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਉਤਪੱਤ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਹੈ।
ਆਨਂਦਬੋਧਯੋਰ੍ਲਿਂਗਮਂਤਃਕਰਣਵਿਕ੍ਰਿਯਾਃ ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਂਪਰੋਮਾਂਚਸ੍ਵਰਨੇਤ੍ਰਾਂਗਵਿਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮਨ ਵਿਚ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੰਪਣਾ, ਰੋਮਾਂਚ, ਆਵਾਜ਼, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਬਦਲਾਅ ਆਉਣਾ।
ਸ਼ਿष੍ਯੋਪਿ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰੇਭਿਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗੁਰੁਪਰੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਤਤ੍ਸਂਪਰ੍ਕੈਃ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਚਾਦੌ ਸਂਗਤੈਰ੍ਵਾਥ ਤਦ੍ਗਤੈਃ
ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿਚ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਣੀਯਤ੍ਵਾਦ੍ਗੁਰੋਰ੍ਗੌਰਵਕਾਰਣਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਗੁਰੋਰ੍ਗੌਰਵਮਾਚਰੇਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।