ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਧਨਦਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦੌਤ੍ਤਰਂ ਸ਼ਾਤਿਦਂ ਭਵੇਤ੍ ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਵਿਪ੍ਰਦੇਵਾਨਾਂ ਗੁਰੂਣਾਮਪਿ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਜਪ ਕਰਨਾ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਾਨਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਵਿਮੁਖੋ ਜਪੇਤ੍ ਉष੍ਣੀषੀ ਕੁਂਚੁਕੀ ਨਮ੍ਰੋ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੋ ਗਲਾਵृਤਃ
ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਮਨਤਰ ਵਿਰੋਧੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪੱਗ, ਚੋਲਾ, ਝੁਕ ਕੇ, ਖੁੱਲੇ ਵਾਲਾਂ, ਜਾਂ ਗਲ ਢੱਕ ਕੇ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਅਪਵਿਤ੍ਰਕਰੋ ऽਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਵਿਲਪਨ੍ਨ ਜਪੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕ੍ਰੋਧਂ ਮਦਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤਂ ਤ੍ਰੀਣਿ ਨਿष੍ਠੀਵਨਵਿਜृਂਭਣੇ
ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਹਾਲਤ ਜਾਂ ਰੋਣ-ਧੋਣ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਗੁੱਸੇ, ਨਸ਼ੇ, ਛੀਂਕ, ਥੂਕ ਜਾਂ ਉਬਾਸੀ ਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਸ਼੍ਵਨੀਚਾਨਾਂ ਵਰ੍ਜਯੇਜ੍ਜਪਕਰ੍ਮਣਿ ਆਚਮੇਤ੍ਸਂਭਵੇ ਤੇषਾਂ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ਵਾ ਮਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਜਪ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਕੁੱਤੇ ਜਾਂ ਚੁਹੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਜੇ ਸੰਪਰਕ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰੋ ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਤੇਰਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰੋ।
ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਚ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਸਂਯਮਮ੍ ਅਨਾਸਨਃ ਸ਼ਯਾਨੇ ਵਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨੁਤ੍ਥਿਤ ਏਵ ਵਾ
ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਸਾਸ-ਸਮਾਧੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਚਾਹੇ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਲੇਟੇ ਹੋ, ਤੁਰ ਰਹੇ ਹੋ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਉਠੇ ਹੋ।
ਰਥ੍ਯਾਯਾਮਸ਼ਿਵੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਨ ਜਪੇਤ੍ਤਿਮਿਰਾਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯ ਨ ਜਪੇਤ੍ਪਾਦੌ ਕੁਕ੍ਕੁਟਾਸਨ ਏਵ ਵਾ
ਗਲੀ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਥਾਂ ਜਾਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਪੈਰ ਫੈਲਾਕੇ ਜਾਂ ਕੁੱਕੜ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਯਾਨਸ਼ਯ੍ਯਾਧਿਰੂਢੋ ਵਾ ਚਿਂਤਾਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤੋ ऽਥ ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚੇਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਦਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਜਪੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਗੱਡੀ ਤੇ ਹੋ, ਸੇਜ ਤੇ ਲੇਟੇ ਹੋ ਜਾਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਹੋ—ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰੋ; ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਜਪ ਕਰੋ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਸਮਾਸੇਨ ਵਚਃ ਸ਼ृਣੁ ਸਦਾਚਾਰੋ ਜਪਞ੍ਛੁਦ੍ਧਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਭਦ੍ਰਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਲੰਬੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਸੁਣੋ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ: ਜੋ ਸੱਚਾ ਆਚਰਨ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਲਾਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਚਾਰਃ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮ ਆਚਾਰਃ ਪਰਮਂ ਧਨਂ ਆਚਾਰਃ ਪਰਮਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਆਚਾਰਃ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ
ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਰਾਹ ਹੈ।
ਆਚਾਰਹੀਨਃ ਪੁਰੁषੋ ਲੋਕੇ ਭਵਤਿ ਨਿਂਦਿਤਃ ਪਰਤ੍ਰ ਚ ਸੁਖੀ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦਾਚਾਰਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਗਲੇ ਜਹਾਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵਿਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਵੇਦੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਵੈਦਿਕੈਃ ਤਸ੍ਯ ਤੇਨ ਸਮਾਚਾਰਃ ਸਦਾਚਾਰੋ ਨ ਚੇਤਰਃ
ਜਿਸ ਲਈ ਵੇਦਾਂ ਜਾਂ ਸੱਚੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕਰਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਹੀ ਉਸਦਾ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸਦ੍ਭਿਰਾਚਰਿਤਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਸਦਾਚਾਰਃ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸਦਾਚਾਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਹੁਰਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਂ ਮੂਲਕਾਰਣਮ੍
ਜੋ ਚਲਣ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।
ਆਸ੍ਤਿਕਸ਼੍ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਮਾਦਾਦ੍ਯੈਃ ਸਦਾਚਾਰਾਦਵਿਚ੍ਯੁਤਃ ਨ ਦੁष੍ਯਤਿ ਨਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦਾਸ੍ਤਿਕਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਮਨੁੱਖ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਭੀ ਖ਼ਰਾਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਥੇਹਾਸ੍ਤਿ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਸੁਕृਤੈਰ੍ਦੁष੍ਕृਤੈਰਪਿ ਤਥਾ ਪਰਤ੍ਰ ਚਾਸ੍ਤੀਤਿ ਮਤਿਰਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਗਲੇ ਜਹਾਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਸੋਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਰਹਸ੍ਯਮਨ੍ਯਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗੋਪਨੀਯਮਿਦਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਨ ਵਾਚ੍ਯਂ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਨਾਸ੍ਤਿਕਸ੍ਯਾਥ ਵਾ ਪਸ਼ੋਃ
ਪਿਆਰੀਏ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਇਕ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਲੁਕਾਈ ਰੱਖਣੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ।
ਸਦਾਚਾਰਵਿਹੀਨਸ੍ਯ ਪਤਿਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤ੍ਯਜਸ੍ਯ ਚ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਾਤ੍ਪਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਂ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੀ ਜਾਤ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ।
ਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤੋ ਵਾਪਿ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਅਸ਼ੁਚੇਰ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚੇਰ੍ਵਾਪਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ऽਯਨ੍ਨ ਚ ਨਿष੍ਫਲਃ
ਚਾਹੇ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਖੜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਕਦੇ ਵੀ ਫਲ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਨਾਚਾਰਵਤਾਂ ਪੁਂਸਾਮਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧषਡਧ੍ਵਨਾਮ੍ ਅਨਾਦਿष੍ਟੋ ऽਪਿ ਗੁਰੁਣਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ऽਯਂ ਨ ਚ ਨਿष੍ਫਲਃ
ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੇ ਰਾਹ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਤੇ ਜੇ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਅਨ੍ਤ੍ਯਜਸ੍ਯਾਪਿ ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਯ ਮੂਢਸ੍ਯ ਪਤਿਤਸ੍ਯ ਚ ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਸ੍ਯ ਨੀਚਸ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰੋ ऽਯਂ ਨ ਚ ਨਿष੍ਫਲਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ, ਮੂਰਖ, ਮਤਿਹੀਣ, ਡਿੱਗਿਆ, ਬੇ-ਰੋਕ-ਟੋਕ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਹੇਠਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾਂ ਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਮਯਿ ਭਕ੍ਤਿਮਤਃ ਪਰਮ੍ ਸਿਧ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਨਾਪਰਸ੍ਯ ਤੁ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜ਼ਰੂਰ ਫਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਨ ਲਗ੍ਨਤਿਥਿਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਾਰਯੋਗਾਦਯਃ ਪ੍ਰਿਯੇ ਅਸ੍ਯਾਤ੍ਯਂਤਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨੈष ਸਪ੍ਤਸ੍ਸਦੋਦਿਤਃ
ਪਿਆਰੀਏ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਲਈ ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ, ਤਿਥੀ, ਨਕਸ਼ਤਰ, ਹਫ਼ਤੇ ਦਾ ਦਿਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੋਗ ਆਦਿਕ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣੇ। ਇਹ ਸੱਤ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਨ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਰਿਪੁਰੇष ਮਹਾਮਨੁਃ ਸੁਸਿਦ੍ਧੋ ਵਾਪਿ ਸਿਦ੍ਧੋ ਵਾ ਸਾਧ੍ਯੋ ਵਾਪਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਮੰਤ੍ਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ, ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਚਾਹੇ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਣਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਐਸਾ ਹੀ ਰਹੇਗਾ।
ਸਿਦ੍ਧੇਨ ਗੁਰੁਣਾਦਿष੍ਟਸ੍ਸੁਸਿਦ੍ਧ ਇਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ ਅਸਿਦ੍ਧੇਨਾਪਿ ਵਾ ਦਤ੍ਤਸ੍ਸਿਦ੍ਧਸਾਧ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕੇਵਲਃ
ਜਦੋਂ ਪੂਰਨ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅਪੂਰਨ ਵਲੋਂ ਵੀ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹੋਣਾ ਬਾਕੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸਾਧਿਤਸ੍ਸਾਧਿਤੋ ਵਾ ਸਿਧ੍ਯਤ੍ਵੇਨ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਤਿਸ਼ਯਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਮਯਿ ਮਂਤ੍ਰੇ ਤਥਾ ਗੁਰੌ
ਚਾਹੇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਉੱਤੇ ਤੇ ਗੁਰੂ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਫਲਦਾ ਹੈ।
ਆਸ਼੍ਰਮੇਤ੍ਪਰਮਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੀਂ ਬੁਧਃ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿੱਧਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ, ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਸਿੱਖ ਲਵੇ।
ਮਂਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰੇषੁ ਸਿਦ੍ਧੇषੁ ਮਂਤ੍ਰ ਏष ਨ ਸਿਧ੍ਯਤਿ ਸਿਦ੍ਧੇ ਤ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਮਂਤ੍ਰੇ ਤੇ ਚ ਸਿਦ੍ਧਾ ਭਵਂਤ੍ਯੁਤ
ਹੋਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਣ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਮੰਤ੍ਰ ਫਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵੀ ਫਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਦੇਵੇष੍ਵਲਬ੍ਧੋ ऽਸ੍ਮਿ ਲਬ੍ਧੇष੍ਵਪਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਿ ਮਯਿ ਲਬ੍ਧੇ ਤੁ ਤੇ ਲਬ੍ਧਾ ਮਂਤ੍ਰੇष੍ਵੇषੁ ਸਮੋ ਵਿਧਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਯੇ ਦੋषਾਸ੍ਸਰ੍ਵਮਂਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨ ਤੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਭਵਂਤ੍ਯਪਿ ਅਸ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜਾਤ੍ਯਾਦੀਨਨਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨਾਤ੍
ਜੋ ਭੁੱਲਾਂ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਮੰਤਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੰਤਰ ਜਾਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸ਼ਰਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਨੈਵ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੇषੁ ਫਲੇषੁ ਪ੍ਰਤਿ ਯੋਗਿषੁ ਸਹਸਾ ਵਿਨਿਯੁਂਜੀਤ ਤਸ੍ਮਾਦੇष ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਇਸ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਛੋਟੀਆਂ ਜਾਂ ਘਟੀਆ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵ੍ਯੈ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਸ਼ੂਲਿਨਾ ਹਿਤਾ ਯ ਜਗਤਾਮੁਕ੍ਤਃ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਵਿਧਿਰ੍ਯਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵੀ ਲਈ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਦੀ ਰੀਤ ਸਿੱਧਾ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।