ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕृਤਾ ਮਾਲਾ ਧਨਦਾ ਜਪਕਰ੍ਮਣਿ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿਸਂਖ੍ਯਾਤੈਰਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪੁष੍ਟਿਪ੍ਰਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਤੀਹ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਜਪ ਕਰਨ ਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਸਤਾਈ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਨ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਸਂਖ੍ਯਾਤੈਃ ਕृਤਾ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਅਕ੍ਸ਼ੈਸ੍ਤੁ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਭਿਰਭਿਚਾਰਫਲਪ੍ਰਦਾ
ਪਚੀ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪੰਦਰਾਂ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਜਾਦੂਈ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਅਂਗੁष੍ਠਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਤਰ੍ਜਨੀਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ ਮਧ੍ਯਮਾਂ ਧਨਦਾਂ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਕਰੋਤ੍ਯੇषਾ ਹ੍ਯਨਾਮਿਕਾ
ਅੰਗੂਠਾ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਰਜਨੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੱਧੀ ਉਂਗਲ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਨਾਮਿਕਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਂ ਮਾਲਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਯਾਦੁਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਾ ਸ਼ਤਸਂਖ੍ਯੋਤ੍ਤਮਾ ਮਾਲਾ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਮਧ੍ਯਮਾ
ਅਠ ਸੌ ਅਠ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸੌ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੰਜਾਹ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਮੱਧਮ ਹੈ।
ਚਤੁਃ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦਕ੍ਸ਼ੈਸ੍ਤੁ ਹृਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਹਿ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਾਲਯਾ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਪਂ ਕਸ੍ਮੈ ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਚੌਂਵੀਂ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਦਿਲ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕਨਿष੍ਠਾ ਕ੍ਸ਼ਰਿਣੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਜਪਕਰ੍ਮਣਿ ਸ਼ੋਭਨਾ ਅਂਗੁष੍ਠੇਨ ਜਪੇਜ੍ਜਪ੍ਯਮਨ੍ਯੈਰਂਗੁਲਿਭਿਸ੍ਸਹ
ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ 'ਕਸ਼ਰੀਣੀ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਪ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਗੂਠੇ ਤੇ ਹੋਰ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਂਗੁष੍ਠੇਨ ਵਿਨਾ ਜਪ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਤਦਫਲਂ ਯਤਃ ਗृਹੇ ਜਪਂ ਸਮਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਗੋष੍ਠੇ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਵਿਦੁਃ
ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੀਤਾ ਜਪ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕਰਨਾ ਸਮਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਾਰਣ੍ਯੇ ਤਥਾਰਾਮੇ ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਮੁਚ੍ਯਤੇ ਅਯੁਤਂ ਪਰ੍ਵਤੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਨਦ੍ਯਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜਪ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ, ਤੇ ਨਦੀ ਤੇ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ।
ਕੋਟਿਂ ਦੇਵਾਲਯੇ ਪ੍ਰਾਹੁਰਨਨ੍ਤਂ ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇਰ੍ਗੁਰੋਰਿਂਦੋਰ੍ਦੀਪਸ੍ਯ ਚ ਜਲਸ੍ਯ ਚ
ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕਰੋ ਤਾਂ ਇਹ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਅਣਗਣਤ। ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਗੁਰੂ, ਚੰਦ, ਦੀਵਾ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਗਵਾਂ ਚੈਵ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ ਜਪਃ ਤਤ੍ਪੂਰ੍ਵਾਭਿਮੁਖਂ ਵਸ਼੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚਾਭਿਚਾਰਿਕਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕਰਨਾ ਸਰਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਪ ਜਾਦੂਈ ਕਾਰਜ ਲਈ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਧਨਦਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦੌਤ੍ਤਰਂ ਸ਼ਾਤਿਦਂ ਭਵੇਤ੍ ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਵਿਪ੍ਰਦੇਵਾਨਾਂ ਗੁਰੂਣਾਮਪਿ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਜਪ ਕਰਨਾ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਾਨਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਵਿਮੁਖੋ ਜਪੇਤ੍ ਉष੍ਣੀषੀ ਕੁਂਚੁਕੀ ਨਮ੍ਰੋ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੋ ਗਲਾਵृਤਃ
ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਮਨਤਰ ਵਿਰੋਧੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪੱਗ, ਚੋਲਾ, ਝੁਕ ਕੇ, ਖੁੱਲੇ ਵਾਲਾਂ, ਜਾਂ ਗਲ ਢੱਕ ਕੇ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਅਪਵਿਤ੍ਰਕਰੋ ऽਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਵਿਲਪਨ੍ਨ ਜਪੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕ੍ਰੋਧਂ ਮਦਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤਂ ਤ੍ਰੀਣਿ ਨਿष੍ਠੀਵਨਵਿਜृਂਭਣੇ
ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਹਾਲਤ ਜਾਂ ਰੋਣ-ਧੋਣ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਗੁੱਸੇ, ਨਸ਼ੇ, ਛੀਂਕ, ਥੂਕ ਜਾਂ ਉਬਾਸੀ ਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਸ਼੍ਵਨੀਚਾਨਾਂ ਵਰ੍ਜਯੇਜ੍ਜਪਕਰ੍ਮਣਿ ਆਚਮੇਤ੍ਸਂਭਵੇ ਤੇषਾਂ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ਵਾ ਮਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਜਪ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਕੁੱਤੇ ਜਾਂ ਚੁਹੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਜੇ ਸੰਪਰਕ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰੋ ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਤੇਰਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰੋ।
ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਚ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਸਂਯਮਮ੍ ਅਨਾਸਨਃ ਸ਼ਯਾਨੇ ਵਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨੁਤ੍ਥਿਤ ਏਵ ਵਾ
ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਸਾਸ-ਸਮਾਧੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਚਾਹੇ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਲੇਟੇ ਹੋ, ਤੁਰ ਰਹੇ ਹੋ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਉਠੇ ਹੋ।
ਰਥ੍ਯਾਯਾਮਸ਼ਿਵੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਨ ਜਪੇਤ੍ਤਿਮਿਰਾਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯ ਨ ਜਪੇਤ੍ਪਾਦੌ ਕੁਕ੍ਕੁਟਾਸਨ ਏਵ ਵਾ
ਗਲੀ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਥਾਂ ਜਾਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਪੈਰ ਫੈਲਾਕੇ ਜਾਂ ਕੁੱਕੜ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਯਾਨਸ਼ਯ੍ਯਾਧਿਰੂਢੋ ਵਾ ਚਿਂਤਾਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤੋ ऽਥ ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚੇਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਦਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਜਪੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਗੱਡੀ ਤੇ ਹੋ, ਸੇਜ ਤੇ ਲੇਟੇ ਹੋ ਜਾਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਹੋ—ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰੋ; ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਜਪ ਕਰੋ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਸਮਾਸੇਨ ਵਚਃ ਸ਼ृਣੁ ਸਦਾਚਾਰੋ ਜਪਞ੍ਛੁਦ੍ਧਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਭਦ੍ਰਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਲੰਬੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਸੁਣੋ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ: ਜੋ ਸੱਚਾ ਆਚਰਨ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਲਾਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਚਾਰਃ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮ ਆਚਾਰਃ ਪਰਮਂ ਧਨਂ ਆਚਾਰਃ ਪਰਮਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਆਚਾਰਃ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ
ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਰਾਹ ਹੈ।
ਆਚਾਰਹੀਨਃ ਪੁਰੁषੋ ਲੋਕੇ ਭਵਤਿ ਨਿਂਦਿਤਃ ਪਰਤ੍ਰ ਚ ਸੁਖੀ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦਾਚਾਰਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਗਲੇ ਜਹਾਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵਿਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਵੇਦੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਵੈਦਿਕੈਃ ਤਸ੍ਯ ਤੇਨ ਸਮਾਚਾਰਃ ਸਦਾਚਾਰੋ ਨ ਚੇਤਰਃ
ਜਿਸ ਲਈ ਵੇਦਾਂ ਜਾਂ ਸੱਚੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕਰਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਹੀ ਉਸਦਾ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸਦ੍ਭਿਰਾਚਰਿਤਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਸਦਾਚਾਰਃ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸਦਾਚਾਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਹੁਰਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਂ ਮੂਲਕਾਰਣਮ੍
ਜੋ ਚਲਣ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।
ਆਸ੍ਤਿਕਸ਼੍ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਮਾਦਾਦ੍ਯੈਃ ਸਦਾਚਾਰਾਦਵਿਚ੍ਯੁਤਃ ਨ ਦੁष੍ਯਤਿ ਨਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦਾਸ੍ਤਿਕਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਮਨੁੱਖ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਭੀ ਖ਼ਰਾਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਥੇਹਾਸ੍ਤਿ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਸੁਕृਤੈਰ੍ਦੁष੍ਕृਤੈਰਪਿ ਤਥਾ ਪਰਤ੍ਰ ਚਾਸ੍ਤੀਤਿ ਮਤਿਰਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਗਲੇ ਜਹਾਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਸੋਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਰਹਸ੍ਯਮਨ੍ਯਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗੋਪਨੀਯਮਿਦਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਨ ਵਾਚ੍ਯਂ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਨਾਸ੍ਤਿਕਸ੍ਯਾਥ ਵਾ ਪਸ਼ੋਃ
ਪਿਆਰੀਏ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਇਕ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਲੁਕਾਈ ਰੱਖਣੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ।
ਸਦਾਚਾਰਵਿਹੀਨਸ੍ਯ ਪਤਿਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤ੍ਯਜਸ੍ਯ ਚ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਾਤ੍ਪਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਂ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੀ ਜਾਤ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ।
ਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤੋ ਵਾਪਿ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਅਸ਼ੁਚੇਰ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚੇਰ੍ਵਾਪਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ऽਯਨ੍ਨ ਚ ਨਿष੍ਫਲਃ
ਚਾਹੇ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਖੜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਕਦੇ ਵੀ ਫਲ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਨਾਚਾਰਵਤਾਂ ਪੁਂਸਾਮਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧषਡਧ੍ਵਨਾਮ੍ ਅਨਾਦਿष੍ਟੋ ऽਪਿ ਗੁਰੁਣਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ऽਯਂ ਨ ਚ ਨਿष੍ਫਲਃ
ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੇ ਰਾਹ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਤੇ ਜੇ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਅਨ੍ਤ੍ਯਜਸ੍ਯਾਪਿ ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਯ ਮੂਢਸ੍ਯ ਪਤਿਤਸ੍ਯ ਚ ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਸ੍ਯ ਨੀਚਸ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰੋ ऽਯਂ ਨ ਚ ਨਿष੍ਫਲਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ, ਮੂਰਖ, ਮਤਿਹੀਣ, ਡਿੱਗਿਆ, ਬੇ-ਰੋਕ-ਟੋਕ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਹੇਠਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾਂ ਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਮਯਿ ਭਕ੍ਤਿਮਤਃ ਪਰਮ੍ ਸਿਧ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਨਾਪਰਸ੍ਯ ਤੁ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜ਼ਰੂਰ ਫਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ।