ਜਿਹ੍ਵਾਮਾਤ੍ਰਪਰਿਸ੍ਪਂਦਾਦੀषਦੁਚ੍ਚਾਰਿਤੋ ऽਪਿ ਵਾ ਅਪਰੈਰਸ਼੍ਰੁਤਃ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛ੍ਰੁਤੋ ਵੋਪਾਂਸ਼ੁਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਮੰਤਰ ਜੀਭ ਦੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਵਟ ਨਾਲ ਜਾਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਬੋਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਨਾ ਦੇ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੁਣਾਈ ਦੇ, ਇਹ ਉਪਾਂਸ਼ੁ ਜਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਿਯਾ ਯਦਕ੍ਸ਼ਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਾ ਵਰ੍ਣਾਦ੍ਵਰ੍ਣਂ ਪਦਾਤ੍ਪਦਮ੍ ਸ਼ਬ੍ਦਾਰ੍ਥਚਿਂਤਨਂ ਭੂਯਃ ਕਥ੍ਯਤੇ ਮਾਨਸੋ ਜਪਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਨਾਲ ਅੱਖਰ-ਅੱਖਰ, ਸ਼ਬਦ-ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਲੜੀ ਤੇ ਅਰਥ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮਾਨਸ ਜਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਚਿਕਸ੍ਤ੍ਵੇਕ ਏਵ ਸ੍ਯਾਦੁਪਾਂਸ਼ੁਃ ਸ਼ਤਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਮਾਨਸਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸਗਰ੍ਭਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤਾਧਿਕਃ
ਵਾਚਿਕ ਜਪ ਇੱਕ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਪਾਂਸ਼ੁ ਜਪ ਸੌ, ਮਾਨਸ ਜਪ ਹਜ਼ਾਰ, ਤੇ ਗਰਭ ਵਾਲਾ ਜਪ ਸੌ ਵਧੇਰੇ।
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਸ੍ਸਗਰ੍ਭੋ ਜਪ ਉਚ੍ਯਤੇ ਆਦ੍ਯਂਤਯੋਰਗਰ੍ਭੋ ऽਪਿ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਜਪ ਸਾਹ ਰੋਕਣ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਤਾਂ 'ਗਰਭ ਵਾਲਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅੰਤ ਤੇ ਗਰਭ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਮਾਵृਤ੍ਤੀਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਯਮ੍ਯ ਸਂਸ੍ਮਰੇਤ੍ ਮਂਤ੍ਰਂ ਮਂਤ੍ਰਾਰ੍ਥਵਿਦ੍ਧੀਮਾਨਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਜਪੇਤ੍
ਚਾਲੀ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ; ਮੰਤਰ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਪ ਕਰ।
ਪਞ੍ਚਕਂ ਤ੍ਰਿਕਮੇਕਂ ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਅਗਰ੍ਭਂ ਵਾ ਸਗਰ੍ਭਂ ਵਾ ਸਗਰ੍ਭਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਪੰਜ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰ; ਗਰਭ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਗਰਭ ਵਾਲਾ ਜਪ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਸਗਰ੍ਭਾਦਪਿ ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਸਧ੍ਯਾਨੋ ਜਪ ਉਚ੍ਯਤੇ ਏषੁ ਪਞ੍ਚਵਿਧੇष੍ਵੇਕਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਜਪਃ
ਗਰਭ ਵਾਲਾ ਜਪ, ਭਾਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਹੋਵੇ, 'ਸਧਿਆਨ' ਜਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗੁਲ੍ਯਾ ਜਪਸਂਖ੍ਯਾਨਮੇਕਮੇਵਮੁਦਾਹृਤਮ੍ ਰੇਖਯਾष੍ਟਗੁਣਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਜੀਵੈਰ੍ਦਸ਼ਾਧਿਕਮ੍
ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜਪ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇੱਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹਥ ਦੀ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਠ ਗੁਣਾ, ਪੁਤ੍ਰਜੀਵ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਦਸ ਵਧੇਰੇ।
ਸ਼ਤਂ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਂਖਮਣਿਭਿਃ ਪ੍ਰਵਾਲੈਸ੍ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ ਸ੍ਫਟਿਕੈਰ੍ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਮੌਕ੍ਤਿਕੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸ਼ੰਖ ਜਾਂ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸੌ, ਮੂੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਲੱਖ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਸੌਵਰ੍ਣੈਃ ਕੋਟਿਰੁਚ੍ਯਤੇ ਕੁਸ਼ਗ੍ਰਂਥ੍ਯਾ ਚ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੈਰਨਂਤਗੁਣਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਕੰਵਾਂ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਦਸ ਲੱਖ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਕਰੋੜ, ਕੁਸ਼ ਦੀ ਗਾਂਠ ਜਾਂ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਨਾਲ ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕृਤਾ ਮਾਲਾ ਧਨਦਾ ਜਪਕਰ੍ਮਣਿ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿਸਂਖ੍ਯਾਤੈਰਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪੁष੍ਟਿਪ੍ਰਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਤੀਹ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਜਪ ਕਰਨ ਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਸਤਾਈ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਨ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਸਂਖ੍ਯਾਤੈਃ ਕृਤਾ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਅਕ੍ਸ਼ੈਸ੍ਤੁ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਭਿਰਭਿਚਾਰਫਲਪ੍ਰਦਾ
ਪਚੀ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪੰਦਰਾਂ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਜਾਦੂਈ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਅਂਗੁष੍ਠਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਤਰ੍ਜਨੀਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ ਮਧ੍ਯਮਾਂ ਧਨਦਾਂ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਕਰੋਤ੍ਯੇषਾ ਹ੍ਯਨਾਮਿਕਾ
ਅੰਗੂਠਾ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਰਜਨੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੱਧੀ ਉਂਗਲ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਨਾਮਿਕਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਂ ਮਾਲਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਯਾਦੁਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਾ ਸ਼ਤਸਂਖ੍ਯੋਤ੍ਤਮਾ ਮਾਲਾ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਮਧ੍ਯਮਾ
ਅਠ ਸੌ ਅਠ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸੌ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੰਜਾਹ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਮੱਧਮ ਹੈ।
ਚਤੁਃ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦਕ੍ਸ਼ੈਸ੍ਤੁ ਹृਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਹਿ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਾਲਯਾ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਪਂ ਕਸ੍ਮੈ ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਚੌਂਵੀਂ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਦਿਲ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕਨਿष੍ਠਾ ਕ੍ਸ਼ਰਿਣੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਜਪਕਰ੍ਮਣਿ ਸ਼ੋਭਨਾ ਅਂਗੁष੍ਠੇਨ ਜਪੇਜ੍ਜਪ੍ਯਮਨ੍ਯੈਰਂਗੁਲਿਭਿਸ੍ਸਹ
ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ 'ਕਸ਼ਰੀਣੀ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਪ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਗੂਠੇ ਤੇ ਹੋਰ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਂਗੁष੍ਠੇਨ ਵਿਨਾ ਜਪ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਤਦਫਲਂ ਯਤਃ ਗृਹੇ ਜਪਂ ਸਮਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਗੋष੍ਠੇ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਵਿਦੁਃ
ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੀਤਾ ਜਪ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕਰਨਾ ਸਮਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਾਰਣ੍ਯੇ ਤਥਾਰਾਮੇ ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਮੁਚ੍ਯਤੇ ਅਯੁਤਂ ਪਰ੍ਵਤੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਨਦ੍ਯਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜਪ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ, ਤੇ ਨਦੀ ਤੇ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ।
ਕੋਟਿਂ ਦੇਵਾਲਯੇ ਪ੍ਰਾਹੁਰਨਨ੍ਤਂ ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇਰ੍ਗੁਰੋਰਿਂਦੋਰ੍ਦੀਪਸ੍ਯ ਚ ਜਲਸ੍ਯ ਚ
ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕਰੋ ਤਾਂ ਇਹ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਅਣਗਣਤ। ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਗੁਰੂ, ਚੰਦ, ਦੀਵਾ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਗਵਾਂ ਚੈਵ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ ਜਪਃ ਤਤ੍ਪੂਰ੍ਵਾਭਿਮੁਖਂ ਵਸ਼੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚਾਭਿਚਾਰਿਕਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕਰਨਾ ਸਰਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਪ ਜਾਦੂਈ ਕਾਰਜ ਲਈ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਧਨਦਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦੌਤ੍ਤਰਂ ਸ਼ਾਤਿਦਂ ਭਵੇਤ੍ ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਵਿਪ੍ਰਦੇਵਾਨਾਂ ਗੁਰੂਣਾਮਪਿ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਜਪ ਕਰਨਾ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਾਨਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਵਿਮੁਖੋ ਜਪੇਤ੍ ਉष੍ਣੀषੀ ਕੁਂਚੁਕੀ ਨਮ੍ਰੋ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੋ ਗਲਾਵृਤਃ
ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਮਨਤਰ ਵਿਰੋਧੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪੱਗ, ਚੋਲਾ, ਝੁਕ ਕੇ, ਖੁੱਲੇ ਵਾਲਾਂ, ਜਾਂ ਗਲ ਢੱਕ ਕੇ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਅਪਵਿਤ੍ਰਕਰੋ ऽਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਵਿਲਪਨ੍ਨ ਜਪੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕ੍ਰੋਧਂ ਮਦਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤਂ ਤ੍ਰੀਣਿ ਨਿष੍ਠੀਵਨਵਿਜृਂਭਣੇ
ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਹਾਲਤ ਜਾਂ ਰੋਣ-ਧੋਣ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਗੁੱਸੇ, ਨਸ਼ੇ, ਛੀਂਕ, ਥੂਕ ਜਾਂ ਉਬਾਸੀ ਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਸ਼੍ਵਨੀਚਾਨਾਂ ਵਰ੍ਜਯੇਜ੍ਜਪਕਰ੍ਮਣਿ ਆਚਮੇਤ੍ਸਂਭਵੇ ਤੇषਾਂ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ਵਾ ਮਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਜਪ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਕੁੱਤੇ ਜਾਂ ਚੁਹੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਜੇ ਸੰਪਰਕ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰੋ ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਤੇਰਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰੋ।
ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਚ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਸਂਯਮਮ੍ ਅਨਾਸਨਃ ਸ਼ਯਾਨੇ ਵਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨੁਤ੍ਥਿਤ ਏਵ ਵਾ
ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਸਾਸ-ਸਮਾਧੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਚਾਹੇ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਲੇਟੇ ਹੋ, ਤੁਰ ਰਹੇ ਹੋ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਉਠੇ ਹੋ।
ਰਥ੍ਯਾਯਾਮਸ਼ਿਵੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਨ ਜਪੇਤ੍ਤਿਮਿਰਾਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯ ਨ ਜਪੇਤ੍ਪਾਦੌ ਕੁਕ੍ਕੁਟਾਸਨ ਏਵ ਵਾ
ਗਲੀ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਥਾਂ ਜਾਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਪੈਰ ਫੈਲਾਕੇ ਜਾਂ ਕੁੱਕੜ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਯਾਨਸ਼ਯ੍ਯਾਧਿਰੂਢੋ ਵਾ ਚਿਂਤਾਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤੋ ऽਥ ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚੇਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਦਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਜਪੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਗੱਡੀ ਤੇ ਹੋ, ਸੇਜ ਤੇ ਲੇਟੇ ਹੋ ਜਾਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਹੋ—ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰੋ; ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਜਪ ਕਰੋ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਸਮਾਸੇਨ ਵਚਃ ਸ਼ृਣੁ ਸਦਾਚਾਰੋ ਜਪਞ੍ਛੁਦ੍ਧਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਭਦ੍ਰਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਲੰਬੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਸੁਣੋ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ: ਜੋ ਸੱਚਾ ਆਚਰਨ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਲਾਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਚਾਰਃ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮ ਆਚਾਰਃ ਪਰਮਂ ਧਨਂ ਆਚਾਰਃ ਪਰਮਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਆਚਾਰਃ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ
ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਰਾਹ ਹੈ।
ਆਚਾਰਹੀਨਃ ਪੁਰੁषੋ ਲੋਕੇ ਭਵਤਿ ਨਿਂਦਿਤਃ ਪਰਤ੍ਰ ਚ ਸੁਖੀ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦਾਚਾਰਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਗਲੇ ਜਹਾਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।