ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਜਪੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ ਅਨਨ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ (੧੦੦੮) ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿਚ ਮਨ ਨਾ ਲਾਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਪੇਦਕ੍ਸ਼ਰਲਕ੍ਸ਼ਂ ਵੈ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਿਤਮਾਦਰਾਤ੍ ਨਕ੍ਤਾਸ਼ੀ ਸਂਯਮੀ ਯਸ੍ਸ ਪੌਰਸ਼੍ਚਰਣਿਕਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਹ ਲੱਖ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਜਪ ਕਰੇ, ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਭਾਵ ਨਾਲ; ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਪੂਰਵਕ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਜਾਪੀ ਭਵੇਤ੍ਪੁਨਃ ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਮੋ ਲੋਕੇ ਸ ਸਿਦ੍ਧਃ ਸਿਦ੍ਧਦੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਵਕਰਮ ਕਰਕੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰਨਤਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚੌ ਦੇਸ਼ੇ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਰੁਚਿਰਮਾਨਸਮ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਂ ਹृਦਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਸ੍ਵਗੁਰੁਂ ਤਤਃ
ਸੁੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਵੀ।
ਉਦਙ੍ਮੁਖਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਵਾ ਮੌਨੀ ਚੈਕਾਗ੍ਰਮਾਨਸਃ ਵਿਸ਼ੋਧ੍ਯ ਪਞ੍ਚਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਦਹਨਪ੍ਲਾਵਨਾਦਿਭਿਃ
ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੇ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਨ੍ਯਾਸਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਫਲੀਕृਤਵਿਗ੍ਰਹਃ ਆਵਯੋਰ੍ਵਿਗ੍ਰਹੌ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੌ ਨਿਯਮ੍ਯ ਚ
ਮੰਤਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾਕੇ, ਸਾਡੇ ਦੋਵੇਂ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ, ਤੇ ਸਾਹ ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਰੋਕ।
ਵਿਦ੍ਯਾਸ੍ਥਾਨਂ ਸ੍ਵਕਂ ਰੂਪਮृषਿਞ੍ਛਨ੍ਦੋ ऽਧਿਦੈਵਤਮ੍ ਬੀਜਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤਥਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੀਂ ਜਪੇਤ੍
ਮੰਤਰ ਦਾ ਥਾਂ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ, ਰਿਸ਼ੀ, ਛੰਦ, ਦੇਵਤਾ, ਬੀਜ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਾਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਜਪ।
ਉਤ੍ਤਮਂ ਮਾਨਸਂ ਜਾਪ੍ਯਮੁਪਾਂਸ਼ੁਂ ਚੈਵਮਧ੍ਯਮਮ੍ ਅਧਮਂ ਵਾਚਿਕਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰਾਗਮਾਰ੍ਥਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਮਨ ਵਿਚ ਜਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਜਪਣਾ ਮੱਧਮ ਹੈ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਅਗਮਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਮਂ ਰੁਦ੍ਰਦੈਵਤ੍ਯਂ ਮਧ੍ਯਮਂ ਵਿष੍ਣੁਦੈਵਤਮ੍ ਅਧਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੈਵਤ੍ਯਮਿਤ੍ਯਾਹੁਰਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉੱਚਾ ਜਪ ਰੁਦਰ ਦੇਵਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੱਧਮ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇਵਤਾ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਹੇਠਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ।
ਯਦੁਚ੍ਚਨੀਚਸ੍ਵਰਿਤੈਃਸ੍ਪष੍ਟਾਸ੍ਪष੍ਟਪਦਾਕ੍ਸ਼ਰੈਃ ਮਂਤ੍ਰਮੁਚ੍ਚਾਰਯੇਦ੍ਵਾਚਾ ਵਾਚਿਕੋ ऽਯਂ ਜਪਸ੍ਸ੍ਮृਤਃ
ਜਦੋਂ ਮੰਤਰ ਉੱਚੀ-ਹੇਠੀ ਆਵਾਜ਼, ਸਪੱਸ਼ਟ ਜਾਂ ਅਸਪੱਸ਼ਟ ਅੱਖਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵਾਚਿਕ ਜਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਿਹ੍ਵਾਮਾਤ੍ਰਪਰਿਸ੍ਪਂਦਾਦੀषਦੁਚ੍ਚਾਰਿਤੋ ऽਪਿ ਵਾ ਅਪਰੈਰਸ਼੍ਰੁਤਃ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛ੍ਰੁਤੋ ਵੋਪਾਂਸ਼ੁਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਮੰਤਰ ਜੀਭ ਦੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਵਟ ਨਾਲ ਜਾਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਬੋਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਨਾ ਦੇ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੁਣਾਈ ਦੇ, ਇਹ ਉਪਾਂਸ਼ੁ ਜਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਿਯਾ ਯਦਕ੍ਸ਼ਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਾ ਵਰ੍ਣਾਦ੍ਵਰ੍ਣਂ ਪਦਾਤ੍ਪਦਮ੍ ਸ਼ਬ੍ਦਾਰ੍ਥਚਿਂਤਨਂ ਭੂਯਃ ਕਥ੍ਯਤੇ ਮਾਨਸੋ ਜਪਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਨਾਲ ਅੱਖਰ-ਅੱਖਰ, ਸ਼ਬਦ-ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਲੜੀ ਤੇ ਅਰਥ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮਾਨਸ ਜਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਚਿਕਸ੍ਤ੍ਵੇਕ ਏਵ ਸ੍ਯਾਦੁਪਾਂਸ਼ੁਃ ਸ਼ਤਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਮਾਨਸਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸਗਰ੍ਭਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤਾਧਿਕਃ
ਵਾਚਿਕ ਜਪ ਇੱਕ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਪਾਂਸ਼ੁ ਜਪ ਸੌ, ਮਾਨਸ ਜਪ ਹਜ਼ਾਰ, ਤੇ ਗਰਭ ਵਾਲਾ ਜਪ ਸੌ ਵਧੇਰੇ।
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਸ੍ਸਗਰ੍ਭੋ ਜਪ ਉਚ੍ਯਤੇ ਆਦ੍ਯਂਤਯੋਰਗਰ੍ਭੋ ऽਪਿ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਜਪ ਸਾਹ ਰੋਕਣ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਤਾਂ 'ਗਰਭ ਵਾਲਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅੰਤ ਤੇ ਗਰਭ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਮਾਵृਤ੍ਤੀਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਯਮ੍ਯ ਸਂਸ੍ਮਰੇਤ੍ ਮਂਤ੍ਰਂ ਮਂਤ੍ਰਾਰ੍ਥਵਿਦ੍ਧੀਮਾਨਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਜਪੇਤ੍
ਚਾਲੀ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ; ਮੰਤਰ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਪ ਕਰ।
ਪਞ੍ਚਕਂ ਤ੍ਰਿਕਮੇਕਂ ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਅਗਰ੍ਭਂ ਵਾ ਸਗਰ੍ਭਂ ਵਾ ਸਗਰ੍ਭਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਪੰਜ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰ; ਗਰਭ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਗਰਭ ਵਾਲਾ ਜਪ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਸਗਰ੍ਭਾਦਪਿ ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਸਧ੍ਯਾਨੋ ਜਪ ਉਚ੍ਯਤੇ ਏषੁ ਪਞ੍ਚਵਿਧੇष੍ਵੇਕਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਜਪਃ
ਗਰਭ ਵਾਲਾ ਜਪ, ਭਾਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਹੋਵੇ, 'ਸਧਿਆਨ' ਜਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗੁਲ੍ਯਾ ਜਪਸਂਖ੍ਯਾਨਮੇਕਮੇਵਮੁਦਾਹृਤਮ੍ ਰੇਖਯਾष੍ਟਗੁਣਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਜੀਵੈਰ੍ਦਸ਼ਾਧਿਕਮ੍
ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜਪ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇੱਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹਥ ਦੀ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਠ ਗੁਣਾ, ਪੁਤ੍ਰਜੀਵ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਦਸ ਵਧੇਰੇ।
ਸ਼ਤਂ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਂਖਮਣਿਭਿਃ ਪ੍ਰਵਾਲੈਸ੍ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ ਸ੍ਫਟਿਕੈਰ੍ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਮੌਕ੍ਤਿਕੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸ਼ੰਖ ਜਾਂ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸੌ, ਮੂੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਲੱਖ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਸੌਵਰ੍ਣੈਃ ਕੋਟਿਰੁਚ੍ਯਤੇ ਕੁਸ਼ਗ੍ਰਂਥ੍ਯਾ ਚ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੈਰਨਂਤਗੁਣਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਕੰਵਾਂ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਦਸ ਲੱਖ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਕਰੋੜ, ਕੁਸ਼ ਦੀ ਗਾਂਠ ਜਾਂ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਨਾਲ ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕृਤਾ ਮਾਲਾ ਧਨਦਾ ਜਪਕਰ੍ਮਣਿ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿਸਂਖ੍ਯਾਤੈਰਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪੁष੍ਟਿਪ੍ਰਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਤੀਹ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਜਪ ਕਰਨ ਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਸਤਾਈ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਨ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਸਂਖ੍ਯਾਤੈਃ ਕृਤਾ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਅਕ੍ਸ਼ੈਸ੍ਤੁ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਭਿਰਭਿਚਾਰਫਲਪ੍ਰਦਾ
ਪਚੀ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪੰਦਰਾਂ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਜਾਦੂਈ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਅਂਗੁष੍ਠਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਤਰ੍ਜਨੀਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ ਮਧ੍ਯਮਾਂ ਧਨਦਾਂ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਕਰੋਤ੍ਯੇषਾ ਹ੍ਯਨਾਮਿਕਾ
ਅੰਗੂਠਾ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਰਜਨੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੱਧੀ ਉਂਗਲ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਨਾਮਿਕਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਂ ਮਾਲਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਯਾਦੁਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਾ ਸ਼ਤਸਂਖ੍ਯੋਤ੍ਤਮਾ ਮਾਲਾ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਮਧ੍ਯਮਾ
ਅਠ ਸੌ ਅਠ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸੌ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੰਜਾਹ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਮੱਧਮ ਹੈ।
ਚਤੁਃ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦਕ੍ਸ਼ੈਸ੍ਤੁ ਹृਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਹਿ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਾਲਯਾ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਪਂ ਕਸ੍ਮੈ ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਚੌਂਵੀਂ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਦਿਲ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕਨਿष੍ਠਾ ਕ੍ਸ਼ਰਿਣੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਜਪਕਰ੍ਮਣਿ ਸ਼ੋਭਨਾ ਅਂਗੁष੍ਠੇਨ ਜਪੇਜ੍ਜਪ੍ਯਮਨ੍ਯੈਰਂਗੁਲਿਭਿਸ੍ਸਹ
ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ 'ਕਸ਼ਰੀਣੀ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਪ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਗੂਠੇ ਤੇ ਹੋਰ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਂਗੁष੍ਠੇਨ ਵਿਨਾ ਜਪ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਤਦਫਲਂ ਯਤਃ ਗृਹੇ ਜਪਂ ਸਮਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਗੋष੍ਠੇ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਵਿਦੁਃ
ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੀਤਾ ਜਪ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕਰਨਾ ਸਮਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਾਰਣ੍ਯੇ ਤਥਾਰਾਮੇ ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਮੁਚ੍ਯਤੇ ਅਯੁਤਂ ਪਰ੍ਵਤੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਨਦ੍ਯਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜਪ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ, ਤੇ ਨਦੀ ਤੇ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ।
ਕੋਟਿਂ ਦੇਵਾਲਯੇ ਪ੍ਰਾਹੁਰਨਨ੍ਤਂ ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇਰ੍ਗੁਰੋਰਿਂਦੋਰ੍ਦੀਪਸ੍ਯ ਚ ਜਲਸ੍ਯ ਚ
ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕਰੋ ਤਾਂ ਇਹ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਅਣਗਣਤ। ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਗੁਰੂ, ਚੰਦ, ਦੀਵਾ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਗਵਾਂ ਚੈਵ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ ਜਪਃ ਤਤ੍ਪੂਰ੍ਵਾਭਿਮੁਖਂ ਵਸ਼੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚਾਭਿਚਾਰਿਕਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕਰਨਾ ਸਰਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਪ ਜਾਦੂਈ ਕਾਰਜ ਲਈ ਹੈ।