ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਤ੍ਮਨਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗੁਰਵੇ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੌਲਤ ਵਿਚ ਕੰਜੂਸੀ ਨਾ ਕਰੇ; ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿਤ੍ਵਵਂਚਯਨ੍ ਆਦਦੀਤ ਗੁਰੋਰ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚੈਵ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਿਨਾ ਠੱਗੀ ਦੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਮੰਤਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੁष੍ਟੋ ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਪੂਜਕਂ ਵਤ੍ਸਰੋषਿਤਮ੍ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਮਨਹਂਕਾਰਂ ਸ੍ਨਾਤਂ ਸ਼ੁਚਿਮੁਪੋषਿਤਮ੍
ਜਦ ਗੁਰੂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਨ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਿਯਮਤ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪੂਰ੍ਣਕੁਂਭਘृਤੇਨ ਵੈ ਜਲੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਪੁਣ੍ਯਦ੍ਰਵ੍ਯਯੁਤੇਨ ਚ
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਪੂਰੇ ਭਰੇ ਘੀ ਦੇ ਕੂੰਭ ਨਾਲ, ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਸੁਵੇषਂ ਚ ਗਂਧਸ੍ਰਗ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਭੂषਣੈਃ ਪੁਣ੍ਯਾਹਂ ਵਾਚਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਭਿਪੂਜ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ, ਖੁਸ਼ਬੂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਮੁਦ੍ਰਤੀਰੇ ਨਦ੍ਯਾਂ ਚ ਗੋष੍ਠੇ ਦੇਵਾਲਯੇ ऽਪਿ ਵਾ ਸ਼ੁਚੌ ਦੇਸ਼ੇ ਗृਹੇ ਵਾਪਿ ਕਾਲੇ ਸਿਦ੍ਧਿਕਰੇ ਤਿਥੌ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਸ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜਾਂ ਘਰ ਵਿਚ, ਸਫਲਤਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਤਿਥੀ 'ਤੇ,
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਸ਼ੁਭਯੋਗੇ ਚ ਸਰ੍ਵਦੋषਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ ਅਨੁਗृਹ੍ਯ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਮਮ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਚੰਗੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਜੋਗ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰੇਣੋਚ੍ਚਾਰਯੇਤ੍ਸਮ੍ਯਗੇਕਾਂਤੇ ऽਤਿਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ ਉਚ੍ਚਾਰ੍ਯੋਚ੍ਚਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤਮਾਵਯੋਰ੍ਮਂਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਾਫ਼ ਸੁਰ ਨਾਲ, ਇਕੱਲੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਤਰ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਂ ਚਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਭਂ ਚਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ੋਭਨੋ ऽਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਿਯੋ ऽਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਏਵਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਗੁਰੁਰ੍ਮਂਤ੍ਰਮਾਜ੍ਞਾਂ ਚੈਵ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ, ਸੋਹਣਾ ਹੋਵੇ, ਪਿਆਰ ਹੋਵੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂ ਮੰਤਰ ਤੇ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਗੁਰੋਰ੍ਮਂਤ੍ਰਮਾਜ੍ਞਾਂ ਚੈਵ ਸਮਾਹਿਤਃ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚ ਜਪੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਮੰਤਰ ਤੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਪ ਕਰੇ, ਪੂਰਵਕ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ।
ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਜਪੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ ਅਨਨ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ (੧੦੦੮) ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿਚ ਮਨ ਨਾ ਲਾਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਪੇਦਕ੍ਸ਼ਰਲਕ੍ਸ਼ਂ ਵੈ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਿਤਮਾਦਰਾਤ੍ ਨਕ੍ਤਾਸ਼ੀ ਸਂਯਮੀ ਯਸ੍ਸ ਪੌਰਸ਼੍ਚਰਣਿਕਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਹ ਲੱਖ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਜਪ ਕਰੇ, ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਭਾਵ ਨਾਲ; ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਪੂਰਵਕ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਜਾਪੀ ਭਵੇਤ੍ਪੁਨਃ ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਮੋ ਲੋਕੇ ਸ ਸਿਦ੍ਧਃ ਸਿਦ੍ਧਦੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਵਕਰਮ ਕਰਕੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰਨਤਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚੌ ਦੇਸ਼ੇ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਰੁਚਿਰਮਾਨਸਮ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਂ ਹृਦਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਸ੍ਵਗੁਰੁਂ ਤਤਃ
ਸੁੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਵੀ।
ਉਦਙ੍ਮੁਖਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਵਾ ਮੌਨੀ ਚੈਕਾਗ੍ਰਮਾਨਸਃ ਵਿਸ਼ੋਧ੍ਯ ਪਞ੍ਚਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਦਹਨਪ੍ਲਾਵਨਾਦਿਭਿਃ
ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੇ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਨ੍ਯਾਸਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਫਲੀਕृਤਵਿਗ੍ਰਹਃ ਆਵਯੋਰ੍ਵਿਗ੍ਰਹੌ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੌ ਨਿਯਮ੍ਯ ਚ
ਮੰਤਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾਕੇ, ਸਾਡੇ ਦੋਵੇਂ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ, ਤੇ ਸਾਹ ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਰੋਕ।
ਵਿਦ੍ਯਾਸ੍ਥਾਨਂ ਸ੍ਵਕਂ ਰੂਪਮृषਿਞ੍ਛਨ੍ਦੋ ऽਧਿਦੈਵਤਮ੍ ਬੀਜਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤਥਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੀਂ ਜਪੇਤ੍
ਮੰਤਰ ਦਾ ਥਾਂ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ, ਰਿਸ਼ੀ, ਛੰਦ, ਦੇਵਤਾ, ਬੀਜ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਾਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਜਪ।
ਉਤ੍ਤਮਂ ਮਾਨਸਂ ਜਾਪ੍ਯਮੁਪਾਂਸ਼ੁਂ ਚੈਵਮਧ੍ਯਮਮ੍ ਅਧਮਂ ਵਾਚਿਕਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰਾਗਮਾਰ੍ਥਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਮਨ ਵਿਚ ਜਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਜਪਣਾ ਮੱਧਮ ਹੈ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਅਗਮਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਮਂ ਰੁਦ੍ਰਦੈਵਤ੍ਯਂ ਮਧ੍ਯਮਂ ਵਿष੍ਣੁਦੈਵਤਮ੍ ਅਧਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੈਵਤ੍ਯਮਿਤ੍ਯਾਹੁਰਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉੱਚਾ ਜਪ ਰੁਦਰ ਦੇਵਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੱਧਮ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇਵਤਾ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਹੇਠਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ।
ਯਦੁਚ੍ਚਨੀਚਸ੍ਵਰਿਤੈਃਸ੍ਪष੍ਟਾਸ੍ਪष੍ਟਪਦਾਕ੍ਸ਼ਰੈਃ ਮਂਤ੍ਰਮੁਚ੍ਚਾਰਯੇਦ੍ਵਾਚਾ ਵਾਚਿਕੋ ऽਯਂ ਜਪਸ੍ਸ੍ਮृਤਃ
ਜਦੋਂ ਮੰਤਰ ਉੱਚੀ-ਹੇਠੀ ਆਵਾਜ਼, ਸਪੱਸ਼ਟ ਜਾਂ ਅਸਪੱਸ਼ਟ ਅੱਖਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵਾਚਿਕ ਜਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਿਹ੍ਵਾਮਾਤ੍ਰਪਰਿਸ੍ਪਂਦਾਦੀषਦੁਚ੍ਚਾਰਿਤੋ ऽਪਿ ਵਾ ਅਪਰੈਰਸ਼੍ਰੁਤਃ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛ੍ਰੁਤੋ ਵੋਪਾਂਸ਼ੁਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਮੰਤਰ ਜੀਭ ਦੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਵਟ ਨਾਲ ਜਾਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਬੋਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਨਾ ਦੇ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੁਣਾਈ ਦੇ, ਇਹ ਉਪਾਂਸ਼ੁ ਜਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਿਯਾ ਯਦਕ੍ਸ਼ਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਾ ਵਰ੍ਣਾਦ੍ਵਰ੍ਣਂ ਪਦਾਤ੍ਪਦਮ੍ ਸ਼ਬ੍ਦਾਰ੍ਥਚਿਂਤਨਂ ਭੂਯਃ ਕਥ੍ਯਤੇ ਮਾਨਸੋ ਜਪਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਨਾਲ ਅੱਖਰ-ਅੱਖਰ, ਸ਼ਬਦ-ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਲੜੀ ਤੇ ਅਰਥ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮਾਨਸ ਜਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਚਿਕਸ੍ਤ੍ਵੇਕ ਏਵ ਸ੍ਯਾਦੁਪਾਂਸ਼ੁਃ ਸ਼ਤਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਮਾਨਸਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸਗਰ੍ਭਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤਾਧਿਕਃ
ਵਾਚਿਕ ਜਪ ਇੱਕ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਪਾਂਸ਼ੁ ਜਪ ਸੌ, ਮਾਨਸ ਜਪ ਹਜ਼ਾਰ, ਤੇ ਗਰਭ ਵਾਲਾ ਜਪ ਸੌ ਵਧੇਰੇ।
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਸ੍ਸਗਰ੍ਭੋ ਜਪ ਉਚ੍ਯਤੇ ਆਦ੍ਯਂਤਯੋਰਗਰ੍ਭੋ ऽਪਿ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਜਪ ਸਾਹ ਰੋਕਣ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਤਾਂ 'ਗਰਭ ਵਾਲਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅੰਤ ਤੇ ਗਰਭ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਮਾਵृਤ੍ਤੀਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਯਮ੍ਯ ਸਂਸ੍ਮਰੇਤ੍ ਮਂਤ੍ਰਂ ਮਂਤ੍ਰਾਰ੍ਥਵਿਦ੍ਧੀਮਾਨਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਜਪੇਤ੍
ਚਾਲੀ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ; ਮੰਤਰ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਪ ਕਰ।
ਪਞ੍ਚਕਂ ਤ੍ਰਿਕਮੇਕਂ ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਅਗਰ੍ਭਂ ਵਾ ਸਗਰ੍ਭਂ ਵਾ ਸਗਰ੍ਭਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਪੰਜ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰ; ਗਰਭ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਗਰਭ ਵਾਲਾ ਜਪ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਸਗਰ੍ਭਾਦਪਿ ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਸਧ੍ਯਾਨੋ ਜਪ ਉਚ੍ਯਤੇ ਏषੁ ਪਞ੍ਚਵਿਧੇष੍ਵੇਕਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਜਪਃ
ਗਰਭ ਵਾਲਾ ਜਪ, ਭਾਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਹੋਵੇ, 'ਸਧਿਆਨ' ਜਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗੁਲ੍ਯਾ ਜਪਸਂਖ੍ਯਾਨਮੇਕਮੇਵਮੁਦਾਹृਤਮ੍ ਰੇਖਯਾष੍ਟਗੁਣਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਜੀਵੈਰ੍ਦਸ਼ਾਧਿਕਮ੍
ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜਪ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇੱਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹਥ ਦੀ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਠ ਗੁਣਾ, ਪੁਤ੍ਰਜੀਵ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਦਸ ਵਧੇਰੇ।
ਸ਼ਤਂ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਂਖਮਣਿਭਿਃ ਪ੍ਰਵਾਲੈਸ੍ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ ਸ੍ਫਟਿਕੈਰ੍ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਮੌਕ੍ਤਿਕੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸ਼ੰਖ ਜਾਂ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸੌ, ਮੂੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਲੱਖ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਸੌਵਰ੍ਣੈਃ ਕੋਟਿਰੁਚ੍ਯਤੇ ਕੁਸ਼ਗ੍ਰਂਥ੍ਯਾ ਚ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੈਰਨਂਤਗੁਣਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਕੰਵਾਂ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਦਸ ਲੱਖ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਕਰੋੜ, ਕੁਸ਼ ਦੀ ਗਾਂਠ ਜਾਂ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਨਾਲ ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।