ਗੌਤਮੋ ऽਤ੍ਰਿਰ੍ਵਰਾਰੋਹੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਥਾਂਗਿਰਾਃ ਭਰਦ੍ਵਾਜਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਕ੍ਰਮਸ਼ਸ਼੍ਚਰ੍षਯਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਗੌਤਮ, ਅਤ੍ਰਿ, ਸੁੰਦਰੋ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਅੰਗਿਰਸ ਤੇ ਭਰਦਵਾਜ — ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਨੁष੍ਟੁਪ੍ ਤ੍ਰਿष੍ਟੁਪ੍ ਚ ਛਂਦਾਂਸਿ ਬृਹਤੀ ਵਿਰਾਟ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਹਰਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਕਂਦਸ੍ਤੇषਾਂ ਚ ਦੇਵਤਾਃ
ਗਾਯਤਰੀ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਪ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਪ, ਬ੍ਰਹਤੀ ਤੇ ਵਿਰਾਟ ਛੰਦ ਹਨ; ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸਕੰਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ।
ਮਮ ਪਞ੍ਚਮੁਖਾਨ੍ਯਾਹੁਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਤੇषਾਂ ਵਰਾਨਨੇ ਪੂਰ੍ਵਾਦੇਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਪਰ੍ਯਂਤਂ ਨਕਾਰਾਦਿ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪੰਜ ਮੁਖ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਠੀਕ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਉਪਰ ਵੱਲ, 'ਨ' ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅੱਖਰ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਦਾਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਤੀਯਕਃ ਪਞ੍ਚਮਃ ਸ੍ਵਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਤृਤੀਯੋ ਨਿਹਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਚੌਥਾ ਦੂਜਾ ਹੈ, ਪੰਜਵਾਂ ਸਵਰਿਤ (ਉੱਚਾਰਿਤ) ਹੈ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਨਿਹਤ (ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ) ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮੂਲਵਿਦ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ੈਵਂ ਸੂਤ੍ਰਂ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਤਥਾ ਨਾਮਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਜਾਨੀਯਾਚ੍ਛੈਵਂ ਮੇ ਹृਦਯਂ ਮਹਤ੍
ਮੂਲ ਵਿਦਿਆ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੈਵ ਸੂਤਰ, ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ — ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ੈਵ ਹਿਰਦਾ ਜਾਣੋ।
ਨਕਾਰਸ਼੍ਸ਼ਿਰ ਉਚ੍ਯੇਤ ਮਕਾਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਖੋਚ੍ਯਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰਃ ਕਵਚਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ਵਕਾਰੋ ਨੇਤ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
'ਨ' ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਸਿਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 'ਮ' ਨੂੰ ਚੋਟੀ, 'ਸ਼ਿ' ਨੂੰ ਕਵਚ, ਤੇ 'ਵ' ਨੂੰ ਅੱਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਕਾਰੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਮਸ੍ਸ੍ਵਾਹਾ ਵषਟ੍ ਹੁਂਵੌषਡਿਤ੍ਯਪਿ ਫਡਿਤ੍ਯਪਿ ਚ ਵਰ੍ਣਾਨਾਮਨ੍ਤੇ ऽਙ੍ਗਤ੍ਵਂ ਯਦਾ ਤਦਾ
'ਯ' ਅਸਤਰ ਹੈ; 'ਨਮਹ', 'ਸਵਾਹਾ', 'ਵਸ਼ਟ', 'ਹੁੰ', 'ਵਉਸ਼ਟ', 'ਫਟ' — ਜਦ ਇਹ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਮੂਲਮਂਤ੍ਰੋ ऽਯਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭੇਦਸਮਨ੍ਵਯਾਤ੍ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਪਞ੍ਚਮੋ ਵਰ੍ਣੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸ੍ਵਰਭੂषਿਤਃ
ਉਥੇ ਵੀ, ਇਹ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਕੁਝ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਜਵਾਂ ਅੱਖਰ ਬਾਰਾਂ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਾਸ੍ਮਾਦਨੇਨ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਭੇਦਤਃ ਆਵਯੋਰਰ੍ਚਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਪਹੋਮਾਦਿਕਂ ਤਥਾ
ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਪੂਜਾ, ਜਪ, ਹੋਮ ਆਦਿ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾਪ੍ਰਜ੍ਞਂ ਯਥਾਕਾਲਂ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯਥਾਮਤਿ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਯਥਾਸਂਪਦ੍ਯਥਾਯੋਗਂ ਯਥਾਰਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਸਮਝ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਤ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਰਥਾ, ਯੋਗਤਾ ਤੇ ਰੁਝਾਨ ਹੋਵੇ।
ਯਦਾ ਕਦਾਪਿ ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਵਾ ਕृਤਾ ਯੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਵਾ ਦੇਵਿ ਪੂਜਾ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਨਯਿष੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਵੀ, ਕਿੱਥੇ ਵੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੇਵੀ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਯ੍ਯਾਸਕ੍ਤੇਨ ਮਨਸਾ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਮਮ ਸੁਨ੍ਦਰਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਚੈਵ ਕ੍ਰਮੇਣਾਪ੍ਯਕ੍ਰਮੇਣ ਵਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰੋ, ਚਾਹੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਮਮ ਭਕ੍ਤਾ ਯੇ ਨਾਤ੍ਯਂਤਵਿਵਸ਼ਾਃ ਪੁਨਃ ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਮਯੇਵ ਨਿਯਮਃ ਕृਤਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਬਸ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਬਣਾਏ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਦੌ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਂਗ੍ਰਹਣਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਯਂ ਵਿਨਾ ਨਿष੍ਫਲਂ ਜਾਪ੍ਯਂ ਯੇਨ ਵਾ ਸਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਜਪ ਫਲਦਾਇਕ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਜਪ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਜ੍ਞਾਹੀਨਂ ਕ੍ਰਿਯਾਹੀਨਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਹੀਨਂ ਵਰਾਨਨੇ ਆਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਹੀਨਂ ਸਦਾ ਜਪ੍ਤਂ ਚ ਨਿष੍ਫਲਮ੍
ਸੋਹਣੀਏ, ਜੇ ਜਪ ਵਿਚ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਰਮ ਨਹੀਂ, ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ, ਮਕਸਦ ਨਹੀਂ, ਦਾਨ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਪ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਆਜ੍ਞਾਸਿਦ੍ਧਂ ਕ੍ਰਿਯਾਸਿਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਿਦ੍ਧਂ ਮਮਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਏਵਂ ਚੇਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯੁਕ੍ਤਂ ਮਂਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਮਹਤ੍ਫਲਮ੍
ਪਰ ਜਦ ਜਪ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਸਹੀ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੰਤਰ ਸਫਲ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਪਗਮ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਵਿਪ੍ਰਮਾਚਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵੇਦਿਨਮ੍ ਜਾਪਿਤਂ ਸਦ੍ਗੁਣੋਪੇਤਂ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰਾਯਣਮ੍
ਗੁਰੂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੱਚ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਅਚਾਰਿਆ, ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਲ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੋषਯੇਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਭਾਵਸ਼ੁਦ੍ਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਵਾਚਾ ਚ ਮਨਸਾ ਚੈਵ ਕਾਯੇਨ ਦ੍ਰਵਿਣੇਨ ਚ
ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਬੋਲ ਨਾਲ, ਮਨ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ।
ਆਚਾਰ੍ਯਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਦਾਤਿਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਰਤ੍ਨਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਗृਹਾਣਿ ਚ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਚਾਰਿਆ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਕੀਮਤੀ ਪਥਰ, ਜਮੀਨ ਤੇ ਘਰ ਆਦਿ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਚ ਧਨਾਨਿ ਚ ਏਤਾਨਿ ਗੁਰਵੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਵਿਭਵੇ ਸਤਿ
ਉਹ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਗਹਿਣੇ, ਕਪੜੇ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵੇ, ਜੇ ਉਸ ਕੋਲ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ।
ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਤ੍ਮਨਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗੁਰਵੇ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੌਲਤ ਵਿਚ ਕੰਜੂਸੀ ਨਾ ਕਰੇ; ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿਤ੍ਵਵਂਚਯਨ੍ ਆਦਦੀਤ ਗੁਰੋਰ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚੈਵ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਿਨਾ ਠੱਗੀ ਦੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਮੰਤਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੁष੍ਟੋ ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਪੂਜਕਂ ਵਤ੍ਸਰੋषਿਤਮ੍ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਮਨਹਂਕਾਰਂ ਸ੍ਨਾਤਂ ਸ਼ੁਚਿਮੁਪੋषਿਤਮ੍
ਜਦ ਗੁਰੂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਨ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਿਯਮਤ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪੂਰ੍ਣਕੁਂਭਘृਤੇਨ ਵੈ ਜਲੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਪੁਣ੍ਯਦ੍ਰਵ੍ਯਯੁਤੇਨ ਚ
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਪੂਰੇ ਭਰੇ ਘੀ ਦੇ ਕੂੰਭ ਨਾਲ, ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਸੁਵੇषਂ ਚ ਗਂਧਸ੍ਰਗ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਭੂषਣੈਃ ਪੁਣ੍ਯਾਹਂ ਵਾਚਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਭਿਪੂਜ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ, ਖੁਸ਼ਬੂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਮੁਦ੍ਰਤੀਰੇ ਨਦ੍ਯਾਂ ਚ ਗੋष੍ਠੇ ਦੇਵਾਲਯੇ ऽਪਿ ਵਾ ਸ਼ੁਚੌ ਦੇਸ਼ੇ ਗृਹੇ ਵਾਪਿ ਕਾਲੇ ਸਿਦ੍ਧਿਕਰੇ ਤਿਥੌ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਸ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜਾਂ ਘਰ ਵਿਚ, ਸਫਲਤਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਤਿਥੀ 'ਤੇ,
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਸ਼ੁਭਯੋਗੇ ਚ ਸਰ੍ਵਦੋषਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ ਅਨੁਗृਹ੍ਯ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਮਮ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਚੰਗੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਜੋਗ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰੇਣੋਚ੍ਚਾਰਯੇਤ੍ਸਮ੍ਯਗੇਕਾਂਤੇ ऽਤਿਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ ਉਚ੍ਚਾਰ੍ਯੋਚ੍ਚਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤਮਾਵਯੋਰ੍ਮਂਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਾਫ਼ ਸੁਰ ਨਾਲ, ਇਕੱਲੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਤਰ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਂ ਚਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਭਂ ਚਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ੋਭਨੋ ऽਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਿਯੋ ऽਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਏਵਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਗੁਰੁਰ੍ਮਂਤ੍ਰਮਾਜ੍ਞਾਂ ਚੈਵ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ, ਸੋਹਣਾ ਹੋਵੇ, ਪਿਆਰ ਹੋਵੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂ ਮੰਤਰ ਤੇ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਗੁਰੋਰ੍ਮਂਤ੍ਰਮਾਜ੍ਞਾਂ ਚੈਵ ਸਮਾਹਿਤਃ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚ ਜਪੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਮੰਤਰ ਤੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਪ ਕਰੇ, ਪੂਰਵਕ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ।