ਸਮਾਧੌ ਮਾਨਸਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮੁਪਾਂਸ਼ੁ ਸਾਰ੍ਵਕਾਲਿਕਮ੍ ਸਮਾਨਪ੍ਰਣਵਂ ਚੇਮਂ ਬਿਂਦੁਨਾਦਯੁਤਂ ਵਿਦੁਃ
ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਜਪਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ; ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਜਪਣਾ ਹਰ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੈ; ਇਹੀ ਪ੍ਰਣਵ, ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਨਾਦ ਨਾਲ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਪੇਦਯੁਤਮਾਦਰਾਤ੍ ਸਂਧ੍ਯਯੋਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਵਾ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍
ਫਿਰ, ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜਪੋ; ਜਾਂ ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ, ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਵੇਨਾਦਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਯੁਕ੍ਤਂ ਗੁਰੋਰ੍ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਹ੍ਯਥ ਫਲਾਪ੍ਤਯੇ
ਪ੍ਰਣਵ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਦীক্ষਾ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਮੰਤਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲੇ।
ਕੁਂਭਸ੍ਨਾਨਂ ਮਂਤ੍ਰਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਮਾਤृਕਾਨ੍ਯਾਸਮੇਵ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਤ੍ਯਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਗੁਰੁਰ੍ਜ੍ਞਾਨੀ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਕੁੰਭ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਮੰਤਰ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਤੇ ਮਾਤ੍ਰਿਕਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ—ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਸੱਚਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਚ ਨਮਃਪੂਰ੍ਵਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਨਮੋਨ੍ਤਕਮ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚ ਕ੍ਵਚਿਦਿਚ੍ਛਂਤਿ ਨਮੋ ਤਂ ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਲਈ 'ਨਮਹ' ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ 'ਨਮਹ' ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਕੁਝ ਥਾਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਹੋਵੇ, 'ਨਮਹ' ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਨਮਃ ਪੂਰ੍ਵਮਿਦਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਕੇਚਨ ਪਞ੍ਚਕੋਟਿਜਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵਸਮੋ ਭਵੇਤ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤਾਂ ਲਈ 'ਨਮਹ' ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪੰਜ ਕਰੋੜ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਦ੍ਵਿਤ੍ਰਿਚਤੁਃਕੋਟ੍ਯਾਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਪਦਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਜਪੇਦਕ੍ਸ਼ਰਲਕ੍ਸ਼ਂਵਾ ਅਕ੍ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਕਰੋੜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਲੱਖ ਅੱਖਰ ਜਪੇ ਜਾਂ ਹਰ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਪੇ।
ਅਥਵਾਕ੍ਸ਼ਰਲਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍ ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦਿਨੇਨ ਹਿ
ਇੱਕ ਲੱਖ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਜਪ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ, ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਗੁਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਜਪੇਨ੍ਮਂਤ੍ਰਾਦਿष੍ਟਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਭੋਜਨਾਤ੍ ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਪ੍ਰਾਤਰੇਵ ਹਿ
ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ ਵਾਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਜਪੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਛਿਵਪਦਪ੍ਰਦਾਨ੍ ਵੇਦਮਂਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਸੂਕ੍ਤਾਨਿ ਜਪੇਨ੍ਨਿਯਮਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਪਾਲਣ ਕਰਕੇ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਸੂਕਤ ਵੀ ਜਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਏਕਂ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਤੋਨਂ ਚ ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਕਮ੍ ਅਯੁਤਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਤਮੇਕਂ ਵਿਨਾ ਭਵੇਤ੍
ਇੱਕ, ਦਸ, ਸੌ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ — ਸੌ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ — ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੈ।
ਵੇਦਪਾਰਾਯਣਂ ਚੈਵ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਬਹੁਤਰਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰਾਞ੍ਜਪੇਦਕ੍ਸ਼ਰਲਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੋਰ ਮੰਤ੍ਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਕ੍ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਥਾ ਮਂਤ੍ਰਾਞ੍ਜਪੇਦਕ੍ਸ਼ਰਕੋਟਿਤਃ ਤਤਃ ਪਰਂ ਜਪੇਚ੍ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਂ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਇੱਕ-ਅੱਖਰ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਅੱਖਰਾਂ ਤੱਕ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਹੋਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਛਿਵ ਪਦਂ ਲਭੇਤ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰੁਚਿਕਰਂ ਤ੍ਵੇਕਂ ਮਂਤ੍ਰਮਾਮਰਣਾਂਤਿਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਮ-ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਨ ਭਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਰਨ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਪੇਤ੍ਸਹਸ੍ਰਮੋਮਿਤਿ ਸਰ੍ਵਾਭੀष੍ਟਂ ਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਯਾ ਪੁष੍ਪਾਰਾਮਾਦਿਕਂ ਵਾਪਿ ਤਥਾ ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਾਦਿਕਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ 'ਓਮ' ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਜਾਂ ਸਫਾਈ ਆਦਿ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਾਯ ਸ਼ਿਵਕਾਰ੍ਯਾਥੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪਦਂ ਲਭੇਤ੍ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤਥਾ ਵਾਸਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਇਹ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਵਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਡਾਨਾਮਜਡਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਦਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਾਸਂ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਕੁਰ੍ਯਦਾਮਰਣਂ ਬੁਧਃ
ਮੂੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਦੋਹਾਂ ਲਈ, ਇਹ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਰਨ ਤੱਕ ਸ਼ਿਵ-ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਲਿਂਗਾਦ੍ਧਸ੍ਤਸ਼ਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਾਨੁषਕੇ ਵਿਦੁਃ ਸਹਸ੍ਰਾਰਤ੍ਨਿਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤਥਾਰ੍षਕੇ
ਲਿੰਗ ਤੋਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਬਣੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਸੌ ਗੁਣਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਪੁੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੈਵਲਿਂਗੇ ਤਥਾ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸਹਸ੍ਰਾਰਤ੍ਨਿਮਾਨਤਃ ਧਨੁष੍ਪ੍ਰਮਾਣਸਾਹਸ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਵਿ
ਦਿਵ੍ਯ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਪੁੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਪੁੰਨ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਮਾਪ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਾਪੀ ਕੂਪਾਦ੍ਯਪੁष੍ਕਰਾਣਿ ਚ ਸ਼ਿਵਗਂਗੇਤਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਯਥਾ
ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵਾਪੀ, ਕੂਏ, ਜਾਂ ਸਰੋਵਰ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ-ਗੰਗਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਪਿਤ੍ਵਾ ਹਿ ਸ਼ਿਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਸੇਦਾਮਰਣਂ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ-ਖੇਤਰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਮਰਨ ਤੱਕ ਉਥੇ ਵਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਾਹਂ ਦਸ਼ਾਹਂ ਮਾਸ੍ਯਂ ਵਾ ਸਪਿਂਡੀਕਰਣਂ ਤੁ ਵਾ ਆਬ੍ਦਿਕਂ ਵਾ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਿਂਡਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਦਾਹ, ਦਸ ਦਿਨ ਦੀ ਰਸਮ, ਮਹੀਨੇ ਦੀ, ਜਾਂ ਸਾਲਾਨਾ ਪਿੰਡ ਦਾਨ, ਜਾਂ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਦਾਨ — ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਿਵ-ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਦ੍ਯਃ ਸ਼ਿਵਪਦਂ ਲਭੇਤ੍ ਅਥਵਾ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਂ ਵਾ ਵਸੇਦ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਰਾਤ੍ਰਕਮ੍
ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਜਾਂ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਉਥੇ ਵਸਣ ਨਾਲ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮੇਕਰਾਤ੍ਰਂ ਵਾ ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਛਿਵਪਦਂ ਲਭੇਤ੍ ਸ੍ਵਵਰ੍ਣਾਨੁਗੁਣਂ ਲੋਕੇ ਸ੍ਵਾਚਾਰਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਤੇ ਨਰਃ
ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਜਾਂ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਕ੍ਰਮ-ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ, ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਤੇ ਆਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਣੋਦ੍ਧਾਰੇਣ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਤਤ੍ਫਲਾਤਿਸ਼ਯਂ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਕਾਮਨਯਾ ਸਦ੍ਯਃ ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਹ ਅੱਖਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇ’en ਤਕ ਕਿ ਪੂਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ।
ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਮਕਾਮੇਨ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਾਯਾਹ੍ਨਮਹਸ੍ਤ੍ਰਿष੍ਵੇਕਤਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਜੋ ਕਰਮ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਵਕਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਵਿਧਿਕਰਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਂ ਕਾਮਿਕਂ ਤਥਾ ਸਾਯਾਹ੍ਨਂ ਸ਼ਾਂਤਿਕਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਰਾਤ੍ਰਾਵਪਿ ਤਥੈਵ ਹਿ
ਸਵੇਰ ਦਾ ਕਰਮ ਫ਼ਰਜ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੋ ਨਿਸ਼ੀਥੋ ਵੈ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋਮਧ੍ਯਯਾਮਦ੍ਵਯਂ ਨਿਸ਼ਿ ਸ਼ਿਵਪੂਜਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤਤ੍ਕਾਲੇ ऽਭੀष੍ਟਸਿਦ੍ਧਿਦਾ
ਜੋ ਸਮਾਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਤ ਦਾ ਵਿਚਲਾ ਸਮਾਂ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਮਨ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਰਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਯਥੋਕ੍ਤਫਲਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍ ਕਲੌ ਯੁਗੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਫਲਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਫਲਾਂ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ, ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਕ੍ਤੇਨ ਕੇਨਚਿਦ੍ਵਾਪਿ ਅਧਿਕਾਰਵਿਭੇਦਤਃ ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਃ ਪਾਪਭੀਰੁਸ਼੍ਚੇਤ੍ਤਤਤ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।