ਪਤਿਤੋ ऽਪਤਿਤੋ ਵਾਪਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਮਮ ਭਕ੍ਤੋ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਸਲਬ੍ਧੋ ऽਲਬ੍ਧ ਏਵ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਚਾਹੇ ਕੁਝ ਪਾਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ।
ਅਲਬ੍ਧਾਲਬ੍ਧ ਏਵੇਹ ਕੋਟਿਕੋਟਿਗੁਣਾਧਿਕਃ ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲਬ੍ਧ੍ਵੈਵ ਮਾਂ ਦੇਵਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਇੱਥੇ ਚਾਹੇ ਪਾਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮੈਤ੍ਰ੍ਯਾਦਿਗੁਣਸਂਯੁਤਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਰਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਤ੍ਸਾਦृਸ਼੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਪਰ ਜੋ ਪਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇਧਿਕਾਰਿਣਃ ਮਮ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇ ਮਂਤ੍ਰੇ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਤਰੋ ਹਿ ਸਃ
ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਜੋਗੇ ਹਨ, ਪਰ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਭਗਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਲੋਕਵੇਦਮਹਰ੍षਯਃ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾ ਧਰ੍ਮਾ ਦੇਵਾਸ੍ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍
ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਲੋਕ, ਵੇਦ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਲਯੇ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮੇ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਮਾਪਨ੍ਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਲਯਮੇष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਲੈ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰਾ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕੋ ऽਹਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਨ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ ਤਦਾ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵੇ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ; ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੇਦ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤੇ ਨਾਸ਼ਂ ਨੈਵ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹ੍ਯਨੁਪਾਲਿਤਾਃ ਤਤਸ੍ਸृष੍ਟਿਰਭੂਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾਤ੍ਮਪ੍ਰਭੇਦਤਃ
ਉਹ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਫਿਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮੇਰੇ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਗੁਣਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾਂ ਚੈਵ ਤਤੋਵਾਂਤਰਸਂਹृਤਿਃ ਤਦਾ ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਸ਼ੇਤੇ ਦੇਵੋ ਮਾਯਾਮਯੀਂ ਤਨੁਮ੍
ਜਦੋਂ ਅੰਦਰਲੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਲੀਨਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਨਾਰਾਇਣ ਮਾਇਆ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਦੇਹ ਧਾਰ ਕੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਸ੍ਥਾਯ ਭੋਗਿਪਰ੍ਯਂਕਸ਼ਯਨੇ ਤੋਯਮਧ੍ਯਗਃ ਤਨ੍ਨਾਭਿਪਂਕਜਾਜ੍ਜਾਤਃ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਭੋਗੀ ਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਲੇਟਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕੌਲ ਤੋਂ ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਪਿਤਾਮਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਨ ਸਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਸਹਾਯਵਾਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍ਦਸ਼ ਸਸਰ੍ਜਾਦੌ ਮਾਨਸਾਨਮਿਤੌਜਸਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਲਗਾਵ ਅਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਦਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਤੇषਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਵਿਵृਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪਿਤਾਮਹਃ ਮਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਦੇਹਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਵਾਧੇ ਲਈ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਮਹਾਦੇਵ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਸ੍ਤੇਨ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਧਰੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਾਣਿ ਕ੍ਰਮਸ਼ਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ਪਦ੍ਮਯੋਨਯੇ
ਉਸ ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਪਦਮਯੋਨੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਉਚਾਰਿਆ।
ਸ ਪਞ੍ਚਵਦਨੈਸ੍ਤਾਨਿ ਗृਹ੍ਣਂਲ੍ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ ਵਾਚ੍ਯਵਾਚਕਭਾਵੇਨ ਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ਮਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੱਖਰ ਲਏ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ-ਅਰਥ ਦੇ ਸਬੰਧ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ, ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯੋਗਂ ਵਿਵਿਧਂ ਸਿਦ੍ਧਮਂਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਮਂਤ੍ਰਂ ਮਂਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਚ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤੋਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅਰਥ ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਚ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮਂਤ੍ਰਰਤ੍ਨਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਾਤ੍ ਤਦਾਜ੍ਞਪ੍ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਮਦਾਰਾਧਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਹ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਤੋਂ ਮੰਤ੍ਰ-ਰਤਨ ਸਿੱਧਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ਿਤ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਮੇਰੋਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਖਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਮੁਂਜਵਾਨ੍ਨਾਮ ਪਰ੍ਵਤਃ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਤਤਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੈ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਸਦਾ
ਮੇਰੂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਮੁੰਜਵਤ ਨਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਲੋਕਂ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਸਮਾਚਰਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਯ ਵਰ੍ਹੇ ਤੱਕ ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ ਤੀਬਰ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਭਕ੍ਤਿਮਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਮਿਯਾਮ੍ ऋषਿਂ ਛਂਦਸ਼੍ਚ ਕੀਲਂ ਚ ਬੀਜਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚ ਦੈਵਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਿਸ਼ੀ, ਛੰਦ, ਕੀਲ, ਬੀਜ-ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਸਮੇਤ।
ਨ੍ਯਾਸਂ षਡਂਗਂ ਦਿਗ੍ਬਂਧਂ ਵਿਨਿਯੋਗਮਸ਼ੇषਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਨਹਮਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਜਗਤ੍ਸृष੍ਟਿਵਿਵृਦ੍ਧਯੇ
ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਨਿਆਸ, ਦਿਸ਼ਾ-ਬੰਨ੍ਹ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਨਿਯੋਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਾਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਮਂਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦृषਯਸ੍ਤਪਸੇਧਿਤਾਃ ਸृष੍ਟਿਂ ਵਿਤਨ੍ਵਤੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषੀਮ੍
ਫਿਰ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਤਪ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤੀ।
ਅਸ੍ਯਾਃ ਪਰਮਵਿਦ੍ਯਾਯਾਸ੍ਸ੍ਵਰੂਪਮਧੁਨੋਚ੍ਯਤੇ ਆਦੌ ਨਮਃ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਾਯ ਤੁ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਹੁਣ ਇਸ ਉੱਤਮ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸਰੂਪ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇਗਾ: ਪਹਿਲਾਂ 'ਨਮਸਕਾਰ' ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ 'ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ', ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ।
ਸੈषਾ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੀ ਵਿਦ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਰੁਤਿਸ਼ਿਰੋਗਤਾ ਸਰ੍ਵਜਾਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਬੀਜਭੂਤਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਇਹ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ ਵਿਦਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਬੀਜ-ਰੂਪ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਮਨ੍ਮੁਖੋਦ੍ਗੀਰ੍ਣਾ ਸਾ ਮਮੈਵਾਸ੍ਤਿ ਵਾਚਿਕਾ ਤਪ੍ਤਚਾਮੀਕਰਪ੍ਰਖ੍ਯਾ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਪਯੋਧਰਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਹੀ ਬੋਲੀ ਹੈ, ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਮੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾ ਤ੍ਰਿਨਯਨਾ ਬਾਲੇਂਦੁਕृਤਸ਼ੇਖਰਾ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਕਰਾ ਸੌਮ੍ਯਾ ਵਰਦਾਭਯਪਾਣਿਕਾ
ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਚੰਦ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਕੌਲ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕੌਲ ਫੜੀ, ਮ੍ਰਿਦੂ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਅਤੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਾ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ ਸਿਤਪਦ੍ਮਾਸਨਾਸੀਨਾ ਨੀਲਕੁਂਚਿਤਮੂਰ੍ਧਜਾ
ਸਭ ਸੁੰਦਰ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਚਿੱਟੇ ਕੌਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ, ਨੀਲੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ।
ਅਸ੍ਯਾਃ ਪਞ੍ਚਵਿਧਾ ਵਰ੍ਣਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਦ੍ਰਸ਼੍ਮਿਮਂਡਲਾਃ ਪੀਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਥਾ ਧੂਮ੍ਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਭੋ ਰਕ੍ਤ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਰੰਗ ਹਨ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਚਕਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਸਰੇ ਹੋਏ ਹਨ: ਪੀਲਾ, ਕਾਲਾ, ਧੂਮਰ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਤੇ ਲਾਲ।
ਪृਥਕ੍ਪ੍ਰਯੋਜ੍ਯਾ ਯਦ੍ਯੇਤੇ ਬਿਂਦੁਨਾਦਵਿਭੂषਿਤਾਃ ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭੋ ਬਿਂਦੁਰ੍ਨਾਦੋ ਦੀਪਸ਼ਿਖਾਕृਤਿਃ
ਇਹ ਰੰਗ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਬਿੰਦੀ ਤੇ ਨਾਦ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਨਾ ਜਾਣ। ਬਿੰਦੀ ਅਰਧ ਚੰਦ ਵਰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਾਦ ਦੀ ਆਕਰਤੀ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਬੀਜਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਬੀਜੇषੁ ਮਂਤ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਰਾਨਨੇ ਦੀਰ੍ਘਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁਰੀਯਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਮਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਜਾ ਅੱਖਰ ਬੀਜ ਹੈ; ਚੌਥਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲੰਬੀ ਹੈ, ਤੀਜਾ ਹੈ; ਪੰਜਵਾਂ ਅੱਖਰ ਸ਼ਕਤੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਾਮਦੇਵੋ ਨਾਮ ऋषਿਃ ਪਂਕ੍ਤਿਸ਼੍ਛਨ੍ਦ ਉਦਾਹृਤਮ੍ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਿਵ ਏਵਾਹਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਰਾਨਨੇ
ਵਾਮਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਪੰਕਤੀ ਛੰਦ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪ, ਸ਼ਿਵ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।