ਮਯੈਵਮਸਕृਦ੍ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਧਰਾਤਲੇ ਪਤਿਤੋ ऽਪਿ ਵਿਮੁਚ੍ਯੇਤ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਯਯਾਨਯਾ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹੀ ਹੈ: ਜੇ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਗਿਰ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਾਯੋਗ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪਤਿਤੋ ਯਦਿ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕਰ੍ਮਾਯੋਗੇਨ ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਚ ਨਰਕਾਯ ਹਿ ਤਤਃ ਕਥਂ ਵਿਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪਤਿਤੋ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ऽਨਯਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਅਯੋਗਤਾ ਕਰਕੇ ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਕਿਸੇ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਕਦੀ?
ਤਥ੍ਯਮੇਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਹਿ ਸ਼ृਣੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ ਰਹਸ੍ਯਮਿਤਿ ਮਤ੍ਵੈਤਦ੍ਗੋਪਿਤਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਪੁਰਾ
ਤੂੰ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸੁਣੋ ਸੁੰਦਰੋ, ਉਹ ਰਾਜ ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸਮਂਤ੍ਰਕਂ ਮਾਂ ਪਤਿਤਃ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯਦਿ ਮੋਹਿਤਃ ਨਾਰਕੀ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਮਮ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਵਿਨਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਬ੍ਭਕ੍ਸ਼ਾ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵ੍ਰਤਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਤੇषਾਮੇਤੈਰ੍ਵ੍ਰਤੈਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਮ ਲੋਕਸਮਾਗਮਃ
ਜੋ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੋ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣੈਵ ਯੋ ਹਿ ਮਾਂ ਸਕृਦਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਸੋ ऽਪਿ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਮਮ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯੈਵ ਗੌਰਵਾਤ੍
ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਮੰਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਪਾਂਸਿ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਨਿਯਮਾਸ੍ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਾਰ੍ਚਨਸ੍ਯੈਤੇ ਕੋਟ੍ਯਂਸ਼ੇਨਾਪਿ ਨੋ ਸਮਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤਪ, ਯਜ, ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਨਿਯਮ—even ਲੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਵੀ—ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਬਦ੍ਧੋ ਵਾਪ੍ਯਥ ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਾ ਪਾਸ਼ਾਤ੍ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਯਃ ਪੂਜਯੇਨ੍ਮਾਂ ਸ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਅਰੁਦ੍ਰੋ ਵਾ ਸਰੁਦ੍ਰੋ ਵਾ ਸਕृਤ੍ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਯਃ ਪੂਜਯੇਤ੍ਪਤਿਤੋ ਵਾਪਿ ਮੂਢੋ ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਰਃ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਰੁੱਸਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਭਾਵੇਂ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
षਡਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਵਾ ਦੇਵਿ ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਵਾ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਗੇਨ ਮਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯਦਿ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਚਾਹੇ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਿਤੋ ऽਪਤਿਤੋ ਵਾਪਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਮਮ ਭਕ੍ਤੋ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਸਲਬ੍ਧੋ ऽਲਬ੍ਧ ਏਵ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਚਾਹੇ ਕੁਝ ਪਾਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ।
ਅਲਬ੍ਧਾਲਬ੍ਧ ਏਵੇਹ ਕੋਟਿਕੋਟਿਗੁਣਾਧਿਕਃ ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲਬ੍ਧ੍ਵੈਵ ਮਾਂ ਦੇਵਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਇੱਥੇ ਚਾਹੇ ਪਾਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮੈਤ੍ਰ੍ਯਾਦਿਗੁਣਸਂਯੁਤਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਰਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਤ੍ਸਾਦृਸ਼੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਪਰ ਜੋ ਪਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇਧਿਕਾਰਿਣਃ ਮਮ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇ ਮਂਤ੍ਰੇ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਤਰੋ ਹਿ ਸਃ
ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਜੋਗੇ ਹਨ, ਪਰ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਭਗਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਲੋਕਵੇਦਮਹਰ੍षਯਃ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾ ਧਰ੍ਮਾ ਦੇਵਾਸ੍ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍
ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਲੋਕ, ਵੇਦ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਲਯੇ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮੇ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਮਾਪਨ੍ਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਲਯਮੇष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਲੈ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰਾ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕੋ ऽਹਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਨ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ ਤਦਾ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵੇ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ; ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੇਦ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤੇ ਨਾਸ਼ਂ ਨੈਵ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹ੍ਯਨੁਪਾਲਿਤਾਃ ਤਤਸ੍ਸृष੍ਟਿਰਭੂਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾਤ੍ਮਪ੍ਰਭੇਦਤਃ
ਉਹ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਫਿਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮੇਰੇ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਗੁਣਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾਂ ਚੈਵ ਤਤੋਵਾਂਤਰਸਂਹृਤਿਃ ਤਦਾ ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਸ਼ੇਤੇ ਦੇਵੋ ਮਾਯਾਮਯੀਂ ਤਨੁਮ੍
ਜਦੋਂ ਅੰਦਰਲੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਲੀਨਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਨਾਰਾਇਣ ਮਾਇਆ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਦੇਹ ਧਾਰ ਕੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਸ੍ਥਾਯ ਭੋਗਿਪਰ੍ਯਂਕਸ਼ਯਨੇ ਤੋਯਮਧ੍ਯਗਃ ਤਨ੍ਨਾਭਿਪਂਕਜਾਜ੍ਜਾਤਃ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਭੋਗੀ ਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਲੇਟਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕੌਲ ਤੋਂ ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਪਿਤਾਮਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਨ ਸਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਸਹਾਯਵਾਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍ਦਸ਼ ਸਸਰ੍ਜਾਦੌ ਮਾਨਸਾਨਮਿਤੌਜਸਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਲਗਾਵ ਅਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਦਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਤੇषਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਵਿਵृਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪਿਤਾਮਹਃ ਮਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਦੇਹਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਵਾਧੇ ਲਈ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਮਹਾਦੇਵ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਸ੍ਤੇਨ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਧਰੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਾਣਿ ਕ੍ਰਮਸ਼ਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ਪਦ੍ਮਯੋਨਯੇ
ਉਸ ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਪਦਮਯੋਨੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਉਚਾਰਿਆ।
ਸ ਪਞ੍ਚਵਦਨੈਸ੍ਤਾਨਿ ਗृਹ੍ਣਂਲ੍ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ ਵਾਚ੍ਯਵਾਚਕਭਾਵੇਨ ਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ਮਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੱਖਰ ਲਏ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ-ਅਰਥ ਦੇ ਸਬੰਧ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ, ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯੋਗਂ ਵਿਵਿਧਂ ਸਿਦ੍ਧਮਂਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਮਂਤ੍ਰਂ ਮਂਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਚ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤੋਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅਰਥ ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਚ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮਂਤ੍ਰਰਤ੍ਨਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਾਤ੍ ਤਦਾਜ੍ਞਪ੍ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਮਦਾਰਾਧਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਹ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਤੋਂ ਮੰਤ੍ਰ-ਰਤਨ ਸਿੱਧਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ਿਤ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਮੇਰੋਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਖਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਮੁਂਜਵਾਨ੍ਨਾਮ ਪਰ੍ਵਤਃ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਤਤਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੈ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਸਦਾ
ਮੇਰੂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਮੁੰਜਵਤ ਨਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਲੋਕਂ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਸਮਾਚਰਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਯ ਵਰ੍ਹੇ ਤੱਕ ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ ਤੀਬਰ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਭਕ੍ਤਿਮਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਮਿਯਾਮ੍ ऋषਿਂ ਛਂਦਸ਼੍ਚ ਕੀਲਂ ਚ ਬੀਜਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚ ਦੈਵਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਿਸ਼ੀ, ਛੰਦ, ਕੀਲ, ਬੀਜ-ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਸਮੇਤ।
ਨ੍ਯਾਸਂ षਡਂਗਂ ਦਿਗ੍ਬਂਧਂ ਵਿਨਿਯੋਗਮਸ਼ੇषਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਨਹਮਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਜਗਤ੍ਸृष੍ਟਿਵਿਵृਦ੍ਧਯੇ
ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਨਿਆਸ, ਦਿਸ਼ਾ-ਬੰਨ੍ਹ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਨਿਯੋਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਾਏ।