ਨੀਰਾਜਨਂ ਚ ਤਾਂਬੂਲਂ ਨਮਸ੍ਕਾਰੋ ਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍ ਅਥਵਾ ऽਰ੍ਘ੍ਯਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੈਵੇਦ੍ਯਾਂ ਤਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਨਿਰਾਜਨ, ਤਾਂਬੂਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਵਿਸਰਜਨ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ, ਅਰਘ ਆਦਿ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਥਾਭਿषੇਕਂ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਚ ਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਸਦਾਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਛਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍
ਫਿਰ, ਜਿਤਨਾ ਸਮਰਥ ਹੋ ਸਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ, ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਤਰਪਣ ਕਰਦੇ ਰਹੋ, ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਅਥਵਾ ਮਾਨੁषੇ ਲਿਂਗੇਪ੍ਯਾਰ੍षੇ ਦੈਵੇ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਿ ਸ੍ਥਾਪਿਤੇ ऽਪੂਰ੍ਵਕੇ ਲਿਂਗੇ ਸੋਪਚਾਰਂ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਚਾਹੇ ਲਿੰਗ ਮਨੁੱਖੀ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਵੇਦਕ, ਦਿਵਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਸਥਾਪਿਤ ਜਾਂ ਨਵਾਂ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਚਿਤ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜੋਪਕਰਣੇ ਦਤ੍ਤੇ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨਮਸ੍ਕਾਰੈਃ ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਛਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਮਾਨ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਲਿਂਗਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰਂ ਵਾ ਨਿਯਮੇਨ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਦਮ੍ ਮृਤ੍ਪਿष੍ਟਗੋਸ਼ਕृਤ੍ਪੁष੍ਪੈਃ ਕਰਵੀਰੇਣ ਵਾ ਫਲੈਃ
ਲਿੰਗ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਵੀ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਮਿੱਟੀ, ਗੋ-ਮੈ, ਫੁੱਲ, ਕਰਵੀਰ ਜਾਂ ਫਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ।
ਗੁਡੇਨ ਨਵਨੀਤੇਨ ਭਸ੍ਮਨਾਨ੍ਨੈਰ੍ਯਥਾਰੁਚਿ ਲਿਂਗਂ ਯਤ੍ਨੇਨ ਕृਤ੍ਵਾਂਤੇ ਯਜੇਤ੍ਤਦਨੁਸਾਰਤਃ
ਗੁੜ, ਨਵੀਂ ਮੱਖਣ, ਭਸਮ ਜਾਂ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਚਾਵਲ ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਚਾਹੇ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਬਣਾਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਂਗੁष੍ਠਾਦਾਵਪਿ ਤਥਾ ਪੂਜਾਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਕੇਚਨ ਲਿਂਗਕਰ੍ਮਣਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਿषੇਧੋਸ੍ਤਿ ਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਅੰਗੂਠੇ ਆਦਿ ਉੱਤੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਲਿੰਗ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਫਲਦਾਤਾ ਹਿ ਪ੍ਰਯਾਸਾਨੁਗੁਣਂ ਸ਼ਿਵਃ ਅਥਵਾ ਲਿਂਗਦਾਨਂ ਵਾ ਲਿਂਗਮੌਲ੍ਯਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਸ਼ਿਵ ਹਰ ਥਾਂ ਯਤਨ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਲਿੰਗ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਮੌਲੀ ਪਹਿਨਾਉਣ ਨਾਲ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਾਯ ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍ ਅਥਵਾ ਪ੍ਰਣਵਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਪੇਦ੍ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਪ੍ਰਣਵ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਸਂਧ੍ਯਯੋਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਵਾ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍ ਜਪਕਾਲੇ ਮਕਾਰਾਂਤਂ ਮਨਃਸ਼ੁਦ੍ਧਿਕਰਂ ਭਜੇਤ੍
ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਵੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਪ ਦੇ ਸਮੇਂ 'ਮ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਣਵ ਜਪੋ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਧੌ ਮਾਨਸਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮੁਪਾਂਸ਼ੁ ਸਾਰ੍ਵਕਾਲਿਕਮ੍ ਸਮਾਨਪ੍ਰਣਵਂ ਚੇਮਂ ਬਿਂਦੁਨਾਦਯੁਤਂ ਵਿਦੁਃ
ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਜਪਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ; ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਜਪਣਾ ਹਰ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੈ; ਇਹੀ ਪ੍ਰਣਵ, ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਨਾਦ ਨਾਲ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਪੇਦਯੁਤਮਾਦਰਾਤ੍ ਸਂਧ੍ਯਯੋਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਵਾ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍
ਫਿਰ, ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜਪੋ; ਜਾਂ ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ, ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਵੇਨਾਦਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਯੁਕ੍ਤਂ ਗੁਰੋਰ੍ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਹ੍ਯਥ ਫਲਾਪ੍ਤਯੇ
ਪ੍ਰਣਵ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਦীক্ষਾ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਮੰਤਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲੇ।
ਕੁਂਭਸ੍ਨਾਨਂ ਮਂਤ੍ਰਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਮਾਤृਕਾਨ੍ਯਾਸਮੇਵ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਤ੍ਯਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਗੁਰੁਰ੍ਜ੍ਞਾਨੀ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਕੁੰਭ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਮੰਤਰ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਤੇ ਮਾਤ੍ਰਿਕਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ—ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਸੱਚਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਚ ਨਮਃਪੂਰ੍ਵਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਨਮੋਨ੍ਤਕਮ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚ ਕ੍ਵਚਿਦਿਚ੍ਛਂਤਿ ਨਮੋ ਤਂ ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਲਈ 'ਨਮਹ' ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ 'ਨਮਹ' ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਕੁਝ ਥਾਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਹੋਵੇ, 'ਨਮਹ' ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਨਮਃ ਪੂਰ੍ਵਮਿਦਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਕੇਚਨ ਪਞ੍ਚਕੋਟਿਜਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵਸਮੋ ਭਵੇਤ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤਾਂ ਲਈ 'ਨਮਹ' ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪੰਜ ਕਰੋੜ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਦ੍ਵਿਤ੍ਰਿਚਤੁਃਕੋਟ੍ਯਾਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਪਦਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਜਪੇਦਕ੍ਸ਼ਰਲਕ੍ਸ਼ਂਵਾ ਅਕ੍ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਕਰੋੜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਲੱਖ ਅੱਖਰ ਜਪੇ ਜਾਂ ਹਰ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਪੇ।
ਅਥਵਾਕ੍ਸ਼ਰਲਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍ ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦਿਨੇਨ ਹਿ
ਇੱਕ ਲੱਖ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਜਪ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ, ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਗੁਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਜਪੇਨ੍ਮਂਤ੍ਰਾਦਿष੍ਟਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਭੋਜਨਾਤ੍ ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਪ੍ਰਾਤਰੇਵ ਹਿ
ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ ਵਾਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਜਪੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਛਿਵਪਦਪ੍ਰਦਾਨ੍ ਵੇਦਮਂਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਸੂਕ੍ਤਾਨਿ ਜਪੇਨ੍ਨਿਯਮਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਪਾਲਣ ਕਰਕੇ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਸੂਕਤ ਵੀ ਜਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਏਕਂ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਤੋਨਂ ਚ ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਕਮ੍ ਅਯੁਤਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਤਮੇਕਂ ਵਿਨਾ ਭਵੇਤ੍
ਇੱਕ, ਦਸ, ਸੌ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ — ਸੌ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ — ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੈ।
ਵੇਦਪਾਰਾਯਣਂ ਚੈਵ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਬਹੁਤਰਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰਾਞ੍ਜਪੇਦਕ੍ਸ਼ਰਲਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੋਰ ਮੰਤ੍ਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਕ੍ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਥਾ ਮਂਤ੍ਰਾਞ੍ਜਪੇਦਕ੍ਸ਼ਰਕੋਟਿਤਃ ਤਤਃ ਪਰਂ ਜਪੇਚ੍ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਂ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਇੱਕ-ਅੱਖਰ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਅੱਖਰਾਂ ਤੱਕ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਹੋਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਛਿਵ ਪਦਂ ਲਭੇਤ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰੁਚਿਕਰਂ ਤ੍ਵੇਕਂ ਮਂਤ੍ਰਮਾਮਰਣਾਂਤਿਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਮ-ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਨ ਭਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਰਨ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਪੇਤ੍ਸਹਸ੍ਰਮੋਮਿਤਿ ਸਰ੍ਵਾਭੀष੍ਟਂ ਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਯਾ ਪੁष੍ਪਾਰਾਮਾਦਿਕਂ ਵਾਪਿ ਤਥਾ ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਾਦਿਕਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ 'ਓਮ' ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਜਾਂ ਸਫਾਈ ਆਦਿ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਾਯ ਸ਼ਿਵਕਾਰ੍ਯਾਥੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪਦਂ ਲਭੇਤ੍ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤਥਾ ਵਾਸਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਇਹ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਵਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਡਾਨਾਮਜਡਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਦਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਾਸਂ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਕੁਰ੍ਯਦਾਮਰਣਂ ਬੁਧਃ
ਮੂੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਦੋਹਾਂ ਲਈ, ਇਹ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਰਨ ਤੱਕ ਸ਼ਿਵ-ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਲਿਂਗਾਦ੍ਧਸ੍ਤਸ਼ਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਾਨੁषਕੇ ਵਿਦੁਃ ਸਹਸ੍ਰਾਰਤ੍ਨਿਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤਥਾਰ੍षਕੇ
ਲਿੰਗ ਤੋਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਬਣੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਸੌ ਗੁਣਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਪੁੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੈਵਲਿਂਗੇ ਤਥਾ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸਹਸ੍ਰਾਰਤ੍ਨਿਮਾਨਤਃ ਧਨੁष੍ਪ੍ਰਮਾਣਸਾਹਸ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਵਿ
ਦਿਵ੍ਯ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਪੁੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਪੁੰਨ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਮਾਪ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਾਪੀ ਕੂਪਾਦ੍ਯਪੁष੍ਕਰਾਣਿ ਚ ਸ਼ਿਵਗਂਗੇਤਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਯਥਾ
ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵਾਪੀ, ਕੂਏ, ਜਾਂ ਸਰੋਵਰ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ-ਗੰਗਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।