ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਧ੍ਯਾਨਮ੍ਮਦ੍ਰੂਪਚਿਂਤਾਦ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਮਾਦ੍ਯਰ੍ਥਸਮਾਧਯਃ ਮਮਾਗਮਾਰ੍ਥਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨਾਨ੍ਯਾਰ੍ਥਵੇਦਨਮ੍

ਧਿਆਨ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਜਾਂ ਹੋਰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ; ਗਿਆਨ ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ।

ਬਾਹ੍ਯੇ ਵਾਭ੍ਯਂਤਰੇ ਵਾਥ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਨਸੋ ਰਤਿਃ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਾਸਨਾਵਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਨਿष੍ਠਾਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍

ਬਾਹਰ ਜਾਂ ਅੰਦਰ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮਨ ਨੂੰ ਰੁਚੀ ਆਵੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਥੇ ਹੀ ਤੱਤ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਬਾਹ੍ਯਾਦਾਭ੍ਯਂਤਰਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭਵੇਚ੍ਛਤਗੁਣਾਧਿਕਮ੍ ਅਸਂਕਰਤ੍ਵਾਦ੍ਦੋषਾਣਾਂ ਦृष੍ਟਾਨਾਮਪ੍ਯਸਮ੍ਭਵਾਤ੍

ਅੰਦਰਲੀ ਪੂਜਾ ਬਾਹਰਲੀ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਗੁਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਬਾਹਰਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦੋਸ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਦਰਲੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।

ਸ਼ੌਚਮਾਭ੍ਯਂਤਰਂ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ਨ ਬਾਹ੍ਯਂ ਸ਼ੌਚਮੁਚ੍ਯਤੇ ਅਂਤਃ ਸ਼ੌਚਵਿਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ੁਚਿਰਪ੍ਯਸ਼ੁਚਿਰ੍ਯਤਃ

ਅਸਲ ਪਵਿਤਰਤਾ ਅੰਦਰਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਬਾਹਰਲੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਨੂੰ ਪਵਿਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ। ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਦਰ ਪਵਿਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬਾਹਰੋਂ ਅਪਵਿਤਰ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਪਵਿਤਰ ਹੀ ਹੈ।

ਬਾਹ੍ਯਮਾਭ੍ਯਂਰ੍ਤਰਂ ਚੈਵ ਭਜਨਂ ਭਵਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਨ ਭਾਵਰਹਿਤਂ ਦੇਵਿ ਵਿਪ੍ਰਲਂਭੈਕਕਾਰਣਮ੍

ਬਾਹਰਲੀ ਜਾਂ ਅੰਦਰਲੀ ਭਗਤੀ, ਦਿਲੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਭਾਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਭਗਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ।

ਕृਤਕृਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪੂਤਸ੍ਯ ਮਮ ਕਿਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਨਰੈਃ ਬਹਿਰ੍ਵਾਭ੍ਯਂਤਰਂ ਵਾਥ ਮਯਾ ਭਾਵੋ ਹਿ ਗृਹ੍ਯਤੇ

ਮੈਂ ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਤੇ ਪਵਿਤਰ ਹਾਂ, ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਾਹਰ ਜਾਂ ਅੰਦਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਭਾਵੈਕਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਰਿਯਾ ਦੇਵਿ ਮਮ ਧਰ੍ਮਸ੍ਸਨਾਤਨਃ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਹ੍ਯਨਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਫਲਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍

ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਕਰਮ ਦੀ ਜੜ ਭਾਵ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ ਹੈ — ਮਨ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਬੋਲੀ ਰਾਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਫਲ ਦੀ ਉਮੀਦ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ।

ਫਲੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਲਘੁਰ੍ਮਮ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਃ ਫਲਾਰ੍ਥੀ ਤਦਭਾਵੇ ਮਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮੋ ਯਤਃ

ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਜੇ ਕਰਮ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਫਲ ਚਾਹਣ ਵਾਲਾ, ਜਦੋਂ ਫਲ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਫਲਾਰ੍ਥਿਨੋ ऽਪਿ ਯਸ੍ਯੈਵ ਮਯਿ ਚਿਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ ਭਾਵਾਨੁਰੂਪਫਲਦਸ੍ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਹਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ

ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਫਲ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।

ਫਲਾਨਪੇਕ੍ਸ਼ਯਾ ਯੇषਾਂ ਮਨੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਵਣਂ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਯੁਃ ਫਲਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ऽਪਿ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾਃ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਫਲ ਮੰਗਣ, ਉਹ ਭਗਤ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਾਕ੍ ਸਂਸ੍ਕਾਰਵਸ਼ਾਦੇਵ ਯੇ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਫਲਾਫਲੇ ਵਿਵਸ਼ਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਂਤੇ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਤਮਾ ਮਤਾਃ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਕਰਕੇ ਫਲ ਜਾਂ ਫਲ-ਰਹਿਤਤਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਲਾਚਾਰੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਮਲ੍ਲਾਭਾਨ੍ਨ ਪਰੋ ਲਾਭਸ੍ਤੇषਾਮਸ੍ਤਿ ਯਥਾਤਥਮ੍ ਮਮਾਪਿ ਲਾਭਸ੍ਤਲ੍ਲਾਭਾਨ੍ਨਾਪਰਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਿ

ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਮਾਤਾ, ਮੇਰਾ ਲਾਭ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।

ਮਦਨੁਗ੍ਰਹਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਭਾਵੋ ਮਯਿ ਸਮਰ੍ਪਿਤਃ ਫਲਂ ਪਰਮਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਬਲਾਦਿਵ

ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਮੇਰੇ ਅਰਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਭਗਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੁਕਤੀ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਕਤ ਆਪਣੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮਨਨ੍ਯਾਨਾਂ ਮਯਿ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਤਚੇਤਸਾਮ੍ ਅष੍ਟਧਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਮਮ ਧਰ੍ਮਾਧਿਕਾਰਿਣਾਮ੍

ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਅਰਪਿਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮੇਰੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੇ ਅੱਠ ਚਿੰਨ੍ਹ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਜਨਵਾਤ੍ਸਲ੍ਯਂ ਪੂਜਾਯਾਂ ਚਾਨੁਮੋਦਨਮ੍ ਸ੍ਵਯਮਭ੍ਯਰ੍ਚਨਂ ਚੈਵ ਮਦਰ੍ਥੇ ਚਾਂਗਚੇष੍ਟਿਤਮ੍

ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ, ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣਾ, ਖੁਦ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਰੀਰਕ ਕੰਮ ਕਰਨਾ—

ਮਤ੍ਕਥਾਸ਼੍ਰਵਣੇ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸ੍ਵਰਨੇਤ੍ਰਾਂਗਵਿਕ੍ਰਿਯਾਃ ਮਮਾਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਸ਼੍ਚ ਮਾਮੁਪਜੀਵਤਿ

ਮੇਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ, ਬੋਲੀ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ, ਮੇਰੀ ਸਦਾ ਯਾਦ, ਤੇ ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—

ਏਵਮष੍ਟਵਿਧਂ ਚਿਹ੍ਨਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੇ ऽਪਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮੁਨਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸ ਯਤਿਸ੍ਸ ਚ ਪਂਡਿਤਃ

ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਅੱਠ ਚਿੰਨ੍ਹ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੋਈ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਿਸ਼ੀ, ਮਹਾਨ, ਯਤੀ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਨ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੀ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਸ਼੍ਵਪਚੋ ऽਪਿ ਯਃ ਤਸ੍ਮੈ ਦੇਯਂ ਤਤੋ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਸ ਚ ਪੂਜ੍ਯੋ ਯਥਾ ਹ੍ਯਹਮ੍

ਜੋ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚਮਾਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਤੋਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਤੇ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ।

ਪਤ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਂ ਤੋਯਂ ਯੋ ਮੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਨ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ ਚ ਮੇ ਨ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ

ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ।

ਅਥ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਧਿਕਾਰਿਣਾਮ੍ ਵਿਦੁषਾਂ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਵਰ੍ਣਧਰ੍ਮਸਮਾਸਤਃ

ਹੁਣ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਭਗਤਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ-ਜਨਮਿਆਂ ਲਈ ਵਰਣ ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਤ੍ਰਿਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚਾਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਲਿਂਗਾਰ੍ਚਨਮਨੁਕ੍ਰਮਮ੍ ਦਾਨਮੀਸ਼੍ਰਰਭਾਵਸ਼੍ਚ ਦਯਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ

ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਨਿਯਮਤ ਪੂਜਾ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗੇ ਨਿਮਰਤਾ, ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਦਇਆ—

ਸਤ੍ਯਂ ਸਂਤੋषਮਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਮਹਿਂਸਾ ਸਰ੍ਵਜਂਤੁषੁ ਹ੍ਰੀਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਧ੍ਯਯਨਂ ਯੋਗਸ੍ਸਦਾਧ੍ਯਾਪਨਮੇਵ ਚ

ਸਚਾਈ, ਸੰਤੋਖ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਅਹਿੰਸਾ, ਲਜਾ, ਭਗਤੀ, ਪਾਠ, ਯੋਗ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੜ੍ਹਾਉਣਾ ਵੀ—

ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਚ ਤਪਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਸ਼ੌਚਂ ਸ਼ਿਖੋਪਵੀਤਂ ਚ ਉष੍ਣੀषਂ ਚੋਤ੍ਤਰੀਯਕਮ੍

ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਸੁਣਨਾ, ਤਪ, ਮਾਫੀ, ਪਵਿਤਰਤਾ, ਚੋਟੀ ਤੇ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਣਾ, ਪੱਗ ਤੇ ਉਪਰਲਾ ਕਪੜਾ—

ਨਿषਿਦ੍ਧਾਸੇਵਨਂ ਚੈਵ ਭਸ੍ਮਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਣਮ੍ ਪਰ੍ਵਣ੍ਯਭ੍ਯਰ੍ਚਨਂ ਦੇਵਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ

ਨਿਸ਼ੇਧਿਤ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ, ਭਸਮ ਤੇ ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨਣਾ, ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚਉਦਾਂਵੀਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵੀ—

ਪਾਨਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕੂਰ੍ਚਸ੍ਯ ਮਾਸਿ ਮਾਸਿ ਯਥਾਵਿਧਿ ਅਭ੍ਯਰ੍ਚਨਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੇਨੈਵ ਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਮਾਂ ਪ੍ਰਿਯੇ

ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਕੂਰਚ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੀਣਾ, ਖਾਸ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ—

ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਿਯਾਨ੍ਨ ਸਨ੍ਤ੍ਯਾਗਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਨ੍ਨਸ੍ਯ ਚ ਵਰ੍ਜਨਮ੍ ਤਥਾ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਾਨ੍ਨਸ੍ਯ ਯਾਵਕਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ

ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਣਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਚਣਾ, ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬਾਸੀ ਭੋਜਨ ਤੇ ਯਾਵਕਾ ਅਨਾਜ ਤੋਂ ਬਚਣਾ—

ਮਦ੍ਯਸ੍ਯ ਮਦ੍ਯਗਨ੍ਧਸ੍ਯ ਨੈਵੇਦ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਵਰ੍ਜਨਮ੍ ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ

ਸ਼ਰਾਬ, ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਵਾਸ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਤੇ ਐਸਾ ਨੈਵੇਦਿਆ ਛੱਡਣਾ; ਇਹ ਸਭ ਵਰਗਾਂ ਲਈ ਆਮ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਖਾਸ।

ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਸ਼ਾਂਤਿਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤੋषਸ੍ਸਤ੍ਯਮਸ੍ਤੇਯਮੇਵ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਮਮ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮਸੇਵਨਮ੍

ਮਾਫੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੰਤੋਖ, ਸਚਾਈ, ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਮੇਰਾ ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਤੇ ਭਸਮ ਦੀ ਵਰਤੋਂ—

ਸਰ੍ਵਸਂਗਨਿਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਦਸ਼ੈਤਾਨਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਲਿਂਗਾਨਿ ਯੋਗਿਨਾਂ ਭੂਯੋ ਦਿਵਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਸ਼ਨਂ ਤਥਾ

ਸਭ ਲਗਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਟ ਜਾਣਾ—ਇਹ ਦਸ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਨਾਲ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਭਿਖ ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਣਾ।