ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਿਦਿਤੇ ਮਮ ਯਾਥਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਕਰ੍ਮਯਜ੍ਞੇਨ ਦੇਹਿਨਃ ਨ ਯਜਂਤਿ ਹਿ ਮਾਂ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਮਲੋष੍ਟਾਸ਼੍ਮਕਾਂਚਨਾਃ

ਜਦ ਮੇਰੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਹਧਾਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਕਰਮ-ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ—ਜੋ ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।

ਨਿਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹਿਤਃ ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਰਤੋ ਯੋਗੀ ਮਮ ਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍

ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਮੁਨੀ ਤੇ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਥਾਵਿਰਕ੍ਤਚਿਤ੍ਤਾ ਯੇ ਵਰ੍ਣਿਨੋ ਮਦੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਜ੍ਞਾਨਚਰ੍ਯਾਕ੍ਰਿਯਾਸ੍ਵੇਵ ਤੇ ऽਧਿਕੁਰ੍ਯੁਸ੍ਤਦਰ੍ਹਕਾਃ

ਪਰ ਜੇ ਕੁਝ ਵਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਵੈਰਾਗੀ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨ, ਚਲਣ-ਚਾਲ ਤੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣ।

ਦ੍ਵਿਧਾ ਮਤ੍ਪੂਜਨਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਬਾਹ੍ਯਮਾਭ੍ਯਂਤਰਂ ਤਥਾ ਵਾਙ੍ਮਨਃਕਾਯਭੇਦਾਚ੍ਚ ਤ੍ਰਿਧਾ ਮਦ੍ਭਜਨਂ ਵਿਦੁਃ

ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ — ਇਕ ਬਾਹਰਲੀ ਤੇ ਇਕ ਅੰਦਰਲੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਬੋਲੀ, ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ।

ਤਪਃ ਕਰ੍ਮ ਜਪੋ ਧ੍ਯਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵੇਤ੍ਯਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ ਪਞ੍ਚਧਾ ਕਥ੍ਯਤੇ ਸਦ੍ਭਿਸ੍ਤਦੇਵ ਭਜਨਂ ਪੁਨਃ

ਤਪ, ਕਰਮ, ਜਪ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨ — ਇਹ ਪੰਜਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।

ਅਨ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਦਿਤਂ ਬਾਹ੍ਯਮਸ੍ਮਦਭ੍ਯਰ੍ਚਨਾਦਿਕਮ੍ ਤਦੇਵ ਤੁ ਸ੍ਵਸਂਵੇਦ੍ਯਮਾਭ੍ਯਂਤਰਮੁਦਾਹृਤਮ੍

ਜੋ ਮੇਰੀ ਬਾਹਰਲੀ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਬਾਹਰਲੇ ਕੰਮ ਹਨ, ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਦਰਲੀ ਪੂਜਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਮਨੋਮਤ੍ਪ੍ਰਵਣਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਨ ਮਨੋਮਾਤ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਮਨ੍ਨਾਮਨਿਰਤਾ ਵਾਣੀ ਵਾਙ੍ਮਤਾ ਖਲੁ ਨੇਤਰਾ

ਜੋ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ; ਜੋ ਬੋਲੀ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਬੋਲੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ।

ਲਿਂਗੈਰ੍ਮਚ੍ਛਾਸਨਾਦਿष੍ਟੈਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਾਦਿਭਿਰਂਕਿਤਃ ਮਮੋਪਚਾਰਨਿਰਤਃ ਕਾਯਃ ਕਾਯੋ ਨ ਚੇਤਰਃ

ਜੋ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਆਦਿ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਰੀਰ ਅਸਲ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ।

ਮਦਰ੍ਚਾਕਰ੍ਮ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਬਾਹ੍ਯੇ ਯਾਗਾਦਿਨੋਚ੍ਯਤੇ ਮਦਰ੍ਥੇ ਦੇਹਸਂਸ਼ੋषਸ੍ਤਪਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦਿ ਨੋ ਮਤਮ੍

ਬਾਹਰਲੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਯਾਗ ਆਦਿ ਰਸਮਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਠਿਨ ਤਪ ਆਦਿ, ਮੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਜਪਃ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਾਭ੍ਯਾਸਃ ਪ੍ਰਣਵਾਭ੍ਯਾਸ ਏਵ ਚ ਰੁਦ੍ਰਾਧ੍ਯਾਯਾਦਿਕਾਭ੍ਯਾਸੋ ਨ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਾਦਿਕਮ੍

ਜਪ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਪ੍ਰਣਵ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਧਿਆਇ ਆਦਿ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਿਰਫ਼ ਵੇਦ ਆਦਿ ਪੜ੍ਹਨਾ ਜਪ ਨਹੀਂ।

ਧ੍ਯਾਨਮ੍ਮਦ੍ਰੂਪਚਿਂਤਾਦ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਮਾਦ੍ਯਰ੍ਥਸਮਾਧਯਃ ਮਮਾਗਮਾਰ੍ਥਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨਾਨ੍ਯਾਰ੍ਥਵੇਦਨਮ੍

ਧਿਆਨ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਜਾਂ ਹੋਰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ; ਗਿਆਨ ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ।

ਬਾਹ੍ਯੇ ਵਾਭ੍ਯਂਤਰੇ ਵਾਥ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਨਸੋ ਰਤਿਃ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਾਸਨਾਵਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਨਿष੍ਠਾਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍

ਬਾਹਰ ਜਾਂ ਅੰਦਰ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮਨ ਨੂੰ ਰੁਚੀ ਆਵੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਥੇ ਹੀ ਤੱਤ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਬਾਹ੍ਯਾਦਾਭ੍ਯਂਤਰਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭਵੇਚ੍ਛਤਗੁਣਾਧਿਕਮ੍ ਅਸਂਕਰਤ੍ਵਾਦ੍ਦੋषਾਣਾਂ ਦृष੍ਟਾਨਾਮਪ੍ਯਸਮ੍ਭਵਾਤ੍

ਅੰਦਰਲੀ ਪੂਜਾ ਬਾਹਰਲੀ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਗੁਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਬਾਹਰਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦੋਸ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਦਰਲੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।

ਸ਼ੌਚਮਾਭ੍ਯਂਤਰਂ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ਨ ਬਾਹ੍ਯਂ ਸ਼ੌਚਮੁਚ੍ਯਤੇ ਅਂਤਃ ਸ਼ੌਚਵਿਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ੁਚਿਰਪ੍ਯਸ਼ੁਚਿਰ੍ਯਤਃ

ਅਸਲ ਪਵਿਤਰਤਾ ਅੰਦਰਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਬਾਹਰਲੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਨੂੰ ਪਵਿਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ। ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਦਰ ਪਵਿਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬਾਹਰੋਂ ਅਪਵਿਤਰ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਪਵਿਤਰ ਹੀ ਹੈ।

ਬਾਹ੍ਯਮਾਭ੍ਯਂਰ੍ਤਰਂ ਚੈਵ ਭਜਨਂ ਭਵਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਨ ਭਾਵਰਹਿਤਂ ਦੇਵਿ ਵਿਪ੍ਰਲਂਭੈਕਕਾਰਣਮ੍

ਬਾਹਰਲੀ ਜਾਂ ਅੰਦਰਲੀ ਭਗਤੀ, ਦਿਲੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਭਾਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਭਗਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ।

ਕृਤਕृਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪੂਤਸ੍ਯ ਮਮ ਕਿਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਨਰੈਃ ਬਹਿਰ੍ਵਾਭ੍ਯਂਤਰਂ ਵਾਥ ਮਯਾ ਭਾਵੋ ਹਿ ਗृਹ੍ਯਤੇ

ਮੈਂ ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਤੇ ਪਵਿਤਰ ਹਾਂ, ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਾਹਰ ਜਾਂ ਅੰਦਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਭਾਵੈਕਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਰਿਯਾ ਦੇਵਿ ਮਮ ਧਰ੍ਮਸ੍ਸਨਾਤਨਃ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਹ੍ਯਨਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਫਲਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍

ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਕਰਮ ਦੀ ਜੜ ਭਾਵ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ ਹੈ — ਮਨ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਬੋਲੀ ਰਾਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਫਲ ਦੀ ਉਮੀਦ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ।

ਫਲੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਲਘੁਰ੍ਮਮ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਃ ਫਲਾਰ੍ਥੀ ਤਦਭਾਵੇ ਮਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮੋ ਯਤਃ

ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਜੇ ਕਰਮ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਫਲ ਚਾਹਣ ਵਾਲਾ, ਜਦੋਂ ਫਲ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਫਲਾਰ੍ਥਿਨੋ ऽਪਿ ਯਸ੍ਯੈਵ ਮਯਿ ਚਿਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ ਭਾਵਾਨੁਰੂਪਫਲਦਸ੍ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਹਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ

ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਫਲ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।

ਫਲਾਨਪੇਕ੍ਸ਼ਯਾ ਯੇषਾਂ ਮਨੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਵਣਂ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਯੁਃ ਫਲਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ऽਪਿ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾਃ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਫਲ ਮੰਗਣ, ਉਹ ਭਗਤ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਾਕ੍ ਸਂਸ੍ਕਾਰਵਸ਼ਾਦੇਵ ਯੇ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਫਲਾਫਲੇ ਵਿਵਸ਼ਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਂਤੇ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਤਮਾ ਮਤਾਃ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਕਰਕੇ ਫਲ ਜਾਂ ਫਲ-ਰਹਿਤਤਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਲਾਚਾਰੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਮਲ੍ਲਾਭਾਨ੍ਨ ਪਰੋ ਲਾਭਸ੍ਤੇषਾਮਸ੍ਤਿ ਯਥਾਤਥਮ੍ ਮਮਾਪਿ ਲਾਭਸ੍ਤਲ੍ਲਾਭਾਨ੍ਨਾਪਰਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਿ

ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਮਾਤਾ, ਮੇਰਾ ਲਾਭ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।

ਮਦਨੁਗ੍ਰਹਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਭਾਵੋ ਮਯਿ ਸਮਰ੍ਪਿਤਃ ਫਲਂ ਪਰਮਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਬਲਾਦਿਵ

ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਮੇਰੇ ਅਰਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਭਗਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੁਕਤੀ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਕਤ ਆਪਣੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮਨਨ੍ਯਾਨਾਂ ਮਯਿ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਤਚੇਤਸਾਮ੍ ਅष੍ਟਧਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਮਮ ਧਰ੍ਮਾਧਿਕਾਰਿਣਾਮ੍

ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਅਰਪਿਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮੇਰੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੇ ਅੱਠ ਚਿੰਨ੍ਹ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਜਨਵਾਤ੍ਸਲ੍ਯਂ ਪੂਜਾਯਾਂ ਚਾਨੁਮੋਦਨਮ੍ ਸ੍ਵਯਮਭ੍ਯਰ੍ਚਨਂ ਚੈਵ ਮਦਰ੍ਥੇ ਚਾਂਗਚੇष੍ਟਿਤਮ੍

ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ, ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣਾ, ਖੁਦ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਰੀਰਕ ਕੰਮ ਕਰਨਾ—

ਮਤ੍ਕਥਾਸ਼੍ਰਵਣੇ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸ੍ਵਰਨੇਤ੍ਰਾਂਗਵਿਕ੍ਰਿਯਾਃ ਮਮਾਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਸ਼੍ਚ ਮਾਮੁਪਜੀਵਤਿ

ਮੇਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ, ਬੋਲੀ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ, ਮੇਰੀ ਸਦਾ ਯਾਦ, ਤੇ ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—

ਏਵਮष੍ਟਵਿਧਂ ਚਿਹ੍ਨਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੇ ऽਪਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮੁਨਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸ ਯਤਿਸ੍ਸ ਚ ਪਂਡਿਤਃ

ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਅੱਠ ਚਿੰਨ੍ਹ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੋਈ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਿਸ਼ੀ, ਮਹਾਨ, ਯਤੀ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਨ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੀ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਸ਼੍ਵਪਚੋ ऽਪਿ ਯਃ ਤਸ੍ਮੈ ਦੇਯਂ ਤਤੋ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਸ ਚ ਪੂਜ੍ਯੋ ਯਥਾ ਹ੍ਯਹਮ੍

ਜੋ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚਮਾਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਤੋਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਤੇ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ।

ਪਤ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਂ ਤੋਯਂ ਯੋ ਮੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਨ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ ਚ ਮੇ ਨ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ

ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ।