ਤਦਾਵਸਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਸਮਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਹਾਂਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ।
ਕੇਨ ਵਸ਼੍ਯੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਮਂਦਚੇਤਸਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਾਦ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਾਨਾਮਾਤ੍ਮਨਾਮਕृਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਉਹ ਮਾਨਵ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਮੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?
ਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਨ ਤਪਸਾ ਨ ਜਪੈਰ੍ਨਾਸਨਾਦਿਭਿਃ ਨ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਨ ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਵਸ਼੍ਯੋ ऽਹਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਵਿਨਾ
ਕਰਮ, ਤਪ, ਜਪ, ਆਸਨ ਆਦਿ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ—ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਰਧਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਮਯ੍ਯਸ੍ਤਿ ਚੇਤ੍ਪੁਂਸਾਂ ਯੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਹੇਤੁਨਾ ਵਸ਼੍ਯਃ ਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਸ੍ਸਂਭਾष੍ਯ ਏਵ ਚ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣਯੋਗ, ਛੂਹਣਯੋਗ, ਵੇਖਣਯੋਗ, ਪੂਜਣਯੋਗ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਨਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸਾਧ੍ਯਾ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਯਿ ਸ਼ਦ੍ਧਾ ਮਾਂ ਵਸ਼ੀਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਹੇਤੁਸ੍ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਰ੍ਣਿਨਾਮਿਹ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੇਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਪੈਦਾ ਕਰੇ; ਸ਼ਰਧਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਸ੍ਵਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਧਰ੍ਮੇਣ ਵਰ੍ਤਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਮਾਨਵਃ ਤਸ੍ਯੈਵ ਭਵਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਮਯਿ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।
ਆਮ੍ਨਾਯਸਿਦ੍ਧਮਖਿਲਂ ਧਰ੍ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਿਣਾਮਿਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਮੈਵਾਜ੍ਞਾਪੁਰਸ੍ਸਰਮ੍
ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਧਰਮ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਖਾਏ ਸਨ।
ਸ ਤੁ ਪੈਤਾਮਹੋ ਧਰ੍ਮੋ ਬਹੁਵਿਤ੍ਤਕ੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ਨਾਤ੍ਯਨ੍ਤ ਫਲਭੂਯਿष੍ਠਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਯਾ ਸਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਤੇਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਮਹਤਾਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾਮ੍
ਉਹ ਪੁਰਖਾਂ ਦਾ ਧਰਮ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਰਸਮਾਂ ਤੇ ਦਾਨ-ਪੁਣ ਹਨ, ਵੱਡਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਪਰ ਕਲੇਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਵੱਡੇ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਰਧਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਵਰ੍ਣਿਨੋ ਯੇ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਂਤੇ ਮਾਮਨਨ੍ਯਸਮਾਸ਼੍ਰਯਾਃ ਤੇषਾਂ ਸੁਖੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਮੁਕ੍ਤਯਃ
ਜੋ ਵਰਣ ਵਾਲੇ ਮੇਰੀ ਓਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਸਮਾਚਾਰੋ ਮਯਾ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭਕ੍ਤਿਮਤਾਮੇਵ ਮਦੀਯਾਨਾਂ ਤੁ ਵਰ੍ਣਿਨਾਮ੍
ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਚਲਣ-ਚਾਲ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਵਰਣ-ਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਧਿਕਾਰੋ ਨ ਚਾਨ੍ਯੇषਾਮਿਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾ ਨੈष੍ਠਿਕੀ ਮਮ ਤਦਾਜ੍ਞਪ੍ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵਰ੍ਣਿਨੋ ਮਦੁਪਾਸ਼੍ਰਯਾਃ
ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਆਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਵਰਣ ਵਾਲੇ ਮੇਰੀ ਓਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਆਗਿਆ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ।
ਮਲਮਾਯਾਦਿਪਾਸ਼ੇਭ੍ਯੋ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ ਪਰਂ ਮਦੀਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਪਰਮਂ ਮਮ ਸਾਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮਾਯਯੁਃ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਲ ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੁੜ ਆਉਣ ਔਖੀ ਹੈ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਸਰਵੋਚ ਧਰਮ ਪਾ ਕੇ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਪ੍ਯਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਾ ਵਰ੍ਣਧਰ੍ਮਂ ਮਯੇਰਿਤਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਮ ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚੇਤ੍ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਵਰਣ-ਧਰਮ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਜੇ ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਰਾਹੀਂ ਉੱਥੇ ਚੁੱਕੇ।
ਅਲਬ੍ਧਲਾਭ ਏਵੈष ਕੋਟਿਕੋਟਿਗੁਣਾਧਿਕਃ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਮੁਖਤੋ ਲਬ੍ਧਂ ਵਰ੍ਣਧਰ੍ਮਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੀ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਵਰਣ-ਧਰਮ ਜਿਵੇਂ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਮਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਮਾਵਤਾਰਾ ਹਿ ਸ਼ੁਭੇ ਯੋਗਾਚਾਰ੍ਯਚ੍ਛਲੇਨ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਂਤਰੇषੁ ਸਨ੍ਤ੍ਯਾਰ੍ਯੇ ਸਂਤਤਿਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਮੇਰੇ ਅਵਤਾਰ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਯੋਗ-ਅਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਯੁਕ੍ਤਾਨਾਮਬੁਦ੍ਧੀਨਾਮਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਸਂਤਤਿਜ੍ਞਾਨਂ ਤਤੋ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਅਯੋਗ, ਅਬੁੱਧ ਤੇ ਅਭਗਤ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੰਸ਼-ਗਿਆਨ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਲੱਭਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਾ ਹਾਨਿਸ੍ਤਨ੍ਮਹਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਸ ਮੋਹਸ੍ਸਾਂਧਮੂਕਤਾ ਯਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਮਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗਬਹਿष੍ਕृਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ, ਵੱਡੀ ਖਾਮੀ, ਭਟਕਣਾ, ਅੰਨ੍ਹਾ ਤੇ ਗੂੰਗਾ ਹੋਣਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਕ੍ਰਿਯਾ ਚ ਚਰ੍ਯਾ ਚ ਯੋਗਸ਼੍ਚੇਤਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ ਚਤੁष੍ਪਾਦਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੋ ਮਮ ਧਰ੍ਮਸ੍ਸਨਾਤਨਃ
ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਗਿਆਨ, ਕਰਮ, ਚਲਣ-ਚਾਲ, ਤੇ ਜੋਗ—ਇਹ ਚਾਰ ਮੇਰੇ ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ ਹਨ।
ਪਸ਼ੁਪਾਸ਼ਪਤਿਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਮਿਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ षਡਧ੍ਵਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਿਧਿਨਾ ਗੁਰ੍ਵਧੀਨਾ ਕ੍ਰਿਯੋਚ੍ਯਤੇ
ਆਤਮਾ, ਬੰਧਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਮਝ ਗਿਆਨ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਛੇ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਰਮ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਮਯੈਵ ਵਿਹਿਤਸ੍ਯ ਚ ਮਮਾਰ੍ਚਨਾਦਿਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚਰ੍ਯਾ ਚਰ੍ਯੇਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵਰਨ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਹੋਰ ਧਰਮਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਤਬ ਹਨ, ਉਹੀ ਚਲਣ-ਚਾਲ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਦੁਕ੍ਤੇਨੈਵ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਮਯ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਚੇਤਸਃ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਂਤਰਨਿਰੋਧੋ ਯੋ ਯੋਗ ਇਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ
ਮੇਰੇ ਦੱਸੇ ਰਾਹ ਤੇ, ਜਦ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਨ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਹੀ ਜੋਗ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਗਣਾਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਂ ਦੇਵਿ ਚਿਤ੍ਤਪ੍ਰਸਾਧਨਮ੍ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਚ ਤਥਾ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਵਿषਯੈषਿਣਾਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨਾ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਭੋਗੀ ਲਈ ਇਹ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਵਿਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਯਮੇਨ ਨਿਯਮੇਨ ਚ ਪੂਰ੍ਵਪਾਪਹਰੋ ਯੋਗੋ ਵਿਰਕ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰਾਗ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜੋਗ ਪੁਰਾਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਰਾਗ੍ਯਾਜ੍ਜਾਯਤੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਯੋਗਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਵੈਰਾਗ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਜੋਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯੋਗਜ੍ਞਃ ਪਤਿਤੋ ਵਾਪਿ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਦਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾਥ ਸਤਤਮਹਿਂਸਾ ਜ੍ਞਾਨਸਂਗ੍ਰਹਃ
ਜੋ ਜੋਗ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਵੀ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆ, ਅਹਿੰਸਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਮਸ੍ਤੇਯਮਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚੇਂਦ੍ਰਿਯਨਿਗ੍ਰਹਃ ਅਧ੍ਯਾਪਨਂ ਚਾਧ੍ਯਯਨਂ ਯਜਨਂ ਯਾਜਨਂ ਤਥਾ
ਸਚਾਈ, ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਭਰੋਸਾ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ, ਪੜ੍ਹਾਉਣਾ ਤੇ ਪੜ੍ਹਨਾ, ਯਜਨਾ ਕਰਨਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਕਰਵਾਉਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਅਮਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਧ੍ਯਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਭਾਵਸ਼੍ਚ ਸਤਤਂ ਜ੍ਞਾਨਸ਼ੀਲਤਾ ਯ ਏਵਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਧਿਆਨ, ਪ੍ਰਭੂ-ਭਾਵਨਾ, ਤੇ ਸਦਾ ਗਿਆਨ-ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ—ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ-ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਚਿਰਾਦੇਵ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਯੋਗਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਦੇਹਮਿਮਂ ਜ੍ਞਾਨੀ ਕ੍ਸ਼ਣਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਾਗ੍ਨਿਨਾ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਜਲਦੀ ਹੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਮ ਯੋਗਜ੍ਞਃ ਕਰ੍ਮਬਂਧਂ ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਯਤਿ ਪੁਣ੍ਯਃਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਕਰ੍ਮਮੁਕ੍ਤੇਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਬਂਧਕਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਯੋਗਤੋ ਯੋਗੀ ਪੁਣ੍ਯਾਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜੋ ਜੋਗ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਕਰਮ ਦੋਵੇਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਜੋਗੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਦੋਵੇਂ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਫਲਕਾਮਨਯਾ ਕਰ੍ਮਕਰਣਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਬਧ੍ਯਤੇ ਨ ਕਰ੍ਮਮਾਤ੍ਰਕਰਣਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਰ੍ਮਫਲਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਬੰਧਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਕਰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।