ਅਨ੍ਯਥਾ ਹਿ ਜਗਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵੋ ਵਾ ਦਾਨਵੋ ऽਪਿ ਵਾ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋਨ੍ਯਃ ਪਰਮਂ ਭਾਵਂ ਕੋ ਜਾਨੀਯਾਚ੍ਛਿਵਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਚਾਹੇ ਦੇਵ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦਾਨਵ, ਕੌਣ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵ ਮੁਖੋਦ੍ਗੀਰ੍ਣਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਵ ਪਿਨਾਕਿਨਃ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਨ ਮੇ ਤृਪ੍ਤਮਭੂਨ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਸ਼ਿਵ-ਗਿਆਨ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਰ੍ਵਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤੁਰ੍ਭਰ੍ਤੁਰਂਕਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਭਗਵਨ੍ਕਿਨ੍ਨੁ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਸਭ ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਸਿੱਧਾ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੀ ਪੁੱਛਿਆ?
ਸ੍ਥਾਨੇ ਪृष੍ਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕृष੍ਣ ਤਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਤਥਮ੍ ਭਵਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਤਵ ਕਲ੍ਯਾਣਚੇਤਸਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ, ਯੋਗਯ, ਤੇ ਸੁਭ ਮਨਾ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਮਹੀਧਰਵਰੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਮਂਦਰੇ ਚਾਰੁਕਂਦਰੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦਿਵ੍ਯੋ ਧ੍ਯਾਨਗਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਰਵਤ, ਮੰਦਰ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾ ਵਿਚ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਿਵਿਆ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਸਖੀ ਸੁਸ੍ਮਿਤਾਸ੍ਯਾ ਸ਼ੁਭਾਵਤੀ ਫੁਲ੍ਲਾਨ੍ਯਤਿਮਨੋਜ੍ਞਾਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸਮੁਦਾਹਰਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਖੀ, ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲ ਲਿਆਈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਮਂਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਦੇਵੀਂ ਦੇਵਵਰੋਰਹਃ ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਚ ਤੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰਾਸ੍ਤੇ ਹृष੍ਟਤਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਤੇ ਆਪ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਅਥਾਂਤਃਪੁਰਚਾਰਿਣ੍ਯੋ ਦੇਵ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਵਿਭੂषਣਾਃ ਅਂਤਰਂਗਾ ਗਣੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਫਿਰ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਨੇਤਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਹਾਂਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਂ ਚ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਚਾਮਰਾਸਕ੍ਤਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵੀਂ ਦੇਵਂ ਸਿषੇਵਿਰੇ
ਚਮਚਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਸਵਾਮੀ ਤੇ ਪੂਰਨ ਪਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਃ ਕਥਾ ਵृਤ੍ਤਾ ਵਿਨੋਦਾਯ ਮਹੇਸ਼ਯੋਃ ਤ੍ਰਾਣਾਯ ਚ ਨृਣਾਂ ਲੋਕੇ ਯੇ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਫਿਰ, ਮਹਾਂਸਵਾਮੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਲਈ ਮਨੋਰੰਜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਓਟ ਲੱਭੀ।
ਤਦਾਵਸਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਸਮਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਹਾਂਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ।
ਕੇਨ ਵਸ਼੍ਯੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਮਂਦਚੇਤਸਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਾਦ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਾਨਾਮਾਤ੍ਮਨਾਮਕृਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਉਹ ਮਾਨਵ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਮੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?
ਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਨ ਤਪਸਾ ਨ ਜਪੈਰ੍ਨਾਸਨਾਦਿਭਿਃ ਨ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਨ ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਵਸ਼੍ਯੋ ऽਹਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਵਿਨਾ
ਕਰਮ, ਤਪ, ਜਪ, ਆਸਨ ਆਦਿ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ—ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਰਧਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਮਯ੍ਯਸ੍ਤਿ ਚੇਤ੍ਪੁਂਸਾਂ ਯੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਹੇਤੁਨਾ ਵਸ਼੍ਯਃ ਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਸ੍ਸਂਭਾष੍ਯ ਏਵ ਚ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣਯੋਗ, ਛੂਹਣਯੋਗ, ਵੇਖਣਯੋਗ, ਪੂਜਣਯੋਗ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਨਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸਾਧ੍ਯਾ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਯਿ ਸ਼ਦ੍ਧਾ ਮਾਂ ਵਸ਼ੀਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਹੇਤੁਸ੍ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਰ੍ਣਿਨਾਮਿਹ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੇਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਪੈਦਾ ਕਰੇ; ਸ਼ਰਧਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਸ੍ਵਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਧਰ੍ਮੇਣ ਵਰ੍ਤਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਮਾਨਵਃ ਤਸ੍ਯੈਵ ਭਵਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਮਯਿ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।
ਆਮ੍ਨਾਯਸਿਦ੍ਧਮਖਿਲਂ ਧਰ੍ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਿਣਾਮਿਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਮੈਵਾਜ੍ਞਾਪੁਰਸ੍ਸਰਮ੍
ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਧਰਮ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਖਾਏ ਸਨ।
ਸ ਤੁ ਪੈਤਾਮਹੋ ਧਰ੍ਮੋ ਬਹੁਵਿਤ੍ਤਕ੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ਨਾਤ੍ਯਨ੍ਤ ਫਲਭੂਯਿष੍ਠਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਯਾ ਸਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਤੇਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਮਹਤਾਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾਮ੍
ਉਹ ਪੁਰਖਾਂ ਦਾ ਧਰਮ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਰਸਮਾਂ ਤੇ ਦਾਨ-ਪੁਣ ਹਨ, ਵੱਡਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਪਰ ਕਲੇਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਵੱਡੇ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਰਧਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਵਰ੍ਣਿਨੋ ਯੇ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਂਤੇ ਮਾਮਨਨ੍ਯਸਮਾਸ਼੍ਰਯਾਃ ਤੇषਾਂ ਸੁਖੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਮੁਕ੍ਤਯਃ
ਜੋ ਵਰਣ ਵਾਲੇ ਮੇਰੀ ਓਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਸਮਾਚਾਰੋ ਮਯਾ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭਕ੍ਤਿਮਤਾਮੇਵ ਮਦੀਯਾਨਾਂ ਤੁ ਵਰ੍ਣਿਨਾਮ੍
ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਚਲਣ-ਚਾਲ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਵਰਣ-ਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਧਿਕਾਰੋ ਨ ਚਾਨ੍ਯੇषਾਮਿਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾ ਨੈष੍ਠਿਕੀ ਮਮ ਤਦਾਜ੍ਞਪ੍ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵਰ੍ਣਿਨੋ ਮਦੁਪਾਸ਼੍ਰਯਾਃ
ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਆਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਵਰਣ ਵਾਲੇ ਮੇਰੀ ਓਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਆਗਿਆ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ।
ਮਲਮਾਯਾਦਿਪਾਸ਼ੇਭ੍ਯੋ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ ਪਰਂ ਮਦੀਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਪਰਮਂ ਮਮ ਸਾਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮਾਯਯੁਃ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਲ ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੁੜ ਆਉਣ ਔਖੀ ਹੈ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਸਰਵੋਚ ਧਰਮ ਪਾ ਕੇ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਪ੍ਯਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਾ ਵਰ੍ਣਧਰ੍ਮਂ ਮਯੇਰਿਤਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਮ ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚੇਤ੍ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਵਰਣ-ਧਰਮ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਜੇ ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਰਾਹੀਂ ਉੱਥੇ ਚੁੱਕੇ।
ਅਲਬ੍ਧਲਾਭ ਏਵੈष ਕੋਟਿਕੋਟਿਗੁਣਾਧਿਕਃ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਮੁਖਤੋ ਲਬ੍ਧਂ ਵਰ੍ਣਧਰ੍ਮਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੀ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਵਰਣ-ਧਰਮ ਜਿਵੇਂ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਮਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਮਾਵਤਾਰਾ ਹਿ ਸ਼ੁਭੇ ਯੋਗਾਚਾਰ੍ਯਚ੍ਛਲੇਨ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਂਤਰੇषੁ ਸਨ੍ਤ੍ਯਾਰ੍ਯੇ ਸਂਤਤਿਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਮੇਰੇ ਅਵਤਾਰ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਯੋਗ-ਅਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਯੁਕ੍ਤਾਨਾਮਬੁਦ੍ਧੀਨਾਮਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਸਂਤਤਿਜ੍ਞਾਨਂ ਤਤੋ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਅਯੋਗ, ਅਬੁੱਧ ਤੇ ਅਭਗਤ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੰਸ਼-ਗਿਆਨ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਲੱਭਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਾ ਹਾਨਿਸ੍ਤਨ੍ਮਹਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਸ ਮੋਹਸ੍ਸਾਂਧਮੂਕਤਾ ਯਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਮਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗਬਹਿष੍ਕृਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ, ਵੱਡੀ ਖਾਮੀ, ਭਟਕਣਾ, ਅੰਨ੍ਹਾ ਤੇ ਗੂੰਗਾ ਹੋਣਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਕ੍ਰਿਯਾ ਚ ਚਰ੍ਯਾ ਚ ਯੋਗਸ਼੍ਚੇਤਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ ਚਤੁष੍ਪਾਦਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੋ ਮਮ ਧਰ੍ਮਸ੍ਸਨਾਤਨਃ
ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਗਿਆਨ, ਕਰਮ, ਚਲਣ-ਚਾਲ, ਤੇ ਜੋਗ—ਇਹ ਚਾਰ ਮੇਰੇ ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ ਹਨ।
ਪਸ਼ੁਪਾਸ਼ਪਤਿਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਮਿਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ षਡਧ੍ਵਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਿਧਿਨਾ ਗੁਰ੍ਵਧੀਨਾ ਕ੍ਰਿਯੋਚ੍ਯਤੇ
ਆਤਮਾ, ਬੰਧਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਮਝ ਗਿਆਨ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਛੇ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਰਮ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਮਯੈਵ ਵਿਹਿਤਸ੍ਯ ਚ ਮਮਾਰ੍ਚਨਾਦਿਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚਰ੍ਯਾ ਚਰ੍ਯੇਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵਰਨ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਹੋਰ ਧਰਮਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਤਬ ਹਨ, ਉਹੀ ਚਲਣ-ਚਾਲ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।