ਏਵਂ ਬੇਰਂ ਚ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਰਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਬੇਰਂ ਤੁ ਉਤ੍ਸਵਾਰ੍ਥਂ ਵਹਿਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੇਰਾ (ਮੂਰਤੀ) ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਭ ਹੈ; ਬੇਰਾ ਉਤਸਵ ਲਈ, ਪੰਜ ਅੱਖਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬੇਰਂ ਗੁਰੁਭ੍ਯੋ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਤ੍ਸਾਧੁਭਿਃ ਪੂਜਿਤਂ ਤੁ ਵਾ ਏਵਂ ਲਿਂਗੇ ਚ ਬੇਰੇ ਚ ਪੂਜਾ ਸ਼ਿਵਪਦਪ੍ਰਦਾ
ਬੇਰਾ ਗੁਰੂਆਂ ਤੋਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਸਾਧੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਿੰਗ ਤੇ ਬੇਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਂਗਮਂ ਤਥਾ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਲਿਂਗਮਿਤ੍ਯਾਹੁਸ੍ਤਰੁਗੁਲ੍ਮਾਦਿਕਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ: ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੀ। ਸਥਿਰ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ, ਬੂਟੇ ਆਦਿ।
ਜਂਗਮਂ ਲਿਂਗਮਿਤ੍ਯਾਹੁਃ ਕृਮਿਕੀਟਾਦਿਕਂ ਤਥਾ ਸ੍ਥਾਵਰਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਜਂਗਮਸ੍ਯ ਚ ਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਚਲਦੀ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੀੜੇ, ਕਿਰਮ ਆਦਿ। ਸਥਿਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ, ਤੇ ਚਲਦੀ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇਣਾ।
ਤਤ੍ਤਤ੍ਸੁਖਾਨੁਰਾਗੇਣ ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਂ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ ਪੀਠਮਂਬਾਮਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਂ ਚ ਚਿਨ੍ਮਯਮ੍
ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪੀਠਾ ਪੂਰੀ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਚਿੱਤ ਤੋਂ।
ਯਥਾ ਦੇਵੀਮੁਮਾਮਂਕੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ਼ਂਕਰਃ ਤਥਾ ਲਿਂਗਮਿਦਂ ਪੀਠਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਂਤਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਉਮਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਲਿੰਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੀਠਾ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਹਾਲਿਂਗਂ ਪੂਜਯੇਦੁਪਚਾਰਕੈਃ ਨਿਤ੍ਯਪੂਜਾ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਧ੍ਵਜਾਦਿਕਰਣਂ ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਨਿੱਤ ਪੂਜਾ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਧਵਜ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ।
ਇਤਿ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯੇਲ੍ਲਿਂਗਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍ ਅਥਵਾ ਚਰਲਿਂਗਂ ਤੁ षੋਡਸ਼ੈਰੁਪਚਾਰਕੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਜੇ ਚਲਦਾ ਲਿੰਗ ਹੋਵੇ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ।
ਪੂਜਯੇਚ੍ਚ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਛਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍ ਆਵਾਹਨਂ ਚਾਸਨਂ ਚ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪਾਦ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਵਾਹਨ, ਫਿਰ ਆਸਨ, ਅਰਘ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤਦਂਗਾਚਮਨਂ ਚੈਵ ਸ੍ਨਾਨਮਭ੍ਯਂਗਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗਂਧਂ ਤਥਾ ਪੁष੍ਪਂ ਧੂਪਂ ਦੀਪਂ ਨਿਵੇਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਰਸਮ, ਮਲ ਲਗਾ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨੀਰਾਜਨਂ ਚ ਤਾਂਬੂਲਂ ਨਮਸ੍ਕਾਰੋ ਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍ ਅਥਵਾ ऽਰ੍ਘ੍ਯਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੈਵੇਦ੍ਯਾਂ ਤਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਨਿਰਾਜਨ, ਤਾਂਬੂਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਵਿਸਰਜਨ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ, ਅਰਘ ਆਦਿ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਥਾਭਿषੇਕਂ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਚ ਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਸਦਾਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਛਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍
ਫਿਰ, ਜਿਤਨਾ ਸਮਰਥ ਹੋ ਸਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ, ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਤਰਪਣ ਕਰਦੇ ਰਹੋ, ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਅਥਵਾ ਮਾਨੁषੇ ਲਿਂਗੇਪ੍ਯਾਰ੍षੇ ਦੈਵੇ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਿ ਸ੍ਥਾਪਿਤੇ ऽਪੂਰ੍ਵਕੇ ਲਿਂਗੇ ਸੋਪਚਾਰਂ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਚਾਹੇ ਲਿੰਗ ਮਨੁੱਖੀ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਵੇਦਕ, ਦਿਵਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਸਥਾਪਿਤ ਜਾਂ ਨਵਾਂ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਚਿਤ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜੋਪਕਰਣੇ ਦਤ੍ਤੇ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨਮਸ੍ਕਾਰੈਃ ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਛਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਮਾਨ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਲਿਂਗਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰਂ ਵਾ ਨਿਯਮੇਨ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਦਮ੍ ਮृਤ੍ਪਿष੍ਟਗੋਸ਼ਕृਤ੍ਪੁष੍ਪੈਃ ਕਰਵੀਰੇਣ ਵਾ ਫਲੈਃ
ਲਿੰਗ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਵੀ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਮਿੱਟੀ, ਗੋ-ਮੈ, ਫੁੱਲ, ਕਰਵੀਰ ਜਾਂ ਫਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ।
ਗੁਡੇਨ ਨਵਨੀਤੇਨ ਭਸ੍ਮਨਾਨ੍ਨੈਰ੍ਯਥਾਰੁਚਿ ਲਿਂਗਂ ਯਤ੍ਨੇਨ ਕृਤ੍ਵਾਂਤੇ ਯਜੇਤ੍ਤਦਨੁਸਾਰਤਃ
ਗੁੜ, ਨਵੀਂ ਮੱਖਣ, ਭਸਮ ਜਾਂ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਚਾਵਲ ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਚਾਹੇ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਬਣਾਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਂਗੁष੍ਠਾਦਾਵਪਿ ਤਥਾ ਪੂਜਾਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਕੇਚਨ ਲਿਂਗਕਰ੍ਮਣਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਿषੇਧੋਸ੍ਤਿ ਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਅੰਗੂਠੇ ਆਦਿ ਉੱਤੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਲਿੰਗ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਫਲਦਾਤਾ ਹਿ ਪ੍ਰਯਾਸਾਨੁਗੁਣਂ ਸ਼ਿਵਃ ਅਥਵਾ ਲਿਂਗਦਾਨਂ ਵਾ ਲਿਂਗਮੌਲ੍ਯਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਸ਼ਿਵ ਹਰ ਥਾਂ ਯਤਨ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਲਿੰਗ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਮੌਲੀ ਪਹਿਨਾਉਣ ਨਾਲ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਾਯ ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍ ਅਥਵਾ ਪ੍ਰਣਵਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਪੇਦ੍ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਪ੍ਰਣਵ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਸਂਧ੍ਯਯੋਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਵਾ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍ ਜਪਕਾਲੇ ਮਕਾਰਾਂਤਂ ਮਨਃਸ਼ੁਦ੍ਧਿਕਰਂ ਭਜੇਤ੍
ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਵੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਪ ਦੇ ਸਮੇਂ 'ਮ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਣਵ ਜਪੋ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਧੌ ਮਾਨਸਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮੁਪਾਂਸ਼ੁ ਸਾਰ੍ਵਕਾਲਿਕਮ੍ ਸਮਾਨਪ੍ਰਣਵਂ ਚੇਮਂ ਬਿਂਦੁਨਾਦਯੁਤਂ ਵਿਦੁਃ
ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਜਪਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ; ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਜਪਣਾ ਹਰ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੈ; ਇਹੀ ਪ੍ਰਣਵ, ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਨਾਦ ਨਾਲ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਪੇਦਯੁਤਮਾਦਰਾਤ੍ ਸਂਧ੍ਯਯੋਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਵਾ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍
ਫਿਰ, ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜਪੋ; ਜਾਂ ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ, ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਵੇਨਾਦਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਯੁਕ੍ਤਂ ਗੁਰੋਰ੍ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਹ੍ਯਥ ਫਲਾਪ੍ਤਯੇ
ਪ੍ਰਣਵ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਦীক্ষਾ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਮੰਤਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲੇ।
ਕੁਂਭਸ੍ਨਾਨਂ ਮਂਤ੍ਰਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਮਾਤृਕਾਨ੍ਯਾਸਮੇਵ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਤ੍ਯਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਗੁਰੁਰ੍ਜ੍ਞਾਨੀ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਕੁੰਭ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਮੰਤਰ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਤੇ ਮਾਤ੍ਰਿਕਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ—ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਸੱਚਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਚ ਨਮਃਪੂਰ੍ਵਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਨਮੋਨ੍ਤਕਮ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚ ਕ੍ਵਚਿਦਿਚ੍ਛਂਤਿ ਨਮੋ ਤਂ ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਲਈ 'ਨਮਹ' ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ 'ਨਮਹ' ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਕੁਝ ਥਾਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਹੋਵੇ, 'ਨਮਹ' ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਨਮਃ ਪੂਰ੍ਵਮਿਦਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਕੇਚਨ ਪਞ੍ਚਕੋਟਿਜਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵਸਮੋ ਭਵੇਤ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤਾਂ ਲਈ 'ਨਮਹ' ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪੰਜ ਕਰੋੜ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਦ੍ਵਿਤ੍ਰਿਚਤੁਃਕੋਟ੍ਯਾਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਪਦਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਜਪੇਦਕ੍ਸ਼ਰਲਕ੍ਸ਼ਂਵਾ ਅਕ੍ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਕਰੋੜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਲੱਖ ਅੱਖਰ ਜਪੇ ਜਾਂ ਹਰ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਪੇ।
ਅਥਵਾਕ੍ਸ਼ਰਲਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍ ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦਿਨੇਨ ਹਿ
ਇੱਕ ਲੱਖ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਜਪ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ, ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਗੁਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਜਪੇਨ੍ਮਂਤ੍ਰਾਦਿष੍ਟਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਭੋਜਨਾਤ੍ ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਪ੍ਰਾਤਰੇਵ ਹਿ
ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ ਵਾਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਜਪੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਛਿਵਪਦਪ੍ਰਦਾਨ੍ ਵੇਦਮਂਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਸੂਕ੍ਤਾਨਿ ਜਪੇਨ੍ਨਿਯਮਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਪਾਲਣ ਕਰਕੇ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਸੂਕਤ ਵੀ ਜਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।