ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਰਾਸ਼ਰਾਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਭਾਰ੍ਗਵਸ਼੍ਚਾਂਗਿਰਾਸ੍ਤਥਾ ਬਲਬਨ੍ਧੁਰ੍ਨਿਰਾਮਿਤ੍ਰਾਃ ਕੇਤੁਸ਼ृਂਗਸ੍ਤਪੋਧਨਃ

ਪਰਾਸ਼ਰ, ਗਰਗ, ਭਾਰਗਵ, ਅੰਗਿਰਾ, ਬਲਬੰਧੁ, ਨਿਰਾਮਿਤ੍ਰ, ਕੇਤੁਸ਼੍ਰਿੰਗ ਅਤੇ ਤਪੋਧਨ—

ਲਂਬੋਦਰਸ਼੍ਚ ਲਂਬਸ਼੍ਚ ਲਮ੍ਬਾਤ੍ਮਾ ਲਂਬਕੇਸ਼ਕਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਸਮਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਸਾਧ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤਥੈਵ ਚ

ਲੰਬੋਦਰ, ਲੰਬ, ਲੰਬਾਤਮਾ, ਲੰਬਕੇਸ਼ਕ, ਸਰਵਜ੍ਯ, ਸਮਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਸਾਧਯਸਿੱਧੀ—

ਸੁਧਾਮਾ ਕਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚੈਵ ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਿਰਜਾਸ੍ਤਥਾ ਅਤ੍ਰਿਰੁਗ੍ਰੋ ਗੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰਵਨੋਥ ਸ਼੍ਰਵਿष੍ਟਕਃ

ਸੁਧਾਮਾ, ਕਸ਼ਯਪ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਿਰਜਾ, ਅਤ੍ਰੀ, ਉਗ੍ਰ, ਗੁਰੂਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸ਼ਰਵਣ ਅਤੇ ਸ਼ਰਵਿਸ਼ਟਕ—

ਕੁਣਿਸ਼੍ਚ ਕੁਣਿਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਕੁਸ਼ਰੀਰਃ ਕੁਨੇਤ੍ਰਕਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪੋ ਹ੍ਯੁਸ਼ਨਾਸ਼੍ਚੈਵ ਚ੍ਯਵਨਸ਼੍ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ

ਕੁਣੀ, ਕੁਣਿਬਾਹੁ, ਕੁਸ਼ਰੀਰਾ, ਕੁਨੇਤ੍ਰਕ, ਕਾਸ਼ਯਪ, ਉਸ਼ਨਾ, ਚ੍ਯਵਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ—

ਉਤਥ੍ਯੋ ਵਾਮਦੇਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਕਾਲੋ ਮਹਾ ऽਨਿਲਃ ਵਾਚਃਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸੁਵੀਰਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਯਾਵਕਸ਼੍ਚ ਯਤੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਉਤਥਿਆ, ਵਾਮਦੇਵ, ਮਹਾਕਾਲ, ਮਹਾਨਿਲ, ਵਾਚਸ਼੍ਰਵਾ, ਸੁਵੀਰ, ਸ਼ਿਆਵਕ ਅਤੇ ਯਤੀਸ਼ਵਰ—

ਹਿਰਣ੍ਯਨਾਭਃ ਕੌਸ਼ਲ੍ਯੋ ਲੋਕਾਕ੍ਸ਼ਿਃ ਕੁਥੁਮਿਸ੍ਤਥਾ ਸੁਮਨ੍ਤੁਰ੍ਜੈਮਿਨਿਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਬਨ੍ਧਃ ਕੁਸ਼ਕਨ੍ਧਰਃ

ਹਿਰਣਯਨਾਭ, ਕੌਸ਼ਲਯ, ਲੋਕਾਖਸ਼ੀ, ਕੁਥੁਮੀ, ਸੁਮੰਤੁ, ਜੈਮਿਨੀ, ਕੁਬੰਧ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਕੰਧਰ—

ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ੋ ਦਾਰ੍ਭਾਯਣਿਸ਼੍ਚੈਵ ਕੇਤੁਮਾਨ੍ਗੌਤਮਸ੍ਤਥਾ ਭਲ੍ਲਵੀ ਮਧੁਪਿਂਗਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁਸ੍ਤਥੈਵ ਚ

ਪਲਕਸ਼, ਦਾਰਭਾਯਣੀ, ਕੇਤੁਮਾਨ, ਗੌਤਮ, ਭੱਲਵੀ, ਮਧੁਪਿੰਗ ਅਤੇ ਸ਼ਵੇਤਕੇਤੁ—

ਉਸ਼ਿਜੋ ਬृਹਦਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚ ਦੇਵਲਃ ਕਵਿਰੇਵ ਚ ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰਃ ਸੁਵੇषਸ਼੍ਚ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵਃ ਸ਼ਰਦ੍ਵਸੁਃ

ਉਸ਼ਿਜ, ਬ੍ਰਹਦਸ਼ਵ, ਦੇਵਲ, ਕਵੀ, ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰ, ਸੁਵੇਸ਼, ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਅਤੇ ਸ਼ਰਦਵਸੁ—

ਅਕ੍ਸ਼ਪਾਦਃ ਕਣਾਦਸ਼੍ਚ ਉਲੂਕੋ ਵਤ੍ਸ ਏਵ ਚ ਕੁਲਿਕਸ਼੍ਚੈਵ ਗਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਮਿਤ੍ਰਕੋ ਰੁष੍ਯ ਏਵ ਚ

ਅਕਸ਼ਪਾਦ, ਕਣਾਦ, ਉਲੂਕ, ਵਤਸ, ਕੁਲਿਕ, ਗਰਗ, ਮਿਤ੍ਰਕ ਅਤੇ ਰੁਸ਼ਿਆ।

ਏਤੇ ਸ਼ਿष੍ਯਾ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਯੋਗਾਚਾਰ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਿਣਃ ਸਂਖ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ਤਮੇਤੇषਾਂ ਸਹ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸਂਖ੍ਯਯਾ

ਇਹ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਿੱਖ ਹਨ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇੱਕ ਸੌ ਬਾਰਾਂ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਭਸ੍ਮੋਦ੍ਧੂਲਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਾਃ

ਇਹ ਸਭ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।

ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਰਮਰਤਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਪਰਾਯਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਗਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿਵੈਕਾਸਕ੍ਤਚੇਤਸਃ

ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਲਗਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਕ ਲਗਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਵਿਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹਨ।

ਸਰ੍ਵਦ੍ਵਂਦ੍ਵਸਹਾ ਧੀਰਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਾਃ ऋਜਵੋ ਮृਦਵਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਾ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ

ਇਹ ਸਭ ਦੁੰਦਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਸਿੱਧੇ, ਨਰਮ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।

ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਭਰਣਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਾਂਕਿਤਮਸ੍ਤਕਾਃ ਸ਼ਿਖਾਜਟਾਸ੍ਸਰ੍ਵਜਟਾ ਅਜਟਾ ਮੁਂਡਸ਼ੀਰ੍षਕਾਃ

ਇਹ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਲਗਾਈ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਕੁਝ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਜਟਾ, ਤੇ ਕੁਝ ਮੁੰਡੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਹਨ।

ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਪ੍ਰਾਯਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪਰਾਯਣਾਃ ਸ਼ਿਵਾਭਿਮਾਨਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ਿਵਧ੍ਯਾਨੈਕਤਤ੍ਪਰਾਃ

ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਵਿਚ ਲਗਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਹੀ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਸਮੁਨ੍ਮਥਿਤਸਂਸਾਰਵਿषਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਕੁਰੋਦ੍ਗਮਾਃ ਪ੍ਰਯਾਤੁਮੇਵ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਃ ਪਰਂ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ

ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪੁਰ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ।

ਸਦੇਸ਼ਿਕਾਨਿਮਾਨ੍ਮਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਸ਼੍ਸ਼ਿਵਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ

ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਸਮਝ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਯੋਗੀਂਦ੍ਰ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ षਡਾਨਨਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਨਿਧੇ ਗੁਰੋ

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ, ਛੇ ਮੁੱਖ ਵਾਲੇ ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਸਮਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਗਿਆਨ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਆਦਰਨੀਯ ਗੁਰੂ—

ਪ੍ਰਾਯਸ੍ਤ੍ਵਮਵਤੀਰ੍ਯੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਪਾਸ਼ਵਿਚ੍ਛਿਤ੍ਤਯੇ ਨृਣਾਮ੍ ਮਹਰ੍षਿਵਪੁਰਾਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ

ਤੁਸੀਂ ਵਧੇਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਏ ਹੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟਣ ਲਈ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ।

ਅਨ੍ਯਥਾ ਹਿ ਜਗਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵੋ ਵਾ ਦਾਨਵੋ ऽਪਿ ਵਾ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋਨ੍ਯਃ ਪਰਮਂ ਭਾਵਂ ਕੋ ਜਾਨੀਯਾਚ੍ਛਿਵਾਤ੍ਮਕਮ੍

ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਚਾਹੇ ਦੇਵ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦਾਨਵ, ਕੌਣ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵ ਮੁਖੋਦ੍ਗੀਰ੍ਣਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਵ ਪਿਨਾਕਿਨਃ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਨ ਮੇ ਤृਪ੍ਤਮਭੂਨ੍ਮਨਃ

ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਸ਼ਿਵ-ਗਿਆਨ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।

ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਰ੍ਵਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤੁਰ੍ਭਰ੍ਤੁਰਂਕਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਭਗਵਨ੍ਕਿਨ੍ਨੁ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ

ਸਭ ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਸਿੱਧਾ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੀ ਪੁੱਛਿਆ?

ਸ੍ਥਾਨੇ ਪृष੍ਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕृष੍ਣ ਤਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਤਥਮ੍ ਭਵਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਤਵ ਕਲ੍ਯਾਣਚੇਤਸਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ, ਯੋਗਯ, ਤੇ ਸੁਭ ਮਨਾ ਵਾਲੇ ਹੋ।

ਮਹੀਧਰਵਰੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਮਂਦਰੇ ਚਾਰੁਕਂਦਰੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦਿਵ੍ਯੋ ਧ੍ਯਾਨਗਤੋ ऽਭਵਤ੍

ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਰਵਤ, ਮੰਦਰ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾ ਵਿਚ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਿਵਿਆ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਦਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਸਖੀ ਸੁਸ੍ਮਿਤਾਸ੍ਯਾ ਸ਼ੁਭਾਵਤੀ ਫੁਲ੍ਲਾਨ੍ਯਤਿਮਨੋਜ੍ਞਾਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸਮੁਦਾਹਰਤ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਖੀ, ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲ ਲਿਆਈ।

ਤਤਃ ਸ੍ਵਮਂਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਦੇਵੀਂ ਦੇਵਵਰੋਰਹਃ ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਚ ਤੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰਾਸ੍ਤੇ ਹृष੍ਟਤਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਤੇ ਆਪ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।

ਅਥਾਂਤਃਪੁਰਚਾਰਿਣ੍ਯੋ ਦੇਵ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਵਿਭੂषਣਾਃ ਅਂਤਰਂਗਾ ਗਣੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍

ਫਿਰ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਨੇਤਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਹਾਂਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।

ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਂ ਚ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਚਾਮਰਾਸਕ੍ਤਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵੀਂ ਦੇਵਂ ਸਿषੇਵਿਰੇ

ਚਮਚਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਸਵਾਮੀ ਤੇ ਪੂਰਨ ਪਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਃ ਕਥਾ ਵृਤ੍ਤਾ ਵਿਨੋਦਾਯ ਮਹੇਸ਼ਯੋਃ ਤ੍ਰਾਣਾਯ ਚ ਨृਣਾਂ ਲੋਕੇ ਯੇ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ

ਫਿਰ, ਮਹਾਂਸਵਾਮੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਲਈ ਮਨੋਰੰਜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਓਟ ਲੱਭੀ।