ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਸੁਤਾਰੋ ਮਦਨਃ ਸੁਹੋਤ੍ਰਃ ਕਙ੍ਕ ਏਵ ਚ ਲੌਗਾਕ੍ਸ਼ਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਾਯੋ ਜੈਗੀषਵ੍ਯਸ੍ਤਥੈਵ ਚ

ਸ਼੍ਵੇਤ, ਸੁਤਾਰ, ਮਦਨ, ਸੁਹੋਤ੍ਰ, ਕੰਕ, ਲੌਗਾਕਸ਼ੀ, ਮਹਾਮਾਯਾ ਤੇ ਜੈਗੀਸ਼ਵਿਆ ਵੀ।

ਦਧਿਵਾਹਸ਼੍ਚ ऋषਭੋ ਮੁਨਿਰੁਗ੍ਰੋ ऽਤ੍ਰਿਰੇਵ ਚ ਸੁਪਾਲਕੋ ਗੌਤਮਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਵੇਦਸ਼ਿਰਾ ਮੁਨਿਃ

ਦਧਿਵਾਹ, ਋ਸ਼ਭ, ਉਗ੍ਰ ਮুনি, ਅਤ੍ਰੀ, ਸੁਪਾਲਕ, ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਵੇਦਸ਼ਿਰਾ ਮুনি—

ਗੋਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਗੁਹਾਵਾਸੀ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਚਾਪਰਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਜਟਾਮਾਲੀ ਚਾਟ੍ਟਹਾਸੋ ਦਾਰੁਕੋ ਲਾਂਗੁਲੀ ਤਥਾ

ਗੋਕਰਨ, ਗੁਹਾਵਾਸੀ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਟਾਮਾਲੀ, ਅਟਟਹਾਸ, ਦਾਰੁਕ ਅਤੇ ਲਾਂਗੁਲੀ—

ਮਹਾਕਾਲਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਲੀ ਚ ਡਂਡੀ ਮੁਣ੍ਡੀਸ਼ ਏਵ ਚ ਸਵਿष੍ਣੁਸ੍ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਚ ਲਕੁਲੀਸ਼੍ਵਰ ਏਵ ਚ

ਮਹਾਕਾਲ, ਸ਼ੂਲੀ, ਡੰਡੀ, ਮੁੰਡੀਸ਼ਾ, ਸਵਿਸ਼ਣੁ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਅਤੇ ਲਕੁਲੀਸ਼ਵਰ—

ਏਤੇ ਵਾਰਾਹ ਕਲ੍ਪੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸਪ੍ਤਮਸ੍ਯਾਂਤਰੋ ਮਨੋਃ ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਯੋਗਾਚਾਰ੍ਯਾ ਯੁਗਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਾਰਾਹ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਸੱਤਵੇਂ ਮਨੂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਅਠਾਈਂ ਗਿਣਤੀ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਸਨ।

ਸ਼ਿष੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਮੇਤੇषਾਂ ਚਤ੍ਵਾਰਸ਼੍ਸ਼ਾਂਤਚੇਤਸਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਦਯਸ਼੍ਚ ਰੁष੍ਯਾਂਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍

ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਚਾਰ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਸਨ; ਸ਼ਵੇਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਰੁਸ਼ਿਆ ਤੱਕ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।

ਸ਼੍ਵੇਤਸ਼੍ਸ਼੍ਵੇਤਸ਼ਿਖਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਃ ਸ਼੍ਵੇਤਲੋਹਿਤਃ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸ਼੍ਸ਼ਤਰੂਪਸ਼੍ਚ ऋਚੀਕਃ ਕੇਤੁਮਾਂਸ੍ਤਥਾ

ਸ਼ਵੇਤ, ਸ਼ਵੇਤਸ਼ਿਖਾ, ਸ਼ਵੇਤਾਸ਼ਵ, ਸ਼ਵੇਤਲੋਹਿਤ, ਦੁੰਦੁਭੀ, ਸ਼ਤਰੂਪ, ਋ਚੀਕ ਅਤੇ ਕੇਤੁਮਾਨ—

ਵਿਕੋਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਿਕੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਿਪਾਸ਼ਃ ਪਾਸ਼ਨਾਸ਼ਨਃ ਸੁਮੁਖੋ ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ਼੍ਚੈਵ ਦੁਰ੍ਗਮੋ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ

ਵਿਕੋਸ਼, ਵਿਕੇਸ਼, ਵਿਪਾਸ਼ਾ, ਪਾਸ਼ਨਾਸ਼ਨ, ਸੁਮੁਖ, ਦੁਰਮੁਖ, ਦੁਰਗਮ ਅਤੇ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮ—

ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਸ੍ਸਨਕਃ ਸਨਂਦਸ਼੍ਚ ਸਨਾਤਨਃ ਸੁਧਾਮਾ ਵਿਰਜਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਂਖਸ਼੍ਚਾਂਡਜ ਏਵ ਚ

ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਸਨਕ, ਸਨੰਦਾ, ਸਨਾਤਨ, ਸੁਧਾਮਾ, ਵਿਰਜਾ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਅੰਡਜ—

ਸਾਰਸ੍ਵਤਸ਼੍ਚ ਮੇਘਸ਼੍ਚ ਮੇਘਵਾਹਸ੍ਸੁਵਾਹਕਃ ਕਪਿਲਸ਼੍ਚਾਸੁਰਿਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਿਖੋ ਬਾष੍ਕਲ ਏਵ ਚ

ਸਾਰਸਵਤ, ਮੇਘ, ਮੇਘਵਾਹ, ਸੁਵਾਹਕ, ਕਪਿਲ, ਆਸੁਰੀ, ਪੰਚਸ਼ਿਖਾ ਅਤੇ ਬਾਸਕਲ—

ਪਰਾਸ਼ਰਾਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਭਾਰ੍ਗਵਸ਼੍ਚਾਂਗਿਰਾਸ੍ਤਥਾ ਬਲਬਨ੍ਧੁਰ੍ਨਿਰਾਮਿਤ੍ਰਾਃ ਕੇਤੁਸ਼ृਂਗਸ੍ਤਪੋਧਨਃ

ਪਰਾਸ਼ਰ, ਗਰਗ, ਭਾਰਗਵ, ਅੰਗਿਰਾ, ਬਲਬੰਧੁ, ਨਿਰਾਮਿਤ੍ਰ, ਕੇਤੁਸ਼੍ਰਿੰਗ ਅਤੇ ਤਪੋਧਨ—

ਲਂਬੋਦਰਸ਼੍ਚ ਲਂਬਸ਼੍ਚ ਲਮ੍ਬਾਤ੍ਮਾ ਲਂਬਕੇਸ਼ਕਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਸਮਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਸਾਧ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤਥੈਵ ਚ

ਲੰਬੋਦਰ, ਲੰਬ, ਲੰਬਾਤਮਾ, ਲੰਬਕੇਸ਼ਕ, ਸਰਵਜ੍ਯ, ਸਮਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਸਾਧਯਸਿੱਧੀ—

ਸੁਧਾਮਾ ਕਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚੈਵ ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਿਰਜਾਸ੍ਤਥਾ ਅਤ੍ਰਿਰੁਗ੍ਰੋ ਗੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰਵਨੋਥ ਸ਼੍ਰਵਿष੍ਟਕਃ

ਸੁਧਾਮਾ, ਕਸ਼ਯਪ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਿਰਜਾ, ਅਤ੍ਰੀ, ਉਗ੍ਰ, ਗੁਰੂਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸ਼ਰਵਣ ਅਤੇ ਸ਼ਰਵਿਸ਼ਟਕ—

ਕੁਣਿਸ਼੍ਚ ਕੁਣਿਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਕੁਸ਼ਰੀਰਃ ਕੁਨੇਤ੍ਰਕਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪੋ ਹ੍ਯੁਸ਼ਨਾਸ਼੍ਚੈਵ ਚ੍ਯਵਨਸ਼੍ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ

ਕੁਣੀ, ਕੁਣਿਬਾਹੁ, ਕੁਸ਼ਰੀਰਾ, ਕੁਨੇਤ੍ਰਕ, ਕਾਸ਼ਯਪ, ਉਸ਼ਨਾ, ਚ੍ਯਵਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ—

ਉਤਥ੍ਯੋ ਵਾਮਦੇਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਕਾਲੋ ਮਹਾ ऽਨਿਲਃ ਵਾਚਃਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸੁਵੀਰਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਯਾਵਕਸ਼੍ਚ ਯਤੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਉਤਥਿਆ, ਵਾਮਦੇਵ, ਮਹਾਕਾਲ, ਮਹਾਨਿਲ, ਵਾਚਸ਼੍ਰਵਾ, ਸੁਵੀਰ, ਸ਼ਿਆਵਕ ਅਤੇ ਯਤੀਸ਼ਵਰ—

ਹਿਰਣ੍ਯਨਾਭਃ ਕੌਸ਼ਲ੍ਯੋ ਲੋਕਾਕ੍ਸ਼ਿਃ ਕੁਥੁਮਿਸ੍ਤਥਾ ਸੁਮਨ੍ਤੁਰ੍ਜੈਮਿਨਿਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਬਨ੍ਧਃ ਕੁਸ਼ਕਨ੍ਧਰਃ

ਹਿਰਣਯਨਾਭ, ਕੌਸ਼ਲਯ, ਲੋਕਾਖਸ਼ੀ, ਕੁਥੁਮੀ, ਸੁਮੰਤੁ, ਜੈਮਿਨੀ, ਕੁਬੰਧ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਕੰਧਰ—

ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ੋ ਦਾਰ੍ਭਾਯਣਿਸ਼੍ਚੈਵ ਕੇਤੁਮਾਨ੍ਗੌਤਮਸ੍ਤਥਾ ਭਲ੍ਲਵੀ ਮਧੁਪਿਂਗਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁਸ੍ਤਥੈਵ ਚ

ਪਲਕਸ਼, ਦਾਰਭਾਯਣੀ, ਕੇਤੁਮਾਨ, ਗੌਤਮ, ਭੱਲਵੀ, ਮਧੁਪਿੰਗ ਅਤੇ ਸ਼ਵੇਤਕੇਤੁ—

ਉਸ਼ਿਜੋ ਬृਹਦਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚ ਦੇਵਲਃ ਕਵਿਰੇਵ ਚ ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰਃ ਸੁਵੇषਸ਼੍ਚ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵਃ ਸ਼ਰਦ੍ਵਸੁਃ

ਉਸ਼ਿਜ, ਬ੍ਰਹਦਸ਼ਵ, ਦੇਵਲ, ਕਵੀ, ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰ, ਸੁਵੇਸ਼, ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਅਤੇ ਸ਼ਰਦਵਸੁ—

ਅਕ੍ਸ਼ਪਾਦਃ ਕਣਾਦਸ਼੍ਚ ਉਲੂਕੋ ਵਤ੍ਸ ਏਵ ਚ ਕੁਲਿਕਸ਼੍ਚੈਵ ਗਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਮਿਤ੍ਰਕੋ ਰੁष੍ਯ ਏਵ ਚ

ਅਕਸ਼ਪਾਦ, ਕਣਾਦ, ਉਲੂਕ, ਵਤਸ, ਕੁਲਿਕ, ਗਰਗ, ਮਿਤ੍ਰਕ ਅਤੇ ਰੁਸ਼ਿਆ।

ਏਤੇ ਸ਼ਿष੍ਯਾ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਯੋਗਾਚਾਰ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਿਣਃ ਸਂਖ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ਤਮੇਤੇषਾਂ ਸਹ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸਂਖ੍ਯਯਾ

ਇਹ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਿੱਖ ਹਨ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇੱਕ ਸੌ ਬਾਰਾਂ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਭਸ੍ਮੋਦ੍ਧੂਲਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਾਃ

ਇਹ ਸਭ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।

ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਰਮਰਤਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਪਰਾਯਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਗਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿਵੈਕਾਸਕ੍ਤਚੇਤਸਃ

ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਲਗਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਕ ਲਗਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਵਿਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹਨ।

ਸਰ੍ਵਦ੍ਵਂਦ੍ਵਸਹਾ ਧੀਰਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਾਃ ऋਜਵੋ ਮृਦਵਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਾ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ

ਇਹ ਸਭ ਦੁੰਦਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਸਿੱਧੇ, ਨਰਮ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।

ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਭਰਣਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਾਂਕਿਤਮਸ੍ਤਕਾਃ ਸ਼ਿਖਾਜਟਾਸ੍ਸਰ੍ਵਜਟਾ ਅਜਟਾ ਮੁਂਡਸ਼ੀਰ੍षਕਾਃ

ਇਹ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਲਗਾਈ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਕੁਝ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਜਟਾ, ਤੇ ਕੁਝ ਮੁੰਡੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਹਨ।

ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਪ੍ਰਾਯਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪਰਾਯਣਾਃ ਸ਼ਿਵਾਭਿਮਾਨਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ਿਵਧ੍ਯਾਨੈਕਤਤ੍ਪਰਾਃ

ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਵਿਚ ਲਗਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਹੀ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਸਮੁਨ੍ਮਥਿਤਸਂਸਾਰਵਿषਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਕੁਰੋਦ੍ਗਮਾਃ ਪ੍ਰਯਾਤੁਮੇਵ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਃ ਪਰਂ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ

ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪੁਰ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ।

ਸਦੇਸ਼ਿਕਾਨਿਮਾਨ੍ਮਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਸ਼੍ਸ਼ਿਵਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ

ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਸਮਝ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਯੋਗੀਂਦ੍ਰ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ षਡਾਨਨਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਨਿਧੇ ਗੁਰੋ

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ, ਛੇ ਮੁੱਖ ਵਾਲੇ ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਸਮਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਗਿਆਨ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਆਦਰਨੀਯ ਗੁਰੂ—

ਪ੍ਰਾਯਸ੍ਤ੍ਵਮਵਤੀਰ੍ਯੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਪਾਸ਼ਵਿਚ੍ਛਿਤ੍ਤਯੇ ਨृਣਾਮ੍ ਮਹਰ੍षਿਵਪੁਰਾਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ

ਤੁਸੀਂ ਵਧੇਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਏ ਹੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟਣ ਲਈ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ।