ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਰਤ੍ਨਪੂਰ੍ਣਂ ਸਸੁਵਰ੍ਣਤੋਯਂ ਸੁਕੁਂਕੁਮਾਦ੍ਯਂ ਸਕੁਸ਼ਂ ਸਪੁष੍ਪਮ੍ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਮਾਦਾਯ ਸਹੇਮਪਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਭਗਵਨ੍ਪ੍ਰਸੀਦ

ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ, ਸੋਨੇ, ਪਾਣੀ, ਚੰਗੀ ਕੇਸਰ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅਰਘ ਭੇਂਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।

ਨਮਸ਼੍ਸ਼ਿਵਾਯ ਸ਼ਾਂਤਾਯ ਸਗਣਾਯਾਦਿਹੇਤਵੇ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਵਿष੍ਣਵੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਸੂਰ੍ਯਮੂਰ੍ਤਯੇ

ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਤੁਹਾਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।

ਯਸ਼੍ਸ਼ਿਵਂ ਮਣ੍ਡਲੇ ਸੌਰੇ ਸਂਪੂਜ੍ਯੈਵ ਸਮਾਹਿਤਃ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਘ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਰਘ ਭੇਂਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ਵਾ ਪਠੇਦੇਤਾਞ੍ਛ੍ਲੋਕਾਞ੍ਛ੍ਰੁਤਿਮੁਖਾਨਿਮਾਨ੍ ਨ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਦृਢਮ੍

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਹਨ, ਪੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਭਗਤ ਲਈ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਉਹ ਪੱਕਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਦਭ੍ਯਰ੍ਚਯੇਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਮਾਦਿਤ੍ਯਰੂਪਿਣਮ੍ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਮੁਕ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਗਿਰਾ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ — ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ।

ਅਥ ਦੇਵਾਨ੍ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਣ੍ਡਲਸ੍ਥੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਾਗਮੋਤ੍ਤਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਂਤਰਧਾਦ੍ਧਰਃ

ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਆਗਮਾਂ ਦਾ ਉੱਤਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਤਤ੍ਰ ਪੂਜਾਧਿਕਾਰੋ ऽਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਦੇਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍

ਉਥੇ, ਪੂਜਾ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਹੈ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ।

ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤਿਰੋਹਿਤੇ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਦਂਕਸ੍ਥਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ

ਇਕ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀ।

ਤਯਾ ਸ ਚੋਦਿਤੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਿਭੂषਣਃ ਅਵਦਤ੍ਕਰਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਾਗਮੋਤ੍ਤਰਮ੍

ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜੇ ਦੇਵ ਨੇ, ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਆਗਮਾਂ ਦਾ ਉੱਤਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੱਸਿਆ।

ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਂ ਚ ਤਲ੍ਲੋਕੇ ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਮਯਾਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਗੁਰੁਣਾ ਦਧੀਚੇਨ ਮਹਰ੍षਿਣਾ

ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮੈਂ, ਅਗਸਤਿਆ ਗੁਰੂ ਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦਧੀਚਿ ਨੇ ਫੈਲਾਇਆ।

ਸ੍ਵਯਮਪ੍ਯਵਤੀਰ੍ਯੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਯੁਗਾਵਰ੍ਤੇषੁ ਸ਼ੂਲਧृਕ੍ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨਾਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕੁਰੁਤੇ ਜ੍ਞਾਨਸਂਤਤਿਮ੍

ਉਹ ਆਪ ਹੀ, ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਗਿਆਨ ਦੀ ਲੜੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ऋਭੁਸ੍ਸਤ੍ਯੋ ਭਾਰ੍ਗਵਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯਂਗਿਰਾਃ ਸਵਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਰ੍ਧੀਮਾਨ੍ਵਸਿष੍ਠੋ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ

ਰਭੂ, ਸਤਯ, ਭਾਰਗਵ, ਅੰਗਿਰਾ, ਸਵਿਤਾ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਮ੍ਰਿਤਯੁ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਤੇ ਮੁਨੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਸੀਸ਼ਠ,

ਸਾਰਸ੍ਵਤਸ੍ਤ੍ਰਿਧਾਮਾ ਚ ਤ੍ਰਿਵृਤੋ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ ਸ਼ਤਤੇਜਾਸ੍ਸ੍ਵਯਂ ਧਰ੍ਮੋ ਨਾਰਾਯਣ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ

ਸਾਰਸਵਤ, ਤ੍ਰਿਧਾਮਾ, ਤ੍ਰਿਵ੍ਰਿਤ, ਮੁਨੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸ਼ਤਤੇਜ, ਧਰਮ ਆਪ, ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ — ਜਿਵੇਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ,

ਸ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਾਰੁਣਿਰ੍ਧੀਮਾਂਸ੍ਤਥਾ ਚੈਵ ਕृਤਂਜਯਃ ਕृਤਂਜਯੋ ਭਰਦ੍ਵਾਜੋ ਗੌਤਮਃ ਕਵਿਰੁਤ੍ਤਮਃ

ਸਵਰ, ਰਕਸ਼, ਬੁਧੀਮਾਨ ਆਰੁਣੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਤੰਜਯ; ਕ੍ਰਿਤੰਜਯ, ਭਰਦਵਾਜ, ਗੌਤਮ, ਕਵੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ,

ਵਾਚਃਸ੍ਰਵਾ ਮੁਨਿਸ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਥਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਯਣਿਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਤृਣਬਿਂਦੁਰ੍ਮੁਨਿਃ ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸ਼ਾਕ੍ਤੇਯ ਉਤ੍ਤਰਃ

ਵਾਚਹਸਰਵਾ ਮੁਨੀ, ਸੁਕਸ਼ਮਾਯਣੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਤ੍ਰਣਬਿੰਦੁ ਮੁਨੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਉੱਤਮ ਸ਼ਾਕਤੇਯ,

ਜਾਤੂਕਰ੍ਣ੍ਯੋ ਹਰਿਸ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋ ਮੁਨਿਃ ਵ੍ਯਾਸਾਵਤਾਰਾਞ੍ਛृਣ੍ਵਂਤੁ ਕਲ੍ਪਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਜਾਤੂਕਰਨਯ, ਹਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਦਵੈਪਾਯਨ ਮੁਨੀ; ਉਹ ਵਿਆਸ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੁਣਨ।

ਲੈਂਗੇ ਵ੍ਯਾਸਾਵਤਾਰਾ ਹਿ ਦ੍ਵਾਪਰਾਂ ਤੇषੁ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ ਯੋਗਾਚਾਰ੍ਯਾਵਤਾਰਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸ਼ਿष੍ਯੇषੁ ਸ਼ੂਲਿਨਃ

ਲਿੰਗ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ, ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਦੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਸੁਚਰਿਤਰ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ, ਯੋਗ ਅਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ।

ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਵਿਭੋਃ ਸ਼ਿष੍ਯਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਮਹੌਜਸਃ ਸ਼ਿष੍ਯਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ

ਹਰ ਥਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਾਰ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਤੇषਾਂ ਸਂਭਾਵਨਾਲ੍ਲੋਕੇ ਸ਼ੈਵਾਜ੍ਞਾਕਰਣਾਦਿਭਿਃ ਭਾਗ੍ਯਵਂਤੋ ਵਿਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਾਤ੍ਯਂਤਭਾਵਿਤਾਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਤਬ ਕਰਕੇ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਰੱਖ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਯੁਗਾਵਰ੍ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਯੋਗਾਚਾਰ੍ਯਚ੍ਛਲੇਨ ਤੁ ਅਵਤਾਰਾਨ੍ਹਿ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਭਗਵਨ੍ਵਦ

ਹਰ ਯੁਗ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਯੋਗ ਅਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਰਵ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ।

ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਸੁਤਾਰੋ ਮਦਨਃ ਸੁਹੋਤ੍ਰਃ ਕਙ੍ਕ ਏਵ ਚ ਲੌਗਾਕ੍ਸ਼ਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਾਯੋ ਜੈਗੀषਵ੍ਯਸ੍ਤਥੈਵ ਚ

ਸ਼੍ਵੇਤ, ਸੁਤਾਰ, ਮਦਨ, ਸੁਹੋਤ੍ਰ, ਕੰਕ, ਲੌਗਾਕਸ਼ੀ, ਮਹਾਮਾਯਾ ਤੇ ਜੈਗੀਸ਼ਵਿਆ ਵੀ।

ਦਧਿਵਾਹਸ਼੍ਚ ऋषਭੋ ਮੁਨਿਰੁਗ੍ਰੋ ऽਤ੍ਰਿਰੇਵ ਚ ਸੁਪਾਲਕੋ ਗੌਤਮਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਵੇਦਸ਼ਿਰਾ ਮੁਨਿਃ

ਦਧਿਵਾਹ, ਋ਸ਼ਭ, ਉਗ੍ਰ ਮুনি, ਅਤ੍ਰੀ, ਸੁਪਾਲਕ, ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਵੇਦਸ਼ਿਰਾ ਮুনি—

ਗੋਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਗੁਹਾਵਾਸੀ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਚਾਪਰਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਜਟਾਮਾਲੀ ਚਾਟ੍ਟਹਾਸੋ ਦਾਰੁਕੋ ਲਾਂਗੁਲੀ ਤਥਾ

ਗੋਕਰਨ, ਗੁਹਾਵਾਸੀ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਟਾਮਾਲੀ, ਅਟਟਹਾਸ, ਦਾਰੁਕ ਅਤੇ ਲਾਂਗੁਲੀ—

ਮਹਾਕਾਲਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਲੀ ਚ ਡਂਡੀ ਮੁਣ੍ਡੀਸ਼ ਏਵ ਚ ਸਵਿष੍ਣੁਸ੍ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਚ ਲਕੁਲੀਸ਼੍ਵਰ ਏਵ ਚ

ਮਹਾਕਾਲ, ਸ਼ੂਲੀ, ਡੰਡੀ, ਮੁੰਡੀਸ਼ਾ, ਸਵਿਸ਼ਣੁ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਅਤੇ ਲਕੁਲੀਸ਼ਵਰ—

ਏਤੇ ਵਾਰਾਹ ਕਲ੍ਪੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸਪ੍ਤਮਸ੍ਯਾਂਤਰੋ ਮਨੋਃ ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਯੋਗਾਚਾਰ੍ਯਾ ਯੁਗਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਾਰਾਹ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਸੱਤਵੇਂ ਮਨੂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਅਠਾਈਂ ਗਿਣਤੀ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਸਨ।

ਸ਼ਿष੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਮੇਤੇषਾਂ ਚਤ੍ਵਾਰਸ਼੍ਸ਼ਾਂਤਚੇਤਸਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਦਯਸ਼੍ਚ ਰੁष੍ਯਾਂਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍

ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਚਾਰ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਸਨ; ਸ਼ਵੇਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਰੁਸ਼ਿਆ ਤੱਕ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।

ਸ਼੍ਵੇਤਸ਼੍ਸ਼੍ਵੇਤਸ਼ਿਖਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਃ ਸ਼੍ਵੇਤਲੋਹਿਤਃ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸ਼੍ਸ਼ਤਰੂਪਸ਼੍ਚ ऋਚੀਕਃ ਕੇਤੁਮਾਂਸ੍ਤਥਾ

ਸ਼ਵੇਤ, ਸ਼ਵੇਤਸ਼ਿਖਾ, ਸ਼ਵੇਤਾਸ਼ਵ, ਸ਼ਵੇਤਲੋਹਿਤ, ਦੁੰਦੁਭੀ, ਸ਼ਤਰੂਪ, ਋ਚੀਕ ਅਤੇ ਕੇਤੁਮਾਨ—

ਵਿਕੋਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਿਕੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਿਪਾਸ਼ਃ ਪਾਸ਼ਨਾਸ਼ਨਃ ਸੁਮੁਖੋ ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ਼੍ਚੈਵ ਦੁਰ੍ਗਮੋ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ

ਵਿਕੋਸ਼, ਵਿਕੇਸ਼, ਵਿਪਾਸ਼ਾ, ਪਾਸ਼ਨਾਸ਼ਨ, ਸੁਮੁਖ, ਦੁਰਮੁਖ, ਦੁਰਗਮ ਅਤੇ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮ—

ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਸ੍ਸਨਕਃ ਸਨਂਦਸ਼੍ਚ ਸਨਾਤਨਃ ਸੁਧਾਮਾ ਵਿਰਜਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਂਖਸ਼੍ਚਾਂਡਜ ਏਵ ਚ

ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਸਨਕ, ਸਨੰਦਾ, ਸਨਾਤਨ, ਸੁਧਾਮਾ, ਵਿਰਜਾ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਅੰਡਜ—